ความรัก

ผมมีประสบการณ์ด้านควสมรักที่ครั้งนึงมันเคยเปลี่ยนความคิดของผมไปเลยมาเล่าให้ฟัง...
     ย้อยกลับไปสมัยผมยังเป็นนักศึกษาผมมีเพื่อนอยู่ไม่มาก จัดว่าเป็นพวกเพื่อนน้อยเลยอยู่มาวันนึงเพื่อนผมได้ยืมโทรศัพพ์คุยกับสาว(พึ่งเริ่มคุยยังไม่คบ)ความสัมพันธ์ของ2คนนั้นเป็นไงผมก็ไม่รู้หรอกน่ะ เป็นอย่างงี้อยู่ประมาณอาทิตย์นึงโดยส่วนตัวผมจะเป็นคนรับสายก่อนเสมอ(ก็ผมไม่ได้เมมเบอร์นี่หว่าเลยไม่รู้ใครโทรมา) นานๆวันเข้าฝ่ายผญ.เขาโทรมาแต่เปลี่ยนจากขอสายเพื่อนเป็นขอคุยกับผมแทน แรกๆผมไม่ได้คิดอะไรเลยแต่ไปนานๆเข้าผมรู้สึกว่าอารมณ์ขันของเรา2คนเข้ากันได้ดี(เอาง่ายๆก็คุยถูคอนั้นแหละ) จากนั้นความสัมพันธ์ของเราขยับมามากกว่าแค่การเป็นเพื่อน แต่ยังไม่ถึงแฟนในเวลาอันรวดเร็ว และในที่สุดผมคิดว่ามันใช่ความรู้สึกที่ผมพึ่งเคยรู้สึก เขาเรียกว่า"รัก"ผมรักผญ.คนนั้นแบบไม่มีเหตุผล ผมยอมหักหลังเพื่อนเพื่อที่จะได้สานสัมพันธ์ของเรา2คนทุกอย่างไปได้ดี เราโทรคุยกันทุกวันแต่แค่ช่วงเย็นน่ะ เราไม่เคยก้าวก่ายเวลาส่วนตัวหรือเวลาเรียนของกันและกันเลย เวลาที่เราเริ่มคุยกันคือหลังเลิกเรียน เธอเป็นผญ.หน้ารัก คุยเก่ง ค่อยพูดให้กำลังใจเวลาเราเหนื่อย หรือท้อกับการเรียน ความสัมพันธ์นี้ยาวนานมาแระมาณ4-5เดือน เราคุยกันแบบไม่เคยเจอหน้ากันเลยแต่ก็ไม่เคยขอเจอกันเลย แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องขึ้น เมื่อเพื่อนผมมันฝากเพื่อนที่สนิทกันอีกคนมาบอกผม"เห้ยแอบคุยกับแฟนเพื่อนเหรอ มันมาบอกกูว่าช่วงนี้สาวมันไม่ค่อยคุยกันมันเลย"ผมก็ตอบตรงๆเลย"เออกูคุยแต่ให้ทำไงได้เขาโทรมาหากู เขาคุยกับกูแล้วเขาสนุก เขาโอเค กูไม่เคยบอกให้เขามาเลือกกู" "แต่นั้นแฟนเพื่อนน่ะ รู้ไหมเรียนด้วยกันมาเกือบ2ปีมันไม่เคยคิดว่าจะทำกับมันแบบนี้เลย มันฝากกูมาบอกเพราะมันไม่รู้ว่าจะสู้หน้ายังไง จะพูดอะไรกับ ถ้าเจอกันกูว่ามีซัดกันแน่" เอาจริงๆผมสำนึกผิดตั้งแต่เรียนด้วยกันมาเกือบ2ปีล่ะ จากนั้นผมถอยหลังกลับมาคิดทบทวนว่าผมทำผิดไปจริงๆผมหักหลังเพื่อน แต่ก็ไม่อยากทำให้ผญ.เสียใจผมเลือกที่จะยุติความสัมพันธ์ของเรา2คนโดยที่ัยังรักเขาอยู่ ผมได้ส่งข้อความสุดท้ายหาเขา ใจความว่า"ขอโทษน่ะเราไม่น่าทำแบบนี่ตั้งแต่แรก เราหักหลังเพื่อน หักหลังความไว้ใจของเพื่อน คิดจะแย่งแฟนเพื่อน เรารักเธอน่ะแต่เราไม่อยากทำผิดกับเพื่อนไปมากกว่านี้ เธอกลับไปหาเขาได้ไหม แล้วลืมเรื่องของเราเถอะ"ไอ้เหี๊ยอย่างกะพระเอกหนังไทย) ผมส่งข้อความหาเธอในตอนกลางวันเพราะกว่าเธอจะเห็นก็คงเย็น ในวันนั้นเองผมนัดเจอเพื่อนคนนั้คนและทำสิ่งที่มั่นใจว่าผมจะไม่กลับไปคุยกับผญ.ของเพื่อนอีก ปมทิ้งทั้งซิม และโทรศัพท์ของผมลงบ่อน้ำของวิทลัยในวันนั้นเลย แล้วก็ไม่เจอหน้าเพื่อนคนนั้นอีกเลยจนกระทั้งมารู้ว่ามันออกจากวิทลัยตอนปี2ภาคเรียนที่2 ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผ่านมา12ปี ผมยังเสียใจกับการกระทำครั้งนั้นไม่หาย ผมเสียใจที่ไม่ได้บอกความรู้สึกสุดท้ายด้วยตัวผมเอง ไม่ได้บอกเหตุผลจากปากผมเอง ไม่ได้ขอโทษเธอด้วยซ้ำที่ต้องทำแบบนี้ และไม่เคยบอกเธอด้วยซ้ำว่ามันรักเธอมากขนาดไหน ถ้าย้อนเวลากลับไปได้อยากบอก อยากขอโทษ ในความงี่เง่าของตัวเอง รึอย่างน้อยได้บอกความรู้สึกลึกๆในใจว่ามันรักเธอมากขนาดไหน วันนี้ผมอาจไม่ต้องมานั่งเสียใจกับความรู้สึกแบบนี้ถึง12ปี ถ้าบังเอิญเธอผ่านมาเห็นและได้อ่านมัน เธอจะยังจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไหม ถ้าบังเอิญเธอผ่านมาอ่านอยากจะพูดอะไรสักครั้งไม่ว่าเธอจะมีแฟนใหม่ไปแล้ว หรือจะยังโสดอยู่ "ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เราทำลงไป ที่เราต้องหายไปไม่ใช่เพราะเรามีคนอื่นหรือโกรธอะไรเธอ ทั้งหมดเราผิดเอง เรารักเธอน่ะนี่คือความในใจของเราตลอดมา ไม่ว่าเธอจะโกรธหรือเกรียจเรา หรือไม่โกรธเกรียจเราก็ตาม ความรู้ของเราที่มีต่อเธอมันคือความรัก ผ่านมา12ปีเราไม่เคยลืเรื่องของเธอเลย ตอนนี้เราก็ยังไม่มีใคร อาจเป็นเพราะลืมเธอไม่ได้ หรือยังไม่เจอคนที่เหมือนเธอก็ไม่รู้ แต่ยังไงมันก็ไม่มีความหมาย มีคำพูดมากมายแต่ถ้าเธอไม่ได้ยิน มันก็เป็นได้แค่ประโยคบอกเล่า"
     ถ้าเราเชื่อในเรื่องของความรักและโชคชะตา สักวันนึงสิ่งเหล่านั้นจะนำทางเรามาพบกันไหมน่ะ...
     ขอขอบคุณหากมีท่านใดอ่านจนจบ ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องแต่ง ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น ทั้งชื่อของตัวละครและสถานที่ผมขอสงวนไว้ เพื่อมีใครจะได้จำผมได้ แต่จะมีตัวละครแค่3คนเท่านั้นที่จะรู้จักผม เพราะพวกเขาถ้าเห็นกระทู้นี้คงรู้ตัวได้ทันที่
    #รักและคิดถึงเสมอ