มันก็แค่อยากบ่นแหละ ตอนนี้เหมือนคนที่หลงทาง ล้มเหลว คือเป็นคนตจว.ละเพิ่งย้ายมาทำงานที่กทม.
เหตุผลแรกๆเลยคือเมื่อ2ปีก่อนเลิกกับแฟนที่คบกันมาเกือบ11ปี อยากหนีออกที่เดิมๆที่เคยมีความทรงจำด้วยกันแต่มันทำไม่ได้ใช่มั้ยก็ทนอยู่แบบนั้น เพราะเคยเจอมันช่วงหนึ่ง กว่าจะทำใจได้ใช้เวลานานมาก เกือบเป็นซึมเศร้า ก็ทนทำงานอยู่แถวบ้านแบบนั้น จนกระทั่งไม่ไหวก็ให้เพื่อนหางานที่กทม.ให้ เพราะเรื่องเงินด้วย มันไม่พอใช้ ที่นี้ก็ได้มาสมใจใช่ปะ
เหตุผลที่2ของการมาทำงานที่กทม.เพราะเป็นติ่ง จริงๆก็เพิ่งเข้าวงการนี้เพราะเลิกกับแฟนละมันต้องหาอะไรฮีลใจ ละคืออยู่ตจว.จะเข้ากทม.ทีมันใช้เงินเยอะกับทุกอย่าง อันนี้ก็เป็นเหตุผลของการมาทำงานด้วย
เหตุผลที่3 คือเอาตัวเองมาดัดนิสัยเรื่องการใช้เงิน แต่แล้วพอมาจริงๆมันไม่ใช่อย่างที่คิด อาจจะเป็นเพราะไม่เคยออกจากบ้าน มีความคิดโลกสวยเกินไป พอได้ออกมาใช้ชีวิตจริงๆ อยากกลับบ้านมาก เหนื่อยไปหมดทุกอย่าง คิดถึงครอบครัว งานดีนะ แต่มันรู้สึกเหมือนเจอลอยแพ พยายามหาคำตอบให้ตัวเองทุกวัน เพิ่งมาได้3เดือนเอง ไม่กล้าลาออกจากงานละกลับไปบ้าน กลัวเจอว่าไม่ทน กลัวทำให้คนหางานให้เค้าเสียหาย แต่เค้าบอกว่าเค้าไม่ได้เสียหายอะไร แต่มันอดคิดไม่ได้ไง งานที่ทำความรับผิดชอบมันใหญ่มาก เรามาแบบงูๆปลาๆ คนซัพพอร์ตไม่มี ถึงมีก็ไม่มีคนว่างมาดู จนมันท้อไปหมดแล้ว
อันนี้คือแค่อยากบ่นๆๆ ที่อยู่ทุกวันนี้เพราะเงินเดือนดี มีวันหยุด ไปมาหาศลป.ที่เราชอบได้ แต่มันเครียดกับงาน เครียดกับทุกอย่างเลย
ขอบ่นหน่อย
เหตุผลแรกๆเลยคือเมื่อ2ปีก่อนเลิกกับแฟนที่คบกันมาเกือบ11ปี อยากหนีออกที่เดิมๆที่เคยมีความทรงจำด้วยกันแต่มันทำไม่ได้ใช่มั้ยก็ทนอยู่แบบนั้น เพราะเคยเจอมันช่วงหนึ่ง กว่าจะทำใจได้ใช้เวลานานมาก เกือบเป็นซึมเศร้า ก็ทนทำงานอยู่แถวบ้านแบบนั้น จนกระทั่งไม่ไหวก็ให้เพื่อนหางานที่กทม.ให้ เพราะเรื่องเงินด้วย มันไม่พอใช้ ที่นี้ก็ได้มาสมใจใช่ปะ
เหตุผลที่2ของการมาทำงานที่กทม.เพราะเป็นติ่ง จริงๆก็เพิ่งเข้าวงการนี้เพราะเลิกกับแฟนละมันต้องหาอะไรฮีลใจ ละคืออยู่ตจว.จะเข้ากทม.ทีมันใช้เงินเยอะกับทุกอย่าง อันนี้ก็เป็นเหตุผลของการมาทำงานด้วย
เหตุผลที่3 คือเอาตัวเองมาดัดนิสัยเรื่องการใช้เงิน แต่แล้วพอมาจริงๆมันไม่ใช่อย่างที่คิด อาจจะเป็นเพราะไม่เคยออกจากบ้าน มีความคิดโลกสวยเกินไป พอได้ออกมาใช้ชีวิตจริงๆ อยากกลับบ้านมาก เหนื่อยไปหมดทุกอย่าง คิดถึงครอบครัว งานดีนะ แต่มันรู้สึกเหมือนเจอลอยแพ พยายามหาคำตอบให้ตัวเองทุกวัน เพิ่งมาได้3เดือนเอง ไม่กล้าลาออกจากงานละกลับไปบ้าน กลัวเจอว่าไม่ทน กลัวทำให้คนหางานให้เค้าเสียหาย แต่เค้าบอกว่าเค้าไม่ได้เสียหายอะไร แต่มันอดคิดไม่ได้ไง งานที่ทำความรับผิดชอบมันใหญ่มาก เรามาแบบงูๆปลาๆ คนซัพพอร์ตไม่มี ถึงมีก็ไม่มีคนว่างมาดู จนมันท้อไปหมดแล้ว
อันนี้คือแค่อยากบ่นๆๆ ที่อยู่ทุกวันนี้เพราะเงินเดือนดี มีวันหยุด ไปมาหาศลป.ที่เราชอบได้ แต่มันเครียดกับงาน เครียดกับทุกอย่างเลย