ผมอายุ19เรียนมหาลัยปี(2รอบเพราะซิ่วมารอบนึง)และผมกำลังจะซิ่วอีกรอบครับ แต่ผมอยู่กับคุณพ่อที่มีอาการทางจิต(แบบคุณหมอวินิจฉัยแล้ว)เค้าต้องฉีดยาหรือทานยาตลอดแต่คือเค้าไม่ยอมครับและก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองมีอาการดังกล่าว
ซึ่งผมอยู่กับอะไรแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายที่อาการคุณพ่อเริ่มหนักๆเพราะไม่ยอมทานยา เค้าจะด่าตลอดเวลาเลยครับแบบทั้งวันจริงๆเค้าไม่ได้ด่าแค่ผมแต่เค้าด่าทุกๆคนเพื่อนบ้าน,ไปเดินห้างบางทีก็ด่าขึ้นมาครับมีปัญหาหลายครั้งมากๆเพราะบางทีก็มีคนนอกที่ไม่เข้าใจถึงขั้นไปสถานีตำรวจและผมต้องไปเคลียให้หลายๆครั้งๆ ขู่ฆ่าบ้างหรือว่าจะชอบเปิดประตูเข้ามาห้องผมตอนดึกๆทุกคืนแบบทั้งคืนครับ ทุกๆ1ชมทำให้ผมรู้สึกวิตกกังวลตลอดเวลาเลยครับแล้วผมก็นอนไม่หลับด้วยจนผมเริ่มรู้สึกว่ามันกระทบต่อชีวิตประจำวันของผมมากๆ
ผมรู้สึกเหนื่อยมากๆในแต่ละวัน(เครียด+นอนน้อยตื่นตอนดึกตลอดนอน3-4ชม)และผมไม่รู้จะทำยังไง ผมมีพี่สาวอีกคนนึงซึ่งเค้ามีอาการAspergerครับซึ่งจุดนั้นผมก็แอบรสเหนื่อยกับการดูแลเหมือนกัน ผมรู้สึกกดดันเหนื่อยไปหมดเลยตอนผมม.6สอบเอ็นทรานครั้งแรกก็ทำอะไรได้ไม่เต็มที่ผมเลยอยากซิ่วตอนปี1ครั้งแรกผมเรียนอยู่ที่มหาลัยและคณะนึงที่ผมอยากเรียนอยู่แล้วเป็นอันดับ2ย่านปทุมวันผมชอบครั้บ แต่ผมรู้ว่าผมอยู่กับมันไม่ได้เพราะผมคงดูแลคนในบ้านด้วยสิ่งนี้ได้ดีไม่พอแน่ๆ+ผมยังอยากลองสอบอันดับ1(หมอ)ที่ตัวเองอยากเข้าดูเพราะรส.ว่าไม่ได้เต็มที่กับการสอบในปีแรกเพราะเรื่องความกดดันและสภาพแวดล้อมของที่บ้านที่ไม่เอื้อกับผมอย่างมากในแง่จิตใจและส่งผลต่อกายภาพ
และผมก็ซิ่วมาปีนึง(เพื่อสอบหมอเพราะหมอต้องไม่เกินปี1เท่านั้นไม่งั้นต้องลาออกถึงจะมีสิทธิ์สอบ)แล้วตอนนี้เรียนที่มอเดิมครับแต่ก็ยังไม่ได้คณะที่หวังครับ คือผมอยากเป็นหมอเพราะผมคิดว่าผมอาจจะทำให้อะไรหลายๆอย่างดีขึ้นได้กับคุณพ่อผมหรือความมั่นคง(จะว่าผมก็ได้นะครับแต่ในจุดของผมผมคิดแบบนั้นจริงๆ) ผมเครียดกับการโดนเค้า(คุณพ่อ)ด่าทุกๆวันความรู้สึกที่จะต้องเป็นเสาหลักของครอบครัวในอนาคต ผมกลัวผมทำไม่ได้ ถึงผมจะรู้ว่าผมไม่ควรเอามาใส่ใจเพราะมันเป็นอาการของโรคไม่ใช่ตัวตนของเค้าจริงๆแต่มันเครียดคำผมบอกไม่ถูก ผมเคยถึงขั้นสติหลุด มือเท้าเกร็งและเหม่อครับ ผมอึดอัดมากๆผมไม่รู้จะทำยังไงผมกลัวผมจะเป็นไปด้วย
ผมเคยไปหาจิตแพทย์ที่รพ.แห่งหนึ่งครับ แต่คุณหมอบอกว่าผมไม่ได้เป็นซึมเศร้าเป็นแค่อาการเครียดเฉยๆ ได้ยานอนหลับมาแต่ก็ไม่ค่อยช่วยผมเท่าไหร่แต่คุณหมอก็ดีครับมีคำพูดนึงที่ทำให้ผมคิดอะไรนิดหน่อยคือคุณหมอบอกว่า “ตอนนี้หน้าที่การดูแลคุณพ่อหมอคิดว่ายังไม่ใช่ส่วนของเราขนาดนั้นเราต้องโฟกัสตัวเองนะ อาการป่วยที่เค้าเป็นแบบนี้เราไม่ได้เป็นคนผิดคุณพ่อเค้าไม่ดูแลตัวเองเราอย่าโทษตัวเองนะ” ผมรู้สึกไม่แน่ใจหลายๆอย่างเลยครับแบบมากๆผมสับสนกับหลายๆอย่างในหัวผมว่าผมควรจะทำอย่างไร ผมควรมีเส้นทางของตัวเองรึเปล่านะ เรากำลังทำเพื่อใคร แล้วการทำเพื่อเค้ามันควรมั้ยนะ แต่ก็นั่นแหล่ะครับตอนได้ยินคำนั้นผมแอบรสเบาๆในใจนะว่าให้หันมาทำส่วนขอฃตัวเอง แต่มานั่งคิดผมสับสนอยู่ดี
นอกจากนั้นผมยังได้ไปปรึกษากับนักจิตวิทยาของมหาลัยด้วยครับ อันนั้นผมรสดีมากๆเค้าฟังเรื่องของผมทั้งหมดแล้วเค้าแยกออกเป็น2ส่วนให้ผมเห็นภาพคือส่วนของครอบครัวกับส่วนความตั้งใจของผมเอง ในส่วนของครอบครัวมันก็out of controlจริงๆแต่เค้าบอกว่าส่วนชีวิตของผมเองเค้าเห็นว่ามันดูมีความหวังมากๆผมดูมีความฝันอะไรประมาณนั้นเค้าก็บอกผมว่าจุดของครอบครัวก็ให้มันดำเนินไปแต่ส่วนของผมเองมันมีพลังมากๆรักษามันไว้(กลับมานึกแล้วรสมีพลังนิดๆ)แต่ก็นั่นแหล่ะครับ พอผมแยกจากเค้ามาอยู่บ้านบางทีมันก็มีฟีลดาวน์ๆดิ่งๆบ่อยๆแต่ผมก็คิดถึงความอบอุ่นจากคุณพ่อนะครับ คิดถึงการกอดคิดถึงอะไรแบบนั้นที่ตอนเด็กๆคุณพ่อคุณแม่จะมารับที่รร.หรือว่าหอมแก้มเราอะไรแบบนั้น//เขียนแล้วก็น้ำตาคลอนิดหน่อยแฮะ
เรื่องดังกล่าวผมไม่เคยปรึกษาเพื่อน เพราะผมกลัวจะเข้าสังคมไม่ได้ครับผมไม่อยากให้ใครมองผมผิดปกติ (ผมเคยกรีดข้อมือแล้วใส่นาฬิกา/ริชแบนด์หลายๆอันเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นแผล)อาจจะดูมุมมองเด็กๆแต่ผมก็ยังรสแบบนั้นแหล่ะครับ สังคมมันโหดร้ายเบาๆผมกลัววันนึงที่ผมกับเพื่อนเกิดทะเลาะกันกลัวว่าเพื่อนจะเอาไปเล่าน่ะครับ ซึ่งสำหรับผมเรื่องนี้มันเป็นปมเลยก็ว่าได้
สุดท้ายแล้วผมอยากปรึกษาคือผมรู้สึกอึดอัดใจ+เหนื่อยมากๆ+ดาวน์เรื่อยๆผมไม่รู้จะทำยังไงดีผมจะเป็นแบบนี้ตอนอยู่กับพ่อ ผมเครียดแบบเครียดจริงๆครับ ผมกลัวเรื่องสอบด้วยผมพยายามมองโลกดีๆอยู่กับเพื่อนเสมอๆแต่พอกลับมาก็เป็นเหมือนเดิมเวลาอาการเค้ากำเริบ เอาจริงๆผมสับสนกับหลายๆอย่างมากๆครับอารมณ์ขึ้นๆลงจนตอนนี้ผมยังสับสนเลยครับตอนมาตั้งกระทู้นี้ว่าผมต้องการอะไรจริงๆผมกลัวว่าพาร์ทความคิดที่มันแย่ๆในหัวมันจะชนะพาร์ทที่ผมรักตัวเองในซักวันจริงๆ
อยู่กับคุณพ่อที่มีการทางจิตเวชทำอย่างไรดีครับ
ซึ่งผมอยู่กับอะไรแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายที่อาการคุณพ่อเริ่มหนักๆเพราะไม่ยอมทานยา เค้าจะด่าตลอดเวลาเลยครับแบบทั้งวันจริงๆเค้าไม่ได้ด่าแค่ผมแต่เค้าด่าทุกๆคนเพื่อนบ้าน,ไปเดินห้างบางทีก็ด่าขึ้นมาครับมีปัญหาหลายครั้งมากๆเพราะบางทีก็มีคนนอกที่ไม่เข้าใจถึงขั้นไปสถานีตำรวจและผมต้องไปเคลียให้หลายๆครั้งๆ ขู่ฆ่าบ้างหรือว่าจะชอบเปิดประตูเข้ามาห้องผมตอนดึกๆทุกคืนแบบทั้งคืนครับ ทุกๆ1ชมทำให้ผมรู้สึกวิตกกังวลตลอดเวลาเลยครับแล้วผมก็นอนไม่หลับด้วยจนผมเริ่มรู้สึกว่ามันกระทบต่อชีวิตประจำวันของผมมากๆ
ผมรู้สึกเหนื่อยมากๆในแต่ละวัน(เครียด+นอนน้อยตื่นตอนดึกตลอดนอน3-4ชม)และผมไม่รู้จะทำยังไง ผมมีพี่สาวอีกคนนึงซึ่งเค้ามีอาการAspergerครับซึ่งจุดนั้นผมก็แอบรสเหนื่อยกับการดูแลเหมือนกัน ผมรู้สึกกดดันเหนื่อยไปหมดเลยตอนผมม.6สอบเอ็นทรานครั้งแรกก็ทำอะไรได้ไม่เต็มที่ผมเลยอยากซิ่วตอนปี1ครั้งแรกผมเรียนอยู่ที่มหาลัยและคณะนึงที่ผมอยากเรียนอยู่แล้วเป็นอันดับ2ย่านปทุมวันผมชอบครั้บ แต่ผมรู้ว่าผมอยู่กับมันไม่ได้เพราะผมคงดูแลคนในบ้านด้วยสิ่งนี้ได้ดีไม่พอแน่ๆ+ผมยังอยากลองสอบอันดับ1(หมอ)ที่ตัวเองอยากเข้าดูเพราะรส.ว่าไม่ได้เต็มที่กับการสอบในปีแรกเพราะเรื่องความกดดันและสภาพแวดล้อมของที่บ้านที่ไม่เอื้อกับผมอย่างมากในแง่จิตใจและส่งผลต่อกายภาพ
และผมก็ซิ่วมาปีนึง(เพื่อสอบหมอเพราะหมอต้องไม่เกินปี1เท่านั้นไม่งั้นต้องลาออกถึงจะมีสิทธิ์สอบ)แล้วตอนนี้เรียนที่มอเดิมครับแต่ก็ยังไม่ได้คณะที่หวังครับ คือผมอยากเป็นหมอเพราะผมคิดว่าผมอาจจะทำให้อะไรหลายๆอย่างดีขึ้นได้กับคุณพ่อผมหรือความมั่นคง(จะว่าผมก็ได้นะครับแต่ในจุดของผมผมคิดแบบนั้นจริงๆ) ผมเครียดกับการโดนเค้า(คุณพ่อ)ด่าทุกๆวันความรู้สึกที่จะต้องเป็นเสาหลักของครอบครัวในอนาคต ผมกลัวผมทำไม่ได้ ถึงผมจะรู้ว่าผมไม่ควรเอามาใส่ใจเพราะมันเป็นอาการของโรคไม่ใช่ตัวตนของเค้าจริงๆแต่มันเครียดคำผมบอกไม่ถูก ผมเคยถึงขั้นสติหลุด มือเท้าเกร็งและเหม่อครับ ผมอึดอัดมากๆผมไม่รู้จะทำยังไงผมกลัวผมจะเป็นไปด้วย
ผมเคยไปหาจิตแพทย์ที่รพ.แห่งหนึ่งครับ แต่คุณหมอบอกว่าผมไม่ได้เป็นซึมเศร้าเป็นแค่อาการเครียดเฉยๆ ได้ยานอนหลับมาแต่ก็ไม่ค่อยช่วยผมเท่าไหร่แต่คุณหมอก็ดีครับมีคำพูดนึงที่ทำให้ผมคิดอะไรนิดหน่อยคือคุณหมอบอกว่า “ตอนนี้หน้าที่การดูแลคุณพ่อหมอคิดว่ายังไม่ใช่ส่วนของเราขนาดนั้นเราต้องโฟกัสตัวเองนะ อาการป่วยที่เค้าเป็นแบบนี้เราไม่ได้เป็นคนผิดคุณพ่อเค้าไม่ดูแลตัวเองเราอย่าโทษตัวเองนะ” ผมรู้สึกไม่แน่ใจหลายๆอย่างเลยครับแบบมากๆผมสับสนกับหลายๆอย่างในหัวผมว่าผมควรจะทำอย่างไร ผมควรมีเส้นทางของตัวเองรึเปล่านะ เรากำลังทำเพื่อใคร แล้วการทำเพื่อเค้ามันควรมั้ยนะ แต่ก็นั่นแหล่ะครับตอนได้ยินคำนั้นผมแอบรสเบาๆในใจนะว่าให้หันมาทำส่วนขอฃตัวเอง แต่มานั่งคิดผมสับสนอยู่ดี
นอกจากนั้นผมยังได้ไปปรึกษากับนักจิตวิทยาของมหาลัยด้วยครับ อันนั้นผมรสดีมากๆเค้าฟังเรื่องของผมทั้งหมดแล้วเค้าแยกออกเป็น2ส่วนให้ผมเห็นภาพคือส่วนของครอบครัวกับส่วนความตั้งใจของผมเอง ในส่วนของครอบครัวมันก็out of controlจริงๆแต่เค้าบอกว่าส่วนชีวิตของผมเองเค้าเห็นว่ามันดูมีความหวังมากๆผมดูมีความฝันอะไรประมาณนั้นเค้าก็บอกผมว่าจุดของครอบครัวก็ให้มันดำเนินไปแต่ส่วนของผมเองมันมีพลังมากๆรักษามันไว้(กลับมานึกแล้วรสมีพลังนิดๆ)แต่ก็นั่นแหล่ะครับ พอผมแยกจากเค้ามาอยู่บ้านบางทีมันก็มีฟีลดาวน์ๆดิ่งๆบ่อยๆแต่ผมก็คิดถึงความอบอุ่นจากคุณพ่อนะครับ คิดถึงการกอดคิดถึงอะไรแบบนั้นที่ตอนเด็กๆคุณพ่อคุณแม่จะมารับที่รร.หรือว่าหอมแก้มเราอะไรแบบนั้น//เขียนแล้วก็น้ำตาคลอนิดหน่อยแฮะ
เรื่องดังกล่าวผมไม่เคยปรึกษาเพื่อน เพราะผมกลัวจะเข้าสังคมไม่ได้ครับผมไม่อยากให้ใครมองผมผิดปกติ (ผมเคยกรีดข้อมือแล้วใส่นาฬิกา/ริชแบนด์หลายๆอันเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นแผล)อาจจะดูมุมมองเด็กๆแต่ผมก็ยังรสแบบนั้นแหล่ะครับ สังคมมันโหดร้ายเบาๆผมกลัววันนึงที่ผมกับเพื่อนเกิดทะเลาะกันกลัวว่าเพื่อนจะเอาไปเล่าน่ะครับ ซึ่งสำหรับผมเรื่องนี้มันเป็นปมเลยก็ว่าได้
สุดท้ายแล้วผมอยากปรึกษาคือผมรู้สึกอึดอัดใจ+เหนื่อยมากๆ+ดาวน์เรื่อยๆผมไม่รู้จะทำยังไงดีผมจะเป็นแบบนี้ตอนอยู่กับพ่อ ผมเครียดแบบเครียดจริงๆครับ ผมกลัวเรื่องสอบด้วยผมพยายามมองโลกดีๆอยู่กับเพื่อนเสมอๆแต่พอกลับมาก็เป็นเหมือนเดิมเวลาอาการเค้ากำเริบ เอาจริงๆผมสับสนกับหลายๆอย่างมากๆครับอารมณ์ขึ้นๆลงจนตอนนี้ผมยังสับสนเลยครับตอนมาตั้งกระทู้นี้ว่าผมต้องการอะไรจริงๆผมกลัวว่าพาร์ทความคิดที่มันแย่ๆในหัวมันจะชนะพาร์ทที่ผมรักตัวเองในซักวันจริงๆ