ปกติแล้วเป็นคนที่ร่าเริงชอบให้คนอื่นสนุกไปกับเราเราเป็นคนที่เก็บความเศร้าไม่อยากให้ใครเห็นเราอยู่ในชมรมโขนมักจะโดนรุ่นพี่ว่าบ่อยๆเพราะจำท่าไม่ค่อยได้แล้วมีอยู่วันหนึ่งเราโดนรุ่นพี่ว่าหนักมากไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดพลาดไปหมดวันนั้นเป็นวันที่แย่มากบวกกับว่ากลัวจะเป็นตัวถ่วงของเพื่อนและเราก็ไม่อยากให้เพื่อนกังวนไปกับเราด้วยเราพยายามมากพอกลับบ้านมาเราก็ซ้อมต่อจนเราจำได้แต่พอเช้ามาก็ลืมหมดเหมือนกับไม่เคยซ้อมมาก่อนเราทำตัวตามปกติคุยเล่นกับรุ่นพี่คนอื่นไปเลื่อยๆจนมีพี่อีกคนนึงมาถามว่าเราเคยกินยากมั้ยแบบยาสมาธิสั่นแบบนี้เราก็เลยตอบไปว่าไม่เคยแต่ว่าพี่เค้าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเลยในใจตอนนั้นคือมีความรู้สึกว่าในใจพวกพี่เค้าคิดกับเราแบบนี้หรอคิดว่าเป็นเด็กที่สมาธิสั่นขนาดนั้นเลยหรอพอเรากลับบ้านมาเราก็มานั่งคิดนะว่าเราดูเหมือนคนสมาธิสั่นขนาดนั้นเลยหรอเราก็พยายามเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นเป็นคนที่ปกติไปเลยแต่พอทำแบบนั้นไปทุกคนก็คิดว่าเราเป็นอะไรเหมือนเราเศร้าแต่เราก็ไม่อะไรมากสุดท้ายเราก็ทำตัวเหมือนเดิมเพราะไม่ชอบในการที่เป็นสิ่นที่ไม่ใช่ตัวเองทำตัวปกติในแบบของตัวเองตอนนั้นคิดนะว่าเราไม่สามารถทำให้รุ่นพี่ทั้งหมดชอบเราไม่ได้แต่เราทำตัวปกติในแบบของเราดีกว่า
เคยเป็นมั้ยเวลาราทำตัวให้ดูสนุกสนานเป็นปกติของเราแล้วมีคนมาถามว่าเป็นเด็กที่ต้องกินยาหรือป่าวหรือเป็นเด็กสมาธิสั่น?