เราเหนื่อยกับทุกวันนี้มาก เรา อายุ 24 ทำงานมาตลอด 7 ปี ตั้งแต่จบ ปวช. เรียนและทำงานจนจบ ปวส. เราทำงานส่งรถให้แม่ ให้เงินแม่ใช้ทุกๆเดือน 5 ปีที่ผ่านมามันดีมาตลอดเราทำงานมีโอที เริ่มไม่ดีเมื่อเราเปลี่ยนงานมาเป็นรายเดือนไม่มีโอที เราให้เงินแม่ได้น้อยลง ซึ่งก่อนออกจากงานเราคุยกับแม่แล้วว่า หนูคงให้เงินแม่ได้น้อยลงนะ
พอเอาเข้าจริงๆ แม่เราไม่พอใช้ เราเริ่มหางานสายโรงงานอีกครั้ง มาเจอบริษัทแห่งหนึ่งที่ปทุมธานี แน่นอนเราคิดว่ามันน่าจะดี อย่างน้อยก็น่าจะมีโอที ถึงจะต้องมาเช่าห้องอยู่ก็เถอะ พออยู่จริงๆ ไม่มีโอที และบริษัทเป็นบริษัทเล็กๆของคนไทย ค่อนข้างขี้งก หักเงินเก่งมาก เงินเดือนออกมาแน่นอนไม่พอใช้จ๊ะ เรายังให้แม่ทุกๆเดือนๆ
ที่บอกว่าเหนื่อย ที่เครียดคือ เพราะคำพูดจากคนในครอบครัว เราห่างบ้านมาอยู่หอ โทรคุยโทรหาแม่ทุกวัน เราไม่เคยอยู่หอคนเดียว ล่าสุดแม่บอกว่า “ เราไม่น่าออกจากโรงงานเก่าเลย ป่านนี้ได้ออกรถแล้ว “ และ พูด ประมาณนี้ประมาณ 2 ครั้ง เรารู้สึกเหนื่อยและท้อ เครียด ที่หาเงินได้ไม่เยอะเหมือนเมื่อก่อน เรารู้สึกว่าทำให้ครอบครัวผิดหวัง บางทีก็คิดว่าไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว เหนื่อยจัง แต่เอาเข้าจริงๆ คือกลัวตายนะ555 และที่สำคัญไปกว่านั้นมีคนที่เขาแย่กว่าเราอีก
เราทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว จนลืมทำเพื่อตัวเอง เราไม่มีเงินเก็บเลย ณ ตอนนี้ ยามเรามีคนในครอบครัวยืมไปหมดเลย . . .
เราเหนื่อย และท้อมากๆๆ ตอนนี้เริ่มมองหางานใหม่อีกแล้ว ไปสมัครไว้แล้ว 2 ที่ แต่ค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยมีดวงกับเรื่องงานเลย 555 อันที่จริงทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับตัวเราแหละเนอะ
สุดท้ายแค่จะบอกว่าใครพูดอะไร คนอื่นพูดอะไร ไม่สำคัญเท่าคนที่เรารักพูดกับเรา คนในครอบครัวพูดกับเราจริงๆ ทุกครั้งที่นึกคำพูดของแม่ เราจะเครียด ท้อแท้ เหนื่อย รู้สึกว่าตัวเองทำให้ครอบครัวผิดหวัง เห้อออออออออออ..
หวังว่าปีหน้าจะมีอะไรดีขึ้นบ้างเนอะ ^^
โอเค เราแค่อยากระบายเฉยๆน่ะ ไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แฟนก็ไม่มีค่ะ งั้นแค่นี้เนอะ
ขอบคุณคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ขอบคุณมากๆ พิมพ์ผิดพลาดอ่านเข้าใจยาก ขออภัย ณ ที่นี้ นะคะ จุ๊ฟ
เหนื่อยกับชีวิตกันบ้างไหมคะ :)
พอเอาเข้าจริงๆ แม่เราไม่พอใช้ เราเริ่มหางานสายโรงงานอีกครั้ง มาเจอบริษัทแห่งหนึ่งที่ปทุมธานี แน่นอนเราคิดว่ามันน่าจะดี อย่างน้อยก็น่าจะมีโอที ถึงจะต้องมาเช่าห้องอยู่ก็เถอะ พออยู่จริงๆ ไม่มีโอที และบริษัทเป็นบริษัทเล็กๆของคนไทย ค่อนข้างขี้งก หักเงินเก่งมาก เงินเดือนออกมาแน่นอนไม่พอใช้จ๊ะ เรายังให้แม่ทุกๆเดือนๆ
ที่บอกว่าเหนื่อย ที่เครียดคือ เพราะคำพูดจากคนในครอบครัว เราห่างบ้านมาอยู่หอ โทรคุยโทรหาแม่ทุกวัน เราไม่เคยอยู่หอคนเดียว ล่าสุดแม่บอกว่า “ เราไม่น่าออกจากโรงงานเก่าเลย ป่านนี้ได้ออกรถแล้ว “ และ พูด ประมาณนี้ประมาณ 2 ครั้ง เรารู้สึกเหนื่อยและท้อ เครียด ที่หาเงินได้ไม่เยอะเหมือนเมื่อก่อน เรารู้สึกว่าทำให้ครอบครัวผิดหวัง บางทีก็คิดว่าไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว เหนื่อยจัง แต่เอาเข้าจริงๆ คือกลัวตายนะ555 และที่สำคัญไปกว่านั้นมีคนที่เขาแย่กว่าเราอีก
เราทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว จนลืมทำเพื่อตัวเอง เราไม่มีเงินเก็บเลย ณ ตอนนี้ ยามเรามีคนในครอบครัวยืมไปหมดเลย . . .
เราเหนื่อย และท้อมากๆๆ ตอนนี้เริ่มมองหางานใหม่อีกแล้ว ไปสมัครไว้แล้ว 2 ที่ แต่ค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยมีดวงกับเรื่องงานเลย 555 อันที่จริงทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับตัวเราแหละเนอะ
สุดท้ายแค่จะบอกว่าใครพูดอะไร คนอื่นพูดอะไร ไม่สำคัญเท่าคนที่เรารักพูดกับเรา คนในครอบครัวพูดกับเราจริงๆ ทุกครั้งที่นึกคำพูดของแม่ เราจะเครียด ท้อแท้ เหนื่อย รู้สึกว่าตัวเองทำให้ครอบครัวผิดหวัง เห้อออออออออออ..
หวังว่าปีหน้าจะมีอะไรดีขึ้นบ้างเนอะ ^^
โอเค เราแค่อยากระบายเฉยๆน่ะ ไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แฟนก็ไม่มีค่ะ งั้นแค่นี้เนอะ
ขอบคุณคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ขอบคุณมากๆ พิมพ์ผิดพลาดอ่านเข้าใจยาก ขออภัย ณ ที่นี้ นะคะ จุ๊ฟ