เหนื่อยจัง!!ชีวิตช่วงนี้รู้สึกทำอะไรก็เหมือนติดขัดไปหมด

แค่อยากมาระบายชีวิตทำไมมันยากขนาดนี้เหนื่อยมากท้อมากไม่มีใครลำบากมากต้องใช้ชีวิตแบบไม่มีคนคอยซัพพอร์ตไม่มีที่ปรึกษาไม่มีกำลังใจจากใครทั้งนั้นป่วยก็ไม่มีใครท้อมากเลยตังติดตัวก็ไม่มีสักบาททำอะไรก็ไม่ได้

ต่างฝ่ายก็อยากจะทำแบบที่ ตัวเองอยากเห็น อยากทำ อยากพูด เป็นคนอยู่ตรงกลางมันเหนื่อยจริงๆ ครับ กระทู้ ตั้งมาระบาย เก็บไว้นาน มันเครียด ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน ปล. มีใครเป็นแบบนี้ แวะมาระบาย กันได้น

บางทีคำถามนี้มันก็วนในหัวเราตลอดๆเลยนะคะ เหตุมีอยู่ว่าพ่อเราเขาชอบบ่นว่าจะเกิดมาทำไม เราเองก็อยากถามเหมือนกันค่ะว่าทำให้เกิดมาทำไม คาดหวังอะไรจากเรานักหรอ? อยากให้เราดีขนาดไหน? อยากให้เราเป็นคนยังไง?

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ ก่อนอื่นเรามารู้จักกันก่อนดีกว่าเนาะ! สวัสดีค่ะ เราชื่อฟรานซ์นะคะ ที่ตั้งกระทู้นี้เพราะอยากให้คนที่เหนื่อย! เครียด! สับสน! อึดอัด! ท้อ! (และเหตุผลอื่นๆ)ได้มาระบายกันค่ะ ไม่มีใคร

พ่อกัยเเม่ทะเลาะกันมาตั้งเเต่จำความได้ จนตอนนี้จะ16เเล้ว ก็ยังไม่เลิกทะเลาะ เเล้วทะเลาะเเต่ละทีบางทีไม่ใช่เเค่ด่า เเต่ทำร้ายร่างกาย ข้าวของเครื่องใช้ บางทีพ่อโมโหเเม่จนไม่ไปทำงาน พอไม่ไปทำงาน ที่บ้านก

ผมอายุ24ปี มีปัญหาส่วนตัวมานานหลายปี หรือ10ปีผมจำไม่ได้แล้ว แค่ไม่อยากคิดอีก ผมเครียดติดต่อกันมาเป็นเวลานาน และช่วง2-3วันมานี้ผมเครียดหนัก จนคิดจะอยากจบชีวิตตัวเอง แต่ก็กลัวเป็นภาระสังคม ผมจึงตัดสินใจ

พ่อกัยเเม่ทะเลาะกันมาตั้งเเต่จำความได้ จนตอนนี้จะ16เเล้ว ก็ยังไม่เลิกทะเลาะ เเล้วทะเลาะเเต่ละทีบางทีไม่ใช่เเค่ด่า เเต่ทำร้ายร่างกาย ข้าวของเครื่องใช้ บางทีพ่อโมโหเเม่จนไม่ไปทำงาน พอไม่ไปทำงาน ที่บ้านก

คัยเคยท้อจนขี้เกียจตื่นบ้าง อยากหลับไปสักปีแล้วค่อยตื่น ตื่นมาวันเวลาผ่านไปอาจจะดีกว่าเดิมก้อได้ เหนื่อยจิงๆ ปัญหาครอบครัว ปัญหาคนรอบข้าง ปีญหาเพื่อนร่วมงาน รุมเข้ามาพร้อมกัน คิดไปแล้วก็อยากจะมีหีบจัน

.

ตอนนี้จบปี 2 เเล้ว เกรดออก จากประมาณเกรด 3 กว่า ลดเป็น 2 เรื่อยๆ รู้สึกแย่ที่เกรดไม่ดีขึ้นเลย มีแต่แย่ลงเรื่อยๆ แต่กลับไม่ได้แปลกใจขนาดนั้นเเค่เลิกคาดหวังไปนานแล้ว พอผิดหวังมากๆมันเหนื่อย รู้สึกชาชินไ