กระทู้จะยาวหน่อยนะคะ ขอบคุณที่รับรู้ปัญหาเราค่ะ ขอบคุณที่ตอบคำถามเราค่ะ
คือเรามีแพลนจะไปตปท.ค่ะ แล้วแม่เราเป็นคนวางแพลน คือว่าจะแก้0ร ให้เสร็จแล้วลาออกเลย ไปเรียนพิเศษภาษาอังกฤษซักเดือนสองเดือนแล้วก็ค่อยไปตปท.เลย แล้วแม่เราเหมือนจะให้ความหวังเราเฉยๆอ่ะค่ะ ด้วยความที่เราไว้ใจแม่และตั้งความหวังไว้กับแม่สูงมาก เราเลยไม่เข้าเรียน(ช่วงนี้มีปัญหาด้านจิตใจกับครอบครัวและเพื่อนค่ะ เหมือนโรคซึมเศร้า) ไม่เข้าเรียนแต่ไปแก้0ร ให้เสร็จเรียบร้อยเตรียมออกอย่างเดียว แต่ก็ยังไม่ได้ออกเพราะแม่ค่ะ (ขอไม่อธิบายเหตุผลนะคะ) นับวันเรายิ่งหดหู่ใจขึ้น ชอบอยู่คนเดียวมากขึ้น ไม่ไปเรียนเป็นสองเกือบสามอาทิตย์แล้วค่ะ เราเลยไปหาหมอ หมอบอกให้เราเผื่อใจไว้บ้าง อย่าไปหวังสูง เราพยายามแล้วค่ะ
เราทำไม่ได้จริงๆ มีคนบอกอะไรยังไงเราไม่ฟัง
คิดว่าจะได้ไปอย่างเดียว คือเราไม่ได้อยากเข้ารร.นี้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ ที่ผ่านมาไม่มีปัญหา มีปัญหาตอนแม่มาให้ความหวังว่าจะได้ไปเรียนตปท. แต่ไม่ได้ไปซักทีค่ะ เราเริ่มเข้าสังคมไม่ค่อยได้แล้วเพราะไม่ไปรร. เริ่มไม่อยากเจอเพื่อน เรารู้ค่ะเราทำตัวเราเอง เราพยายามปรับตัวไปรรแล้วแต่ทำไม่ได้จริงๆค่ะ นับวันยิ่งนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่ ขนาดกินยานอนหลับยังไม่ง่วงเป็นงี้มาเดือนกว่าๆแล้วค่ะ เราอยากนอนหลับเร็วมากๆแต่ทำไม่ได้ๆ ในหัวมันคิดไปเองตลอด ไม่ไปเรียนแล้วเพื่อนจะคิดไงกับเรา จะได้ไปต่างประเทศไหม ครูจะด่าเราไหม ต่างๆนาๆ
ส่วนตัวเป็นคนคิดมากอยู่แล้วด้วย
เราควรทำไงดีคะ พฤติกรรมแบบนี้เราอยากเลิกมากๆที่ไม่ไปเรียน เราพยายามทำตัวใหม่แล้วแต่ก็เป็นเหมือนเดิม เราทรมานใจมากค่ะ คือเรารู้ตัวนะคะ ว่าทำอะไรอยู่แต่ก็ยังทำมันต่อ มันผิดมากๆค่ะเรารู้ แต่เรากลายเป็นแบบนี้โดยไม่รู้ตัว
ช่วยตอบคำถามเราทีค่ะ
คือเรามีแพลนจะไปตปท.ค่ะ แล้วแม่เราเป็นคนวางแพลน คือว่าจะแก้0ร ให้เสร็จแล้วลาออกเลย ไปเรียนพิเศษภาษาอังกฤษซักเดือนสองเดือนแล้วก็ค่อยไปตปท.เลย แล้วแม่เราเหมือนจะให้ความหวังเราเฉยๆอ่ะค่ะ ด้วยความที่เราไว้ใจแม่และตั้งความหวังไว้กับแม่สูงมาก เราเลยไม่เข้าเรียน(ช่วงนี้มีปัญหาด้านจิตใจกับครอบครัวและเพื่อนค่ะ เหมือนโรคซึมเศร้า) ไม่เข้าเรียนแต่ไปแก้0ร ให้เสร็จเรียบร้อยเตรียมออกอย่างเดียว แต่ก็ยังไม่ได้ออกเพราะแม่ค่ะ (ขอไม่อธิบายเหตุผลนะคะ) นับวันเรายิ่งหดหู่ใจขึ้น ชอบอยู่คนเดียวมากขึ้น ไม่ไปเรียนเป็นสองเกือบสามอาทิตย์แล้วค่ะ เราเลยไปหาหมอ หมอบอกให้เราเผื่อใจไว้บ้าง อย่าไปหวังสูง เราพยายามแล้วค่ะ
เราทำไม่ได้จริงๆ มีคนบอกอะไรยังไงเราไม่ฟัง
คิดว่าจะได้ไปอย่างเดียว คือเราไม่ได้อยากเข้ารร.นี้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ ที่ผ่านมาไม่มีปัญหา มีปัญหาตอนแม่มาให้ความหวังว่าจะได้ไปเรียนตปท. แต่ไม่ได้ไปซักทีค่ะ เราเริ่มเข้าสังคมไม่ค่อยได้แล้วเพราะไม่ไปรร. เริ่มไม่อยากเจอเพื่อน เรารู้ค่ะเราทำตัวเราเอง เราพยายามปรับตัวไปรรแล้วแต่ทำไม่ได้จริงๆค่ะ นับวันยิ่งนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่ ขนาดกินยานอนหลับยังไม่ง่วงเป็นงี้มาเดือนกว่าๆแล้วค่ะ เราอยากนอนหลับเร็วมากๆแต่ทำไม่ได้ๆ ในหัวมันคิดไปเองตลอด ไม่ไปเรียนแล้วเพื่อนจะคิดไงกับเรา จะได้ไปต่างประเทศไหม ครูจะด่าเราไหม ต่างๆนาๆ
ส่วนตัวเป็นคนคิดมากอยู่แล้วด้วย
เราควรทำไงดีคะ พฤติกรรมแบบนี้เราอยากเลิกมากๆที่ไม่ไปเรียน เราพยายามทำตัวใหม่แล้วแต่ก็เป็นเหมือนเดิม เราทรมานใจมากค่ะ คือเรารู้ตัวนะคะ ว่าทำอะไรอยู่แต่ก็ยังทำมันต่อ มันผิดมากๆค่ะเรารู้ แต่เรากลายเป็นแบบนี้โดยไม่รู้ตัว