วันนี้จะมาต่อ จากกระทู้ก่อนหน้า ตอนนนี้ พอเราได้ห่างกัน ไม่คุยกันเหมือนเดิม ผมก็ได้คิดอะไร บ้างคนเดียว ตอนแรกๆ ที่เลิกผมเสียใจมากๆ
เลยไม่ได้ ดูว่าเหตุผล ที่เกิดขึ้นมันเกิดมาจากอะไร หลังจ่กทีผมได้คิด ทบทวน แล้ว มันก็มีส่วน มาจากผมด้วยที่ทำให้แฟนผม ท้อใจเลยอยากเลิก
สมัยตอนที่ ผมคบกับเขาใหม่ ๆ ผมทำทุกอย่าง เพื่อเขา เทคแคร์ ทุกอย่าง ไปไหนมาไหนด้วยกัน มีเวลาให้เขา ตลอดซึงมันมีความสุขมากๆ
พอเวลาผ่านไป เราก็เริ่มรัก กัน ขึ้นเรื่อย ก็ยังทำอะไรๆ เหมือนเดิม ตอนนั้น ผมเรียนมหาลัย น่าจะ ปี 2 แฟนอยู่ มัธยม ผมก็มีสังคมเพื่อนเข้ามา
มีสังสรรค์ บ้าง แต่มีเวลาที่ติดเพื่อนไปบ้าง แต่ก็ยังกลับมาหาเธอ เหมือนเดืมไปไหนมาไหน โพสต์หากัน ทุกวันสำคัญหรือเทศกาลต่างๆ ผมจะสละเวลาไปอยู่กับเทอตลอด เพราะผมก็อยากอยู่กับเทอ ด้วย พอเริ่มเข้า ช่วงปีใหม่ 61 ก็เริ่มทะเลาะกัน เพราะผม ด้วยที่ไม่สนใจเทอ เที่ยวดึกดื่น คุยกับคนอื่นทำให้เทอเสียใจ แต่ผมก็กลับไปง้อเทอ แล้วเทอก็ให้โอกาส ผม ผมก็ดีใจ มันทำให้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาอาจจะไม่ดีมาก แต่พยายามเปลี่ยน จนผมอยู่
ในช่วงปี 4 ซึงกำลังจะจบการศึกษา ผมก็ให้ความสำคัญกับโปรเจคและเพื่อนเพราะจะไม่ได้เจอกันอีก แต่ก็ยังมีให้แฟนน แต่น้อยลง เทอกำลังเข้ามหาลัย
เทอเอน ติดที่ ภาคเหนือ ตอนนั้นผมรู้ได้ทันที ถ้าเรา ห่างกัน เราต้องเลิกกันแน้ๆ ผมกลัวขึ้นมาทันที แต่เทอก็บอกไม่มีใครหรอกพูดปลอบใจตลอด 55+
พอเทอไป เรียนวันแรกๆ เราคิดถึงกันมากๆ ผมสัญญาไว้ว่าตั้งใจเรียน ปี 2 จะไปหาจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน เป้นคำสัญญาที่ผมตั้งใจมาก ผมอยู่ในช่วงหางาน จบมา หาสอบราชการ ไปทั่ว แต่พอเราได้เริ่มห่าง มันทำให้เรา ได้คุยกันน้อยลง ความคิดผม คือผมไม่คิดว่า ปี 1 กิจกรรมเขาเยอะ ค่อยทัก แต่เหมือนนานๆ ไปเราก็ไม่ค่อยทักกันเหมือนเดิม จนมีมือที่ 3 เข้ามา เทคแค์เขา ดูแลเขาเหมือนที่ผมเคยทำ แต่คนที่เข้ามาอายุเยอะกว่าเทอ 2 เท่า ผมทะเลาเรื่องนี้กับเขามา หลายครั้งมาก แต่เขาก้ลังเลใข รู้สึกผูกพันกับผม แต่ใจก้รู้สึกดีกับเขา สุดท้ายกลายเป้นผมที่ทนไหม่ไหว เลิกกับเขา ถอยออดมา เอง เพราะอยู่ในจุดนนั้นมันทรมานมาก มีอีกคน ที่คุยอยู่ และเข้าอยู่ใกล้กัน ผมเสียเปรียบที่อยู่ไกลผมิยู่ กทม มีรู้ความรู้สึกนึงที่ผมคิดว่าเขายังรักผม เวลาเจอกัน เขาอยาหให้ผมอยู่ด้วย เขาบอกเขาคิดถึง แต่ผมก็มีหน้าที่ ต้องทำ ผมก็เลยบอกจะมาหาบ่อยๆ แต่มันก็ลูปเดิมพอผมห่างฝั่งนู่นก็เข้ามาชิด มีวันลอยกรทงล่าสุด เขาขอกลับมาลอยกระทงกับผม ด้วยเหตุผลที่ว่า อยากมาลอยด้วยกันเป็นปีที่ 4 เรา เจอกันเราทำทุกอย่างเหมือน เคยเป้นแฟนกัน รู้สึกต่อกันเหมือนเดืม จนถึงเวลาเขาต้องกลับ เขายังพูดออกมาทำไมยังรู้สึกเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เป็นแฟน ผม ดีใจมากนะ แต่อีกใจผมก็ไม่อยากหวัง เพราะเขากำลังกลับไป สุดท้ายมันก็เหมือนเดิม
* ผมเสียใจที่ คิดได้ ตอนมันสายไป หรือเราเจอกันผิดที่ ไป เพราะเหมือนช่วงเวลาเราไม่ตรงกัน ผมจบมาผมอยากได้คนที่อยู่ข้างๆผม แต่เทอกำลังเริ่มใหม่กับสิ่งใหม่ๆ
*ถ้ามีโอกาสอีกสักครั้งผมอยากให้เทอวนกลับมาหาผมผมสัญญาผมจะทำมันให้ดี
*ผมไม่ได้หมดรักเทอเลยแต่ตอนนี้ควรออกมาก่อน
ปล.อยากให้ ผช หรือ ผญ ได้อ่านจากประสบการณตรงๆ ถ้าวันนึงเราเจอใครที่ร้องไห้ให้เรา ควรรักษาเขาไว้ให้ดี อย่าให้เหมือนผม.......
จะมีโอกาส ที่ได้แก้ตัวไหม ??
เลยไม่ได้ ดูว่าเหตุผล ที่เกิดขึ้นมันเกิดมาจากอะไร หลังจ่กทีผมได้คิด ทบทวน แล้ว มันก็มีส่วน มาจากผมด้วยที่ทำให้แฟนผม ท้อใจเลยอยากเลิก
สมัยตอนที่ ผมคบกับเขาใหม่ ๆ ผมทำทุกอย่าง เพื่อเขา เทคแคร์ ทุกอย่าง ไปไหนมาไหนด้วยกัน มีเวลาให้เขา ตลอดซึงมันมีความสุขมากๆ
พอเวลาผ่านไป เราก็เริ่มรัก กัน ขึ้นเรื่อย ก็ยังทำอะไรๆ เหมือนเดิม ตอนนั้น ผมเรียนมหาลัย น่าจะ ปี 2 แฟนอยู่ มัธยม ผมก็มีสังคมเพื่อนเข้ามา
มีสังสรรค์ บ้าง แต่มีเวลาที่ติดเพื่อนไปบ้าง แต่ก็ยังกลับมาหาเธอ เหมือนเดืมไปไหนมาไหน โพสต์หากัน ทุกวันสำคัญหรือเทศกาลต่างๆ ผมจะสละเวลาไปอยู่กับเทอตลอด เพราะผมก็อยากอยู่กับเทอ ด้วย พอเริ่มเข้า ช่วงปีใหม่ 61 ก็เริ่มทะเลาะกัน เพราะผม ด้วยที่ไม่สนใจเทอ เที่ยวดึกดื่น คุยกับคนอื่นทำให้เทอเสียใจ แต่ผมก็กลับไปง้อเทอ แล้วเทอก็ให้โอกาส ผม ผมก็ดีใจ มันทำให้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาอาจจะไม่ดีมาก แต่พยายามเปลี่ยน จนผมอยู่
ในช่วงปี 4 ซึงกำลังจะจบการศึกษา ผมก็ให้ความสำคัญกับโปรเจคและเพื่อนเพราะจะไม่ได้เจอกันอีก แต่ก็ยังมีให้แฟนน แต่น้อยลง เทอกำลังเข้ามหาลัย
เทอเอน ติดที่ ภาคเหนือ ตอนนั้นผมรู้ได้ทันที ถ้าเรา ห่างกัน เราต้องเลิกกันแน้ๆ ผมกลัวขึ้นมาทันที แต่เทอก็บอกไม่มีใครหรอกพูดปลอบใจตลอด 55+
พอเทอไป เรียนวันแรกๆ เราคิดถึงกันมากๆ ผมสัญญาไว้ว่าตั้งใจเรียน ปี 2 จะไปหาจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน เป้นคำสัญญาที่ผมตั้งใจมาก ผมอยู่ในช่วงหางาน จบมา หาสอบราชการ ไปทั่ว แต่พอเราได้เริ่มห่าง มันทำให้เรา ได้คุยกันน้อยลง ความคิดผม คือผมไม่คิดว่า ปี 1 กิจกรรมเขาเยอะ ค่อยทัก แต่เหมือนนานๆ ไปเราก็ไม่ค่อยทักกันเหมือนเดิม จนมีมือที่ 3 เข้ามา เทคแค์เขา ดูแลเขาเหมือนที่ผมเคยทำ แต่คนที่เข้ามาอายุเยอะกว่าเทอ 2 เท่า ผมทะเลาเรื่องนี้กับเขามา หลายครั้งมาก แต่เขาก้ลังเลใข รู้สึกผูกพันกับผม แต่ใจก้รู้สึกดีกับเขา สุดท้ายกลายเป้นผมที่ทนไหม่ไหว เลิกกับเขา ถอยออดมา เอง เพราะอยู่ในจุดนนั้นมันทรมานมาก มีอีกคน ที่คุยอยู่ และเข้าอยู่ใกล้กัน ผมเสียเปรียบที่อยู่ไกลผมิยู่ กทม มีรู้ความรู้สึกนึงที่ผมคิดว่าเขายังรักผม เวลาเจอกัน เขาอยาหให้ผมอยู่ด้วย เขาบอกเขาคิดถึง แต่ผมก็มีหน้าที่ ต้องทำ ผมก็เลยบอกจะมาหาบ่อยๆ แต่มันก็ลูปเดิมพอผมห่างฝั่งนู่นก็เข้ามาชิด มีวันลอยกรทงล่าสุด เขาขอกลับมาลอยกระทงกับผม ด้วยเหตุผลที่ว่า อยากมาลอยด้วยกันเป็นปีที่ 4 เรา เจอกันเราทำทุกอย่างเหมือน เคยเป้นแฟนกัน รู้สึกต่อกันเหมือนเดืม จนถึงเวลาเขาต้องกลับ เขายังพูดออกมาทำไมยังรู้สึกเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เป็นแฟน ผม ดีใจมากนะ แต่อีกใจผมก็ไม่อยากหวัง เพราะเขากำลังกลับไป สุดท้ายมันก็เหมือนเดิม
* ผมเสียใจที่ คิดได้ ตอนมันสายไป หรือเราเจอกันผิดที่ ไป เพราะเหมือนช่วงเวลาเราไม่ตรงกัน ผมจบมาผมอยากได้คนที่อยู่ข้างๆผม แต่เทอกำลังเริ่มใหม่กับสิ่งใหม่ๆ
*ถ้ามีโอกาสอีกสักครั้งผมอยากให้เทอวนกลับมาหาผมผมสัญญาผมจะทำมันให้ดี
*ผมไม่ได้หมดรักเทอเลยแต่ตอนนี้ควรออกมาก่อน
ปล.อยากให้ ผช หรือ ผญ ได้อ่านจากประสบการณตรงๆ ถ้าวันนึงเราเจอใครที่ร้องไห้ให้เรา ควรรักษาเขาไว้ให้ดี อย่าให้เหมือนผม.......