ทำได้ไง

เรารู้สึกว่าอยากไม่พยายามทำอะไรเลย แค่อยากทำให้มันผ่านไปวันๆ เหมือนตอนเรียนถ้าเรียนก็แค่อยากจบ ไม่ได้อยากมีกิจกรรม ไม่ได้อยากสนุกเฮฮา แค่อยากเรียนเฉยๆแล้วกลับบ้าน เหมือนตอนทำงาน แค่อยากทำให้ผ่านไปวันๆ

ขออนุญาตแบ่งปันเรื่องราว ความซาบซึ้งใจ ประทับใจไม่ลืมเลือน จะยาว จะสั้น หรือผ่านมานานแค่ไหนก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเรื่องนี้ ทำให้คุณ มีรอยยิ้มออกมาเมื่อคิดถึง หรือหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อหยิบยกมาคุยกัน ผม

รบกวนด้วยครับ\ เจอแล้วนะครับชื่อเพลง  ทำได้ไง-Mon Monik

ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงชอบคนอายุมากกว่า​ ไม่มีเหตุผล​ ทั้งๆที่ก็มีรุ่นน้องเข้ามาเรารู้สึกเฉยๆ​ แต่กับรุ่นพี่​ คนที่อายุมากกว่าทำไมถึงหวั่นไหวง่ายมาด

พักนี้ รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีความสุขเลย มันก็ไม่ได้ขนาดว่าซึมทั้งวัน แต่ก็มีหัวเราะบ้าง ยิ้มบ้าง แต่มันก็เป็นการแสดงออกที่ ไม่ได้รู้สึกมากขนาดนั้น มันรู้สึกอึนๆ หน่วงๆในใจ มันเหนื่อยกับอะไรสักอย่างท

.

ไม่ใช่วันที่ร่ำรวยที่สุด ไม่ใช่วันที่ประสบความสำเร็จที่สุด แต่เป็นวันที่ “รู้สึกเต็ม” แบบไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว ของเรากลับเป็นวันธรรมดามาก ๆ ไม่มีอะไรพิเศษเลย แค่ได้นั่งกินข้าวกับคนที่เรา

ตามหัวข้อเลยค่ะ เพื่อนๆมีวิธีจัดการกับชีวิตหลังความเจ็บปวดยังไงบ้างค่ะ สำหรับเราตอนนี้ แค่คิดก็เจ็บปวด ทั้งๆที่ไม่อยากคิดถึง อยากนึกถึง ตอนนอนก็ฝันถึง ตื่นมาก็เคว้ง รอยยิ้มความสุขหายไป เราอยากกลับมา