เบื่อกับชีวิตมากๆครับ ชีวิตเดิมๆที่เหมือนกันในทุกๆวัน
ชีวิตที่เป็นลูปเหมือนเดิม ทุกอย่างต้องเป๊ะๆ มันเหมือนกับทุกอย่างต้องเป็นระเบียบเเละเหมือนเดิมตลอด มันติดนิสัยเเบบนี้มาตั้งเเต่เด็กเลยครับ เเต่ละวันเบื่อมากๆ ไม่มีกำลังใจในการทำอะไรเท่าไหร่เลย เหมือนกับไปโรงเรียนเจอหน้าเพื่อน ที่ลึกๆก็เเค่รู้สึกอยากให้มันผ่านไปไวๆในเเต่ละวัน รู้สึกอยากจบจากโรงเรียนเพื่อไปเจอสังคมเเบบใหม่ ในขณะที่คนอื่นยังอยากใช้เวลาด้วยกันอีกกับเพื่อนในรุ่น อาลัยอาวรณ์กัน เเต่กับไม่รู้สึกเเบบนั้นเลย อยากออกจากลูปซ้ำๆ ไม่รู้สึกว่ามีความสุขเลย รู้สึกเหมือนเด็กคนอื่น เค้าดูมีความสุข เเละมีสีสันมากกว่าเรา เค้ายิ้มได้ เค้าได้กินของที่ชอบ เค้าได้ทำอะไรที่ชอบ ชีวิตเราดูไม่มีอะไรเลย น่าเบื่อ ท้อถอย เหนื่อย
จิตใจเป็นทุกข์เเทบจะตลอดเวลา พ่อเเม่ก็ดูจะไม่ค่อยสนใจเเละดูอยากจะเเก้ปัญหาอะไรให้เราเท่าไหร่ ไม่รู้สึกวางใจเลย
ถึงจะดูเหมือนมีทุกอย่าง เเต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเลย
บางทีก็เเค่อยากจะอยู่ในที่ที่ทำให้ใจสงบเเล้วลืมทุกอย่างไป อยากอยู่กับคนที่เรารู้สึกดีด้วย คนที่เราชอบ
ภายนอกถึงจะดูเป็นคนเฮฮา ตลกเมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนเเต่จริงๆเเล้วไม่มีใครรู้เลย ว่าเป็นทุกข์มากเเค่ไหน
ในหัวมันคิดลบตลอดเวลา มันอธิบายไม่ค่อยถูกครับ
มันเหมือนมีเส้นกั้นตลอดไม่ให้เรามีความสุขเเบบสุดๆ
หลังจากนี้ควรทำยังไงเหรอครับ ผมเหนื่อยกับชีวิตมากๆ นึกภาพอนาคตไม่ออกจริงๆ
ผมเคยรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมายหลายครั้ง เเละอยากให้มันจบอยู่บ่อยๆ
ขอบคุณครับ
(เคยไปหาหมอเเล้วนะครับ เเต่ไม่ค่อยรู้สึกว่าโอเคขึ้นเท่าไหร่)
ควรทำยังไงเพื่อให้มีความสุขมากขึ้นบ้างครับ
ชีวิตที่เป็นลูปเหมือนเดิม ทุกอย่างต้องเป๊ะๆ มันเหมือนกับทุกอย่างต้องเป็นระเบียบเเละเหมือนเดิมตลอด มันติดนิสัยเเบบนี้มาตั้งเเต่เด็กเลยครับ เเต่ละวันเบื่อมากๆ ไม่มีกำลังใจในการทำอะไรเท่าไหร่เลย เหมือนกับไปโรงเรียนเจอหน้าเพื่อน ที่ลึกๆก็เเค่รู้สึกอยากให้มันผ่านไปไวๆในเเต่ละวัน รู้สึกอยากจบจากโรงเรียนเพื่อไปเจอสังคมเเบบใหม่ ในขณะที่คนอื่นยังอยากใช้เวลาด้วยกันอีกกับเพื่อนในรุ่น อาลัยอาวรณ์กัน เเต่กับไม่รู้สึกเเบบนั้นเลย อยากออกจากลูปซ้ำๆ ไม่รู้สึกว่ามีความสุขเลย รู้สึกเหมือนเด็กคนอื่น เค้าดูมีความสุข เเละมีสีสันมากกว่าเรา เค้ายิ้มได้ เค้าได้กินของที่ชอบ เค้าได้ทำอะไรที่ชอบ ชีวิตเราดูไม่มีอะไรเลย น่าเบื่อ ท้อถอย เหนื่อย
จิตใจเป็นทุกข์เเทบจะตลอดเวลา พ่อเเม่ก็ดูจะไม่ค่อยสนใจเเละดูอยากจะเเก้ปัญหาอะไรให้เราเท่าไหร่ ไม่รู้สึกวางใจเลย
ถึงจะดูเหมือนมีทุกอย่าง เเต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเลย
บางทีก็เเค่อยากจะอยู่ในที่ที่ทำให้ใจสงบเเล้วลืมทุกอย่างไป อยากอยู่กับคนที่เรารู้สึกดีด้วย คนที่เราชอบ
ภายนอกถึงจะดูเป็นคนเฮฮา ตลกเมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนเเต่จริงๆเเล้วไม่มีใครรู้เลย ว่าเป็นทุกข์มากเเค่ไหน
ในหัวมันคิดลบตลอดเวลา มันอธิบายไม่ค่อยถูกครับ
มันเหมือนมีเส้นกั้นตลอดไม่ให้เรามีความสุขเเบบสุดๆ
หลังจากนี้ควรทำยังไงเหรอครับ ผมเหนื่อยกับชีวิตมากๆ นึกภาพอนาคตไม่ออกจริงๆ
ผมเคยรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมายหลายครั้ง เเละอยากให้มันจบอยู่บ่อยๆ
ขอบคุณครับ
(เคยไปหาหมอเเล้วนะครับ เเต่ไม่ค่อยรู้สึกว่าโอเคขึ้นเท่าไหร่)