เรื่องมีอยู่ว่าเรากลับมาอยู่ ตจว กับสามี (บ้านของเรา) ที่นี้ทำนา อ้อย ข้าว เลี้ยงหมู แล้วก็มีโรงสีข้าว อื่นๆอีก
ก่อนที่จะมาอยู่บ้าน พี่ชายกับพี่สะใภ้เรามาอยู่ก่อนแล้วเขาอยู่ไม่ได้ เลยต้องกลับไปบ้านพี่สะใภ้ แล้วให้เรามาอยู่แทน
เรากลับมาอยู่บ้านตอนปีใหม่ สามีเรามีหน้าทีหาข้าวมาสี เพื่อที่จะได้รำมาเลี้ยงหมู เราทำงานบ้านและอีกหลายๆอย่างที่ช่วยพ่อแม่ได้
พออยู่มาได้สัก 8เดือน พี่ชายกลับพี่สะใภ้กลับมา อยู่บ้านด้วย เขาก็ทำงานบ้านช่วยเรา สามีเราก็ทำหน้าที่เดิม ส่วนพี่ชายกับแม่ เราขอไม่พูดถึง
(ซึ่งก่อนจะมาเราตกลงกันแล้วว่า ถ้าเรามา พี่เราต้องไม่มา แต่มันไม่เป็นไปตามที่ตกลง)
เขาเรื่องเลยแล้วกัน พอมาอยู่ด้วยกันหลายคน ก็ลำบากในเรื่องของการเงินเข้ามา
เรากับสามีเลยคุยกันว่าจะไปทำงานกรุงเทพ(แม่ไม่ยอมให้ไป) เรากับสามีเลยเลือกทำงานในตัวเมืองซึ่งไม่ห่างจากบ้านนัก
สามีกับเราวิ่งหาสมัครงาน 2 วัน แยกวันสัมภาษณ์ รวมประมาณ 4 วันที่ไม่ได้ทำหน้าที่คือ(หน้าจ้าวมาสี+สีข้าว)
วันที่5 โรงงานนัดให้อบรมก่อนเริ่มงาน พ่อเราเลยบอกให้เรากับพี่สะใภ้ไปหาข้าวมาสี ซึ่งเราปฏิเสธไป ข้าวที่ว่าคือข้าวเปลือกเป็นกระสอบ เรายกไม่ไหวหรอกเราบอกพ่อไปแบบนี้ ใครอยากสีให้เขาเอาออกมาเองเถอะ
พอเช้าวันที่2ของการอบรม เราตื่นหุงข้าวทำกับข้าว พ่อเราบอกให้เราหนีจากบ้านหลังนี้ เพราะอยู่นี้ไปก็ไม่ทำให้ครอบครัวเขาเจริญหรอก
เขาบอกว่าเรากับสามีเราสบายเกินไปแล้ว พักนี้ไม่ช่วยอะไรเลย ถ้าจะทำงานก็ไปทำที่กรุงเทพไม่ต้องมาทำที่นี้ ไม่มีทางเจริญ ว่าเราเป็นต้นเหตุทำให้พี่ชายเราคืนรถยนต์ที่เขาซื้อมาเพราะเราเกาะแม่ แม่ไม่มีเงินให้พี่ชายเราส่งเสียรถยนต์
เราน้อยใจนะ ที่ต้องหางานเพราะเราต้องการช่วยค่าใช่จ่ายแม่ เราไม่อยากขอ
มาอยู่ด้วยกันหลายคนเหมือนเราว่างงานขึ้นเราก็หาที่ไปทำ เราก็ไม่ได้อยากว่างหรอก
ตอนทำไม่ชมเราไม่ว่า แต่พอเราหยุดทำว่าเราไรประโยชน์ มีครอบครัวไหนเป็นแบบเราไหม
เราท้อเหลือเกิน พูดเหมือนเราไม่ใช่ลูก(เรามาถ่วงความเจริญครอบครัวเขา)
ช่วยเราที
ก่อนที่จะมาอยู่บ้าน พี่ชายกับพี่สะใภ้เรามาอยู่ก่อนแล้วเขาอยู่ไม่ได้ เลยต้องกลับไปบ้านพี่สะใภ้ แล้วให้เรามาอยู่แทน
เรากลับมาอยู่บ้านตอนปีใหม่ สามีเรามีหน้าทีหาข้าวมาสี เพื่อที่จะได้รำมาเลี้ยงหมู เราทำงานบ้านและอีกหลายๆอย่างที่ช่วยพ่อแม่ได้
พออยู่มาได้สัก 8เดือน พี่ชายกลับพี่สะใภ้กลับมา อยู่บ้านด้วย เขาก็ทำงานบ้านช่วยเรา สามีเราก็ทำหน้าที่เดิม ส่วนพี่ชายกับแม่ เราขอไม่พูดถึง
(ซึ่งก่อนจะมาเราตกลงกันแล้วว่า ถ้าเรามา พี่เราต้องไม่มา แต่มันไม่เป็นไปตามที่ตกลง)
เขาเรื่องเลยแล้วกัน พอมาอยู่ด้วยกันหลายคน ก็ลำบากในเรื่องของการเงินเข้ามา
เรากับสามีเลยคุยกันว่าจะไปทำงานกรุงเทพ(แม่ไม่ยอมให้ไป) เรากับสามีเลยเลือกทำงานในตัวเมืองซึ่งไม่ห่างจากบ้านนัก
สามีกับเราวิ่งหาสมัครงาน 2 วัน แยกวันสัมภาษณ์ รวมประมาณ 4 วันที่ไม่ได้ทำหน้าที่คือ(หน้าจ้าวมาสี+สีข้าว)
วันที่5 โรงงานนัดให้อบรมก่อนเริ่มงาน พ่อเราเลยบอกให้เรากับพี่สะใภ้ไปหาข้าวมาสี ซึ่งเราปฏิเสธไป ข้าวที่ว่าคือข้าวเปลือกเป็นกระสอบ เรายกไม่ไหวหรอกเราบอกพ่อไปแบบนี้ ใครอยากสีให้เขาเอาออกมาเองเถอะ
พอเช้าวันที่2ของการอบรม เราตื่นหุงข้าวทำกับข้าว พ่อเราบอกให้เราหนีจากบ้านหลังนี้ เพราะอยู่นี้ไปก็ไม่ทำให้ครอบครัวเขาเจริญหรอก
เขาบอกว่าเรากับสามีเราสบายเกินไปแล้ว พักนี้ไม่ช่วยอะไรเลย ถ้าจะทำงานก็ไปทำที่กรุงเทพไม่ต้องมาทำที่นี้ ไม่มีทางเจริญ ว่าเราเป็นต้นเหตุทำให้พี่ชายเราคืนรถยนต์ที่เขาซื้อมาเพราะเราเกาะแม่ แม่ไม่มีเงินให้พี่ชายเราส่งเสียรถยนต์
เราน้อยใจนะ ที่ต้องหางานเพราะเราต้องการช่วยค่าใช่จ่ายแม่ เราไม่อยากขอ
มาอยู่ด้วยกันหลายคนเหมือนเราว่างงานขึ้นเราก็หาที่ไปทำ เราก็ไม่ได้อยากว่างหรอก
ตอนทำไม่ชมเราไม่ว่า แต่พอเราหยุดทำว่าเราไรประโยชน์ มีครอบครัวไหนเป็นแบบเราไหม
เราท้อเหลือเกิน พูดเหมือนเราไม่ใช่ลูก(เรามาถ่วงความเจริญครอบครัวเขา)