อายุ15 อยากทำงานค่ะ

เรามีเรื่องลำบากค่ะ ไม่ได้อยู่กับที่บ้านแล้วจึงต้ิงหาเงินเลี้ยงตัวเอง เราออกจากบ้านค่ะ ปัญหามันเยอะแยะมากมายบางคนอาจจะคิดว่าคงเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับเราไม่ค่ะ เราจะยกตัวอย่างให้ดู เราเป็นลูกคนเล็กซึ่งคนโตก็ไม่เอาไหนเลยเราเลยโดนฝากความหวังค่ะทุกอย่างสิ่งที่เขาตีพิมพ์มาคือเราก็ต้องเป็นพิมพ์แบบนั้น เราเก็บกดจนเป็นโรคซึมเศร้า ที่บ้านรับรู้แต่พูดว่าเราป่วยจิต ต้องไปหาหมอกับสีหน้าและคำพูดมันดูเหมือนเหยียดค่ะ วันนึงเราทะเลาะกับที่บ้านเรื่องเราไม่ได้ไปรร.1วันเหตุผลคือเราเครียดเรื่องแม่ล้วนค่ะ แล้วพอเราเครียดมากๆไมเกรนขึ้นค่ะ เราเวลาเครียดแล้วจะทำไรไม่ได้เลยจะอ๊วกตลอดเป็นตั้งแต่เด็กเลยค่ะ แล้ววันต่อมาเท่านั้นแหละค่ะ เราทะเลาะกับที่บ้านด้วยความเป็นอยู่ของเราที่บ้านจะไม่รู้เพราะไม่ได้อยุ่บ้านเดียวกันแล้วพี่เราตีเราค่ะแล้วก็ลากเราไปขอโทษแม่แต่ถึงบ้านเราก็ยังโดนตีค่ะแม่ก็ถามว่าตีมันทำไมพี่เราบอกก็มันไม่ยอมไปเรียนเท่านั้นแหละไฟลุกค่ะบ้านตอนนั้นเราร้องไห้พี่เราตะคอกใส่บอกว่าเราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้าเราเป็นโรคเด็กใจแตกงงเลยค่ะตอนนั้นคือไม่ไปรร.วันเดียว แล้วมันก็พูดขึ้นมาอีกว่าเราควรไปสถานพินิจเอ๋อเลยตอนนั้นเราทำไรร้ายแรงขนาดนั้นเชียว นี้แหละค่ะเรื่องก็ประมาณนี้เราเลยจะออกจากรร.ค่ะเพื่อที่จะหางานทำเเล้วไปสอบGED เราเคยไปสอบตินทุนเรียนต่างประเทศ*แต่ที่บ้านไม่ให้ไปค่ะ...ด้านภาษาคงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเรา เราทำงานเพื่อจะเก็บเงินสอบเทียบ ใครมีงานจ้างเราแถว ท่าพระ บางพลัด จ้างได้เลยค่ะ