แบบนี้เรียกพรหมลิขิตได้ไหม???

เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อวานเรากับเพื่อนไปวิ่งที่สนามกีฬา แล้วเราเจอคนๆนึง เหมือนจะเป็นรุ่นพี่ สูงประมาณ185 เพราะเกือบเท่าเพื่อนเรา ขาว หุ่นก็ดีแหละ ไม่ผอมเกินไม่อ้วนเกิน เราก็วิ่งอยู่ดีๆแล้วเผลอไปสบตากับเขา แล้วมันเหมือนมีแรงดึงดูดให้มองเขาอีก พอวันต่อมาเราก็ไปวิ่งกับเพื่อนเหมือนเดิม เราก็เจอพี่เขาอีก และสบตากันอีกแต่ครั้งนี้นานกว่าเมื่อวาน แต่ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไร ก็วิ่งต่อไปจนเราเหนื่อยก็นั่งพักและกินน้ำ เพื่อนเราก็วิ่งไปเรื่อยๆ เราก็ไม่สนใจอะไร เราก็รีบจิบน้ำ แต่เราเห็นพี่คนนั้นเหมือนจะเดินมาทางเรา ตอนแรกไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก แต่ตรงนั้นมันมีเราคนเดียว ของก็มีแต่ของเรากับเพื่อน ใจตอนนั้นลุกลี้ลุกรนมากก ทำตัวไม่ถูก จะไปวิ่วก็กลัวจุก ทำได้แค่นั่งเล่นโทรศัพท์ไปทั้งๆที่มือโครตของโครตสั่น พอพี่เขามานั่งข้างเรา คำแรกที่พูกกับเราคือ "สวัสดีน้องลูกโป่ง" เรานี่งงเป็นไก่ตาแตก ใครลูกโป่งกูไม่ได้ชื่อนั้น ลุกออกไปเลยไป๊ แล้วรู้ได้ไงว่าเราเป็นน้อง เคยเจอกันอ่อ พี่มันก็พูดต่อ "จำพี่ไม่ได้อ่อ" โห่พี่ถ้าจำได้จะนั่งงไหมล่ะ พี่มันก็บอกว่า "เราเคยเจอกันตอนปีใหม่ไง จำพี่ได้ยัง" ความคิดในสมองเบรคดังเอี๊ยด!! ปีใหม่?? มันต้นปีนี่จะปลายปีแล้ว ใครจะไปจำได้ เราก็ทำได้แค่ส่ายหัว พี่มันก็เล่าต่อว่า "จำไม่ได้อ่อว่าพี่เป็นคนเอาลูกโป่งไปให้เรา เห็นเราบ่นว่าไม่มีลูกโป่งเหมือนของคนอื่น" ลูกโป่ง? เราก็นึกอยู่สักพัก ก็นึกออกหละมาขนาดนี้แล้ว ตอนนั้นปีใหม่เราจะไปซื้อลูกโป่งแต่ลูกโป่งหมด แค่เพื่อนเราคนอื่นมี เราก็บ่นแบบว่าไม่ซื้อเผื่ออ่ะ บ่นเยอะมากกกก5555 แต่ตอนนั้นเหมือนมีลูกโป่งใครไม่รู้ยื่นมาให้เรา เราเห็นแค่มือ แค่มือเท่านั้น!! ตอนนั้นอยากเห็นหน้ามาก แต่เขาไม่รู้รียไปไหน นั้นแหละ พอพี่มันบอกเราแบบนี้ เข้าใจแจ่มแจ้งเลย เราก็พูด "ตอนนั้นพี่รีบไปไหน ไม่ทันได้ขอบคุณเลย มองหาก็ไม่เจอวิ่งไปไหนโครตเร็ว" พี่มันก็อมยิ้มแล้วพูดต่อ "ก็มาให้เจอแล้วนี่ไง" ตอนนั้นโครตเขินรอยยิ้มพี่เขากับเสียงที่ทุ้มๆ  พี่ก็พูดต่อ"นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้ว" เราก็ทำได้แค่ยิ้ม เรากำลังจะพูดต่อ แต่เพื่อนมาพอดี พี่เขาเลยขอไปก่อน แต่ที่พีคกว่านั้น พี่เขาเขียนชื่อเฟสกับไอดีไลน์ใส่กระเป๋านักเรียนเรา ใส่ตอนไหนว่ะ แล้วตกลงเรื่องนี้มันเป็นเพร่ะความบังเอิญหรือพรหมลิขิต