สวัสดีเพื่อน ๆ ทุกคน วันนี้จะมาระบายและจะตั้งคำถามเพื่อตอบคำถามที่คาใจกับตัวเอง ว่า
1.เราควรทำอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
2.เราควรหาวิธีการแก้ไขปัญหาอื่นไหม เมื่อเรายังคงมีพันธะบางอย่างที่เราอาจหลีกเลี่ยงได้ยาก
จะขอเข้าเรื่องเลยละกันนะ
ผมในฐานะนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรัฐแห่งนึง มีหน้าที่ร่ำเรียนและศึกษาเพื่อให้ตัวเองได้มีใบปริญญาจบมาเพื่อความหวังว่าจะได้มีงานทำตามค่านิยมคนไทยของใครหลาย ๆ คน ผมจึงตั้งหน้าตั้งตาเรียนตามแบบฉบับเด็กห้องคิง สามารถเข้าใจอะไรได้ไว เป็นคนมีเหตุมีผลค่อนข้างที่จะเยอะพอสมควร (มีเกเรบ้าง แต่ไม่มากเท่าไหร่ ปัจจุบันเลิกเที่ยว มีสังสรรค์บ้าง แต่น้อยครั้ง)
ซึ่งผมเองเป็นคนตัวเล็ก (52 กิโลกรัม)แทบไม่มีทักษะวิชาชีพอะไรเลย มีอย่างเดียวที่พอจะมีคือหัวสมอง ที่สามารถแยกแยะเหตุและผลออกจากกันได้ ซึ่งบางทีก็ห้ามที่จะไม่ให้คิดมากได้ พูดอีกด้านคือ งานด้านฝีมือ ทักษะทางด้านร่างกาย ผมไม่มีเลย แต่ถ้าเชิงวิเคราะห์ ผมไปพอได้ครับ ครั้งล่าสุด ผมไปแข่งขันเชิงวิชาการผมก็ได้รางวัลกลับมา ถึงจะไม่ได้ที่ 1 ก็ตาม
ผมอายุ 20 ปี อาศัยอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ มีอยู่หลายเครือญาติครับ แต่เครือญาติที่สนิทกันจริง ๆ คือ ครอบครัวป้ากับครอบครัวปู่ ซึ่งผมอาศัยอยู่กับครอบครัวปู่ครับ
แต่ผมจำเป็นต้องทำงานกับครอบครัวป้า ซึ่งเป็นงานที่ไม่ชอบเลย คืองานที่ต้องใช้แรง และทักษะทางกายภาพค่อนข้างสูง(สำหรับผมมันยากครับ) พูดเอาง่าย ๆ คือ เป็นลูกจ้างมือสมัครเล่นในร้านค้าแห่งหนึ่งในจังหวัดโคราช ลูกค้าค่อนข้างเยอะ และที่สำคัญคือ เป็นตลาดสด ขายของสด โดยที่พฤติกรรมของลูกค้าทางร้านส่วนมาก จะมาเป็นเวลาและสั่งของค่อนข้างเยอะ และที่สำคัญที่สุดคือ ของที่ลูกค้าสั่ง ผมเองก็ดันทำไม่เป็น และต้องออกมาทำงานตอนกลางคืนช่วงเที่ยงคืนจนถึง 7 หรือ 8 โมงเช้า
ผมมักจะโดนครอบครัวป้าว่าเป็นประจำ ประมาณว่า ทำอะไรก็ไม่เป็น มักจะโชว์เอ๋ออยู่บ่อย ๆ และดูเหมือนว่า ครอบครัวป้าจะไม่ชอบผมเอาซะเลยตรงความที่ผมทำงานไม่ได้ดั่งใจ ฟ้าไม่ได้ประทานพรสวรรค์ในการทำงานด้านนี้ให้ผมแน่นอน เพราะว่า ผมเองก็ทำมาหลายปีแล้ว ก็แทบจะไม่มีอะไรคืบหน้า แต่ผมไม่ได้ทำทุกวันนะครับ ผมทำเฉพาะวันที่ผมไม่มีเรียน หรือช่วงปิดเทอมเท่านั้น
สิ่งที่ทำให้ผมมาตั้งคำถามในกระทู้นี้ก็คือ
1. ผมทำงานมาแทบจะ 4 หรือ 5 ปีแล้ว งานการความสามารถก็ไม่ได้คืบหน้าไปเลย
2. ผมเป็นผู้ชายที่ขี้เกรงใจ และไม่ชอบเถียง จำเป็นต้องยอมครอบครัวผมตลอด เช่น เขาว่าผมว่า "ทำเป็นเอ๋อ!!" ด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง คิ้วขมวด หน้าตาโกรธดุ แต่ผมก็แค่ยิ้มรับให้กับคำว่านั้น
3. ครอบครัวป้าคอยเลี้ยงดูผมในเรื่องเงิน การใช้จ่ายในค่าเทอม (ค่าแรงประมาณ 400 บาทต่อวัน ค่าหนังสือ ค่ากินออกเอง ยกเว้นค่าเทอม และทำงานเฉพาะวันที่ไม่มีเรียน)
4. ผมเคยจะหางานอื่นทำ เพราะว่าตลอดทุกวันที่ไปทำงานแล้วช้า เฉื่อย และไม่ได้ยินคำสั่งที่ครอบครัวสั่งเวลาทำงาน จะต้องโดนว่าทุกครั้ง
5. ผมมีนิสัยชอบเก็บกด กัดเล็บ คิดมาก เคยมีคนบอกว่าควรที่จะทำให้เป็นคนหูทวนลม แต่ทำไม่ได้ และเคยนอนร้องไห้คนเดียวเพราะโดนว่าหนัก ๆ
6. พ่อ และพี่ติดยา เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมต้องเก็บกด และที่สำคัญ ทั้งสองคนนี้ ไม่ใช่คนที่ให้งานผมทำในปัจจุบัน
7. ผมไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับทางครอบครัวป้าผมตรง ๆ เพราะว่า ผมกับครอบครัวป้าไม่ได้สนิทกันมาก ตั้งแต่เล็กยันโต ผมเคยคุยเล่นกันแทบนับครั้งได้
อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ครอบครัวป้าเป็นคนใจดีมากนะครับ ผมถึงขั้นยกให้ครอบครัวป้าเป็นต้นแบบในการใช้ชีวิตของผมเอง แต่เวลางาน จริงจังมาก และผมอึดอัดกับงานนี้มาก เพราะโดนว่าบ่อย
ครอบครัวป้าคอยช่วยเหลือครอบครัวปู่อยู่ตลอดเวลาเรื่องการเงิน ที่ผมได้เรียนต่อ ก็เพราะครอบครัวป้าด้วย รถที่ผมขี่ไปเรียนก็ครอบครัวป้าซื้อสดให้อีกด้วย
สุดท้ายก็นั่นแหละครับ ผมควรทำยังไงดีกับเหตุการณ์นี้ครับ มีความเห็นยังไงกับเหตุการณ์ของผมบ้าง ช่วยผมด้วยครับ
ทำยังไง เมื่อคุณไม่อยากทำงานกับคนในครอบครัวตัวเอง??
1.เราควรทำอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
2.เราควรหาวิธีการแก้ไขปัญหาอื่นไหม เมื่อเรายังคงมีพันธะบางอย่างที่เราอาจหลีกเลี่ยงได้ยาก
จะขอเข้าเรื่องเลยละกันนะ
ผมในฐานะนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรัฐแห่งนึง มีหน้าที่ร่ำเรียนและศึกษาเพื่อให้ตัวเองได้มีใบปริญญาจบมาเพื่อความหวังว่าจะได้มีงานทำตามค่านิยมคนไทยของใครหลาย ๆ คน ผมจึงตั้งหน้าตั้งตาเรียนตามแบบฉบับเด็กห้องคิง สามารถเข้าใจอะไรได้ไว เป็นคนมีเหตุมีผลค่อนข้างที่จะเยอะพอสมควร (มีเกเรบ้าง แต่ไม่มากเท่าไหร่ ปัจจุบันเลิกเที่ยว มีสังสรรค์บ้าง แต่น้อยครั้ง)
ซึ่งผมเองเป็นคนตัวเล็ก (52 กิโลกรัม)แทบไม่มีทักษะวิชาชีพอะไรเลย มีอย่างเดียวที่พอจะมีคือหัวสมอง ที่สามารถแยกแยะเหตุและผลออกจากกันได้ ซึ่งบางทีก็ห้ามที่จะไม่ให้คิดมากได้ พูดอีกด้านคือ งานด้านฝีมือ ทักษะทางด้านร่างกาย ผมไม่มีเลย แต่ถ้าเชิงวิเคราะห์ ผมไปพอได้ครับ ครั้งล่าสุด ผมไปแข่งขันเชิงวิชาการผมก็ได้รางวัลกลับมา ถึงจะไม่ได้ที่ 1 ก็ตาม
ผมอายุ 20 ปี อาศัยอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ มีอยู่หลายเครือญาติครับ แต่เครือญาติที่สนิทกันจริง ๆ คือ ครอบครัวป้ากับครอบครัวปู่ ซึ่งผมอาศัยอยู่กับครอบครัวปู่ครับ
แต่ผมจำเป็นต้องทำงานกับครอบครัวป้า ซึ่งเป็นงานที่ไม่ชอบเลย คืองานที่ต้องใช้แรง และทักษะทางกายภาพค่อนข้างสูง(สำหรับผมมันยากครับ) พูดเอาง่าย ๆ คือ เป็นลูกจ้างมือสมัครเล่นในร้านค้าแห่งหนึ่งในจังหวัดโคราช ลูกค้าค่อนข้างเยอะ และที่สำคัญคือ เป็นตลาดสด ขายของสด โดยที่พฤติกรรมของลูกค้าทางร้านส่วนมาก จะมาเป็นเวลาและสั่งของค่อนข้างเยอะ และที่สำคัญที่สุดคือ ของที่ลูกค้าสั่ง ผมเองก็ดันทำไม่เป็น และต้องออกมาทำงานตอนกลางคืนช่วงเที่ยงคืนจนถึง 7 หรือ 8 โมงเช้า
ผมมักจะโดนครอบครัวป้าว่าเป็นประจำ ประมาณว่า ทำอะไรก็ไม่เป็น มักจะโชว์เอ๋ออยู่บ่อย ๆ และดูเหมือนว่า ครอบครัวป้าจะไม่ชอบผมเอาซะเลยตรงความที่ผมทำงานไม่ได้ดั่งใจ ฟ้าไม่ได้ประทานพรสวรรค์ในการทำงานด้านนี้ให้ผมแน่นอน เพราะว่า ผมเองก็ทำมาหลายปีแล้ว ก็แทบจะไม่มีอะไรคืบหน้า แต่ผมไม่ได้ทำทุกวันนะครับ ผมทำเฉพาะวันที่ผมไม่มีเรียน หรือช่วงปิดเทอมเท่านั้น
สิ่งที่ทำให้ผมมาตั้งคำถามในกระทู้นี้ก็คือ
1. ผมทำงานมาแทบจะ 4 หรือ 5 ปีแล้ว งานการความสามารถก็ไม่ได้คืบหน้าไปเลย
2. ผมเป็นผู้ชายที่ขี้เกรงใจ และไม่ชอบเถียง จำเป็นต้องยอมครอบครัวผมตลอด เช่น เขาว่าผมว่า "ทำเป็นเอ๋อ!!" ด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง คิ้วขมวด หน้าตาโกรธดุ แต่ผมก็แค่ยิ้มรับให้กับคำว่านั้น
3. ครอบครัวป้าคอยเลี้ยงดูผมในเรื่องเงิน การใช้จ่ายในค่าเทอม (ค่าแรงประมาณ 400 บาทต่อวัน ค่าหนังสือ ค่ากินออกเอง ยกเว้นค่าเทอม และทำงานเฉพาะวันที่ไม่มีเรียน)
4. ผมเคยจะหางานอื่นทำ เพราะว่าตลอดทุกวันที่ไปทำงานแล้วช้า เฉื่อย และไม่ได้ยินคำสั่งที่ครอบครัวสั่งเวลาทำงาน จะต้องโดนว่าทุกครั้ง
5. ผมมีนิสัยชอบเก็บกด กัดเล็บ คิดมาก เคยมีคนบอกว่าควรที่จะทำให้เป็นคนหูทวนลม แต่ทำไม่ได้ และเคยนอนร้องไห้คนเดียวเพราะโดนว่าหนัก ๆ
6. พ่อ และพี่ติดยา เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมต้องเก็บกด และที่สำคัญ ทั้งสองคนนี้ ไม่ใช่คนที่ให้งานผมทำในปัจจุบัน
7. ผมไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับทางครอบครัวป้าผมตรง ๆ เพราะว่า ผมกับครอบครัวป้าไม่ได้สนิทกันมาก ตั้งแต่เล็กยันโต ผมเคยคุยเล่นกันแทบนับครั้งได้
อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ครอบครัวป้าเป็นคนใจดีมากนะครับ ผมถึงขั้นยกให้ครอบครัวป้าเป็นต้นแบบในการใช้ชีวิตของผมเอง แต่เวลางาน จริงจังมาก และผมอึดอัดกับงานนี้มาก เพราะโดนว่าบ่อย
ครอบครัวป้าคอยช่วยเหลือครอบครัวปู่อยู่ตลอดเวลาเรื่องการเงิน ที่ผมได้เรียนต่อ ก็เพราะครอบครัวป้าด้วย รถที่ผมขี่ไปเรียนก็ครอบครัวป้าซื้อสดให้อีกด้วย
สุดท้ายก็นั่นแหละครับ ผมควรทำยังไงดีกับเหตุการณ์นี้ครับ มีความเห็นยังไงกับเหตุการณ์ของผมบ้าง ช่วยผมด้วยครับ