ขอใช้พื้นที่ตรงนี้ให้ได้บรรยายในสิ่งที่มันอยู่ในใจมาตลอด
ด้วยวัยจะ24ปีควรมีงานการเป็นหลักเป็นแหล่งทำ แต่ก็เพราะเคราะห์กรรมอันใดที่บ้านส่งเสียไม่ไหวทั้งๆที่ใกล้จะจบแล้ว จึงได้ดรอปออกมา หลายคนก็จะเกิดคำถามว่าทำไมไม่หางานทำไม่ส่งตัวเองเรียน
มันใกล้จะจบแล้ว จริงๆก็อยากทำ เคยไปลองทำงานเป็นพนักงานร้านหมูกระทะได้ 1อาทิตย์ ล้ามาก แทบหมดแรง ผลที่ได้คือมีเงินแหละแต่ไม่มีเก็บ คือค่าใช้จ่ายในการเรียนมันค่อนข้างจะเยอะแยะและจุกจิก สื่อการสอนที่ต้องทำมือ ค่าวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ เลยตัดสินใจกลับมาช่วยงานที่บ้าน ยอมแพ้ต่อชะตากรรมที่จะต้องเจอ ยอมรับในสิ่งที่เทพเจ้าองค์เทวดามอบมาให้ โอเคกลับบ้าน กลับบ้านไปพร้อมเงินเก็บ 2พันกว่าบาท ก็คิดว่ากลับบ้านมาช่วยงานที่บ้านมันจะดีขึ้นอย่างน้อยก็ตัดค่าใข้จ่ายที่พ่อกับแม่ต้องส่งให้เราต่างหากออกไป แต่ปัญหาก็ไม่ได้หมดไปซะทีเดียว ที่บ้านเปิดร้านขายอาหาร ซึ่งตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดีเอามากๆเลยรายได้ที่เลยกลายเป็นว่า ได้เงินมาก็เอาไปลงทุนวันต่อไป ไม่มีเหลือเก็บ บางวันไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลย หรือบางทีสองสามวันมีลูกค้า โต๊ะสองโต๊ะ พอเห็นเป็นแบบนี้ ก็เลยบอกแม่ว่า พอเถอะแม่ไม่ต้องไปขายแล้ว มันไม่ได้อะไร แม่ก็บอกกลับมาว่าไม่ขายแล้วจะเอาอะไรกิน เลยบอกไปว่า แม่หนูมีเงินเก็บสองพัน ไปหารับอะไรมาขายไหม ตัวเราเองก็เสนอไป สมัครตัวแทนขายของออนไลน์ แม่ก็ว่ามีค่าสมัคร เสียดายไม่ต้องเอามาให้แม่ลงทุนเผื่อได้ขาย ส่วนเรื่องที่จะรับอะไรมาขายแม่ก็บอก ขายไม่ได้หรอก ลงทุนเสียเปล่า ถามฉันนี่แม่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อนผ่านมาทุกอย่าง แต่เราก็ได้แต่เถียงในใจเราไม่เคยพูดออหมาเลย สุดท้ายเงินเก็บที่เก็บไว้ก็เอาไปให้แม่ลงทุน แต่ที่ทำให้เรารู้สึกว่ามันตันมันตื้อไปหมดคือ แม่ให้ไปถามยืมเงินเพื่อนเพื่อมาลงทุนขายของ 300 บ้าง 500 บ้าง แล้วขายได้ไหมอยากพูดอยากบอกอยากให้พอ นี่เป็นหนี้ไปหมดแล้ว มันอะไรกัน มันอะไร รายได้ส่วนตัวก็ไม่มี อะไรก็ไม่มี มีแต่หนี้
แต่เห็นอย่างนี้ก็เคยลองขอไปทำงานไปสมัครงาน
กลับบอกว่าทำงานช่วยที่บ้านนี่แหละ ไปก็มีค่าใช้จ่าย คือตอนนี้ไม่มีอะไรเลย มีแต่หนี้ที่ผลัดเพื่อนแล้วผลัดเพื่อนอีก หันไปหาใครก็ไม่มีใครช่วย จะคุยกับแม่ก็อะไรไม่รู้ ชีวิตอะไรวะได้แต่มองดูคนอื่นที่เขาเติบโต มีเงินมีงาน เพื่อนบางคนที่เรียนไม่จบเหมือนกันเขาก็ทำงานมีเงิน แต่พอหันมามองดูตัวเรา ได้แต่ถอนหายใจ พอมีทางไหนให้ไปบ้างไหม หรือเพราะตัวเองประสบการณ์น้อยไอ้สิ่งที่เจออยู่มันเลยดูหนักหนาเหลือเกิน อยากออกจากจุดๆนี้เหลือเกิน อยากหายไปเหลือเกิน แต่ก็กลัวถ้าคิดจะฆ่าตัวตายแล้วมันไม่ตายสมใจ ก็จะเป็นภาระที่บ้านอีก แต่ถ้าตายก็เป็นภาระหาเงินจัดงานศพอีก มีอะไรแย่ไปกว่านี้ไหม
ทำไมรู้สึกว่าอยากตายวันละหลายๆรอบ
ด้วยวัยจะ24ปีควรมีงานการเป็นหลักเป็นแหล่งทำ แต่ก็เพราะเคราะห์กรรมอันใดที่บ้านส่งเสียไม่ไหวทั้งๆที่ใกล้จะจบแล้ว จึงได้ดรอปออกมา หลายคนก็จะเกิดคำถามว่าทำไมไม่หางานทำไม่ส่งตัวเองเรียน
มันใกล้จะจบแล้ว จริงๆก็อยากทำ เคยไปลองทำงานเป็นพนักงานร้านหมูกระทะได้ 1อาทิตย์ ล้ามาก แทบหมดแรง ผลที่ได้คือมีเงินแหละแต่ไม่มีเก็บ คือค่าใช้จ่ายในการเรียนมันค่อนข้างจะเยอะแยะและจุกจิก สื่อการสอนที่ต้องทำมือ ค่าวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ เลยตัดสินใจกลับมาช่วยงานที่บ้าน ยอมแพ้ต่อชะตากรรมที่จะต้องเจอ ยอมรับในสิ่งที่เทพเจ้าองค์เทวดามอบมาให้ โอเคกลับบ้าน กลับบ้านไปพร้อมเงินเก็บ 2พันกว่าบาท ก็คิดว่ากลับบ้านมาช่วยงานที่บ้านมันจะดีขึ้นอย่างน้อยก็ตัดค่าใข้จ่ายที่พ่อกับแม่ต้องส่งให้เราต่างหากออกไป แต่ปัญหาก็ไม่ได้หมดไปซะทีเดียว ที่บ้านเปิดร้านขายอาหาร ซึ่งตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดีเอามากๆเลยรายได้ที่เลยกลายเป็นว่า ได้เงินมาก็เอาไปลงทุนวันต่อไป ไม่มีเหลือเก็บ บางวันไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลย หรือบางทีสองสามวันมีลูกค้า โต๊ะสองโต๊ะ พอเห็นเป็นแบบนี้ ก็เลยบอกแม่ว่า พอเถอะแม่ไม่ต้องไปขายแล้ว มันไม่ได้อะไร แม่ก็บอกกลับมาว่าไม่ขายแล้วจะเอาอะไรกิน เลยบอกไปว่า แม่หนูมีเงินเก็บสองพัน ไปหารับอะไรมาขายไหม ตัวเราเองก็เสนอไป สมัครตัวแทนขายของออนไลน์ แม่ก็ว่ามีค่าสมัคร เสียดายไม่ต้องเอามาให้แม่ลงทุนเผื่อได้ขาย ส่วนเรื่องที่จะรับอะไรมาขายแม่ก็บอก ขายไม่ได้หรอก ลงทุนเสียเปล่า ถามฉันนี่แม่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อนผ่านมาทุกอย่าง แต่เราก็ได้แต่เถียงในใจเราไม่เคยพูดออหมาเลย สุดท้ายเงินเก็บที่เก็บไว้ก็เอาไปให้แม่ลงทุน แต่ที่ทำให้เรารู้สึกว่ามันตันมันตื้อไปหมดคือ แม่ให้ไปถามยืมเงินเพื่อนเพื่อมาลงทุนขายของ 300 บ้าง 500 บ้าง แล้วขายได้ไหมอยากพูดอยากบอกอยากให้พอ นี่เป็นหนี้ไปหมดแล้ว มันอะไรกัน มันอะไร รายได้ส่วนตัวก็ไม่มี อะไรก็ไม่มี มีแต่หนี้
แต่เห็นอย่างนี้ก็เคยลองขอไปทำงานไปสมัครงาน
กลับบอกว่าทำงานช่วยที่บ้านนี่แหละ ไปก็มีค่าใช้จ่าย คือตอนนี้ไม่มีอะไรเลย มีแต่หนี้ที่ผลัดเพื่อนแล้วผลัดเพื่อนอีก หันไปหาใครก็ไม่มีใครช่วย จะคุยกับแม่ก็อะไรไม่รู้ ชีวิตอะไรวะได้แต่มองดูคนอื่นที่เขาเติบโต มีเงินมีงาน เพื่อนบางคนที่เรียนไม่จบเหมือนกันเขาก็ทำงานมีเงิน แต่พอหันมามองดูตัวเรา ได้แต่ถอนหายใจ พอมีทางไหนให้ไปบ้างไหม หรือเพราะตัวเองประสบการณ์น้อยไอ้สิ่งที่เจออยู่มันเลยดูหนักหนาเหลือเกิน อยากออกจากจุดๆนี้เหลือเกิน อยากหายไปเหลือเกิน แต่ก็กลัวถ้าคิดจะฆ่าตัวตายแล้วมันไม่ตายสมใจ ก็จะเป็นภาระที่บ้านอีก แต่ถ้าตายก็เป็นภาระหาเงินจัดงานศพอีก มีอะไรแย่ไปกว่านี้ไหม