ปัญหามีอยู่ว่า ผมที่อายุ 20 ซึ่งกำลังเรียนอยู่ มีน้อง อายุ 19 ที่กำลังเรียนอยู่ และทำงานที่เซเว่นได้ ซึ่งน้องผมเวลาทำงานได้เงินมา ไม่เคยแบ่งเงินให้พ่อแม่เลย สักนิดก็ไม่มี แต่เวลาเพิ้ลชวนไปไหน เลี้ยงอะไร ไปหมด ถ้าพ่อแม่ไม่ขอก็ไม่ให้ ถึงให้ก็จะทวงเมื่อต้องการใช้ ซึ่งครอบครัวก็ไม่ได้มีฐานะดีมาก อยู่มาวันหนึ่ง น้องของผลเล่นพนันออนไลน์ ได้มาสัก 12,000บ. อยากออกรถมอไซต์ pcx อยากให้พ่อแม้ค้ำฯให้ แต่พ่อพ่อก็บอกว่าไม่ เขาใช้เหตุผลบอกว่า ครอบครัวเราก็ไม่ได้มีเงิน ถ้าผ่อนไม่ได้จะทำไง ถ้าค้ำฯ ให้เกิดความเสียหายจะทำไง แต่มันก็ไม่ฟัง เช้าวันถัดมา มันขอมาขอบัตร ปชช. ผม ผมถามว่าเอาไปทำอะไรมันบอกจะเอาไปค้ำฯ ผมก็บอกว่าไม่ มันก็พูดมาว่า
น้อง: เดียวทำงานหลักเลิกเงินผ่อนให้ไม่ต้องกลัว
ผม: แค่ลมปาก จะเอาอะไรมารับประกันว่าผ่อนได้ ช่วงนี้เปิดเทอม เลิกเรียนแล้วจะทำได้สักกี่ชั่วโมง ถ้าทำได้ ไหยจะค่าผ่อนรถ ค่าที่เอาไปใช้กินตอนไปเรียนอีก เกิดความเสียหายมา ดิดว่าเงินที่ทำได้หลักเลิกเรียนจะพอหรอ
น้อง : ตั้งแต่เล็กจนโต กูไม่เคยได้ไรเลย เงินก็จองกูทำไมช่วยแค่นี้ไม่ได้ ที่มีหนี้กูก็ใช้ให้
ผม: คิดดูดีๆ ตั้งแต่เล็กจนโต เคยได้ไรบ้าง เสื้อผ้าร้องเท้าพ่อก็ให้ มือถือพ่อก็ซื้อให้ สร้อยคอพ่อก็ซื้อให้ เวลาทำของใครหายพ่อก็ชดใช้ให้ เวลาอยากได้นู้นพ่อก็ให้ เวลาพ่อถูกห่วยก็ให้ ทุกอย่างที่พ่อให้ไม่เคยพยายามตามที่พ่อหวังไว้พ่อก็ให้ แค่บีบน้ำตา ประชดนิดหน่อยก็ได้ ต่างจากกูต้องพยายามตามที่พ่อหวังกูถึงจะได้ แล้วจะบอกว่าไม่เคยได้อะไรมาตั้งแต่เด็กจนโตหรอ เรื่องหนี้บางที่ก็มีบางเพื่อมาใช้จ่ายจุนเจือในครอบครัว ไม่ได้เอาไปเล่นการพนันสักหน่อย การที่ให้เงินแม้ตะเต็มใจไม่เต็มใจบ้างก็ไม่ควรไปถวง กู้รู้ว่ามันเป็นเงินที่ทำงานมาได้ แต่งานที่เซเว่นอยู่แต่แอร์ แต่ที่พ่อแม่ทำอยู่คือซ่อมร้องเท้า ตากแดดตากฝน คิดว่าทุกวันจะมีคนมาทำรองเท้าเท่าไหร่ จะได้สักกี่บาท ได้มาก็เอามาจ่ายค่าบ้าน ค่าข้าว พ่อไม่พอก็เพื่อลูก แต่เคนให้ากนิดไหม เคยซื้อของเข้าบ้านไหมเวลาเงินออก
(มันเงียบไปสักแล้วเปลี่ยนเรื่อง)
น้อง: ที่อ่ะ วันๆไม่ทำอะไร เอาแต่แบมือขอเงินพ่อแม่ ไม่ยอมออกไปหางาน ทำตัวติดหรู
ผม: ก็จริงที่กูแบเงินขอพ่อแม่แต่กูเรียนอยู่ ไม่เหมือน โรงเรียนที่มีเวลาให้ทำงาน แล้วที่ว่าสันๆก็ไม่ทำอะไร คิดดูดีๆ งานบ้านกูก็ทำหมดทุกอย่าง ข้าวปลาก็ต้องหุงหาให้คิด วันนี้ก็แค่ กินขี้ปี้นอน ตื่นก็มาเล่น พอเล่นก็ออกมากิน พอกินก็กลับไปเล่น จะบอกว่ากูไม่ทำอะไรเลยหรอ แล้วชิสิตติดหรูนี่คือ มีใครกูก็กินไข่ มีมาม่ากูก็กิน มีแต่อะ-อาหารเซเว่นจนเป็นนิสัย
(แล้วมันก็ด่าๆๆ ปิดประตูห้อง)
ผมกับแม่ก็พูดจน ขก พูดแหละ จนแม่พูดว่า
แม่: ช่างมันไอ้พวกวัวลืมตีน ตอนมันไม่มีก็ทำมาเป็นขอ พอมีก็ทำมาเป็นผยองพองขน
ผม: ต่อไปนี่ก็ให้มันทำทุกอย่างเงแม่ก็ไม่ต้องไปทำอะไรให้มัน
ผมไม่รู้จะทำไง ตอนเด็กๆ มันก็ดี แต่พอขึ้น ม.1มันก็เริ่มเปลี่ยนไป ติดเพื่อน บุหรี่ เหล้า เคยทำร้ายแม่ก็มี จนพ่อก็เบื่อไม่สนใจมันแหละแต่ก็ห่วงมันอยู่ ทุกวันนี้พ่อก็ 60+ ยังทำงานอยู่เลย ผมก็ไม่รู้จะทำไงแหละได้แต่ระบายให้ฟัง เผื่อมีคนที่มีเหตุการณ์เดียวกัน จะได้เล่าสู้กันฟัง ทุกคนอาจจะคิดว่าผมพูดให้ตัวเองดูดี จริงๆผมก็ไม่ได้ดีหรอก แต่ก็ไม่เคยทำให้ครอบครัวปวดหัว แหนะดูดีอีกแหละ 5555 ตอบกันด้วยนะ
มีน้องแต่ไม่สนใจคนในครอบครัว
น้อง: เดียวทำงานหลักเลิกเงินผ่อนให้ไม่ต้องกลัว
ผม: แค่ลมปาก จะเอาอะไรมารับประกันว่าผ่อนได้ ช่วงนี้เปิดเทอม เลิกเรียนแล้วจะทำได้สักกี่ชั่วโมง ถ้าทำได้ ไหยจะค่าผ่อนรถ ค่าที่เอาไปใช้กินตอนไปเรียนอีก เกิดความเสียหายมา ดิดว่าเงินที่ทำได้หลักเลิกเรียนจะพอหรอ
น้อง : ตั้งแต่เล็กจนโต กูไม่เคยได้ไรเลย เงินก็จองกูทำไมช่วยแค่นี้ไม่ได้ ที่มีหนี้กูก็ใช้ให้
ผม: คิดดูดีๆ ตั้งแต่เล็กจนโต เคยได้ไรบ้าง เสื้อผ้าร้องเท้าพ่อก็ให้ มือถือพ่อก็ซื้อให้ สร้อยคอพ่อก็ซื้อให้ เวลาทำของใครหายพ่อก็ชดใช้ให้ เวลาอยากได้นู้นพ่อก็ให้ เวลาพ่อถูกห่วยก็ให้ ทุกอย่างที่พ่อให้ไม่เคยพยายามตามที่พ่อหวังไว้พ่อก็ให้ แค่บีบน้ำตา ประชดนิดหน่อยก็ได้ ต่างจากกูต้องพยายามตามที่พ่อหวังกูถึงจะได้ แล้วจะบอกว่าไม่เคยได้อะไรมาตั้งแต่เด็กจนโตหรอ เรื่องหนี้บางที่ก็มีบางเพื่อมาใช้จ่ายจุนเจือในครอบครัว ไม่ได้เอาไปเล่นการพนันสักหน่อย การที่ให้เงินแม้ตะเต็มใจไม่เต็มใจบ้างก็ไม่ควรไปถวง กู้รู้ว่ามันเป็นเงินที่ทำงานมาได้ แต่งานที่เซเว่นอยู่แต่แอร์ แต่ที่พ่อแม่ทำอยู่คือซ่อมร้องเท้า ตากแดดตากฝน คิดว่าทุกวันจะมีคนมาทำรองเท้าเท่าไหร่ จะได้สักกี่บาท ได้มาก็เอามาจ่ายค่าบ้าน ค่าข้าว พ่อไม่พอก็เพื่อลูก แต่เคนให้ากนิดไหม เคยซื้อของเข้าบ้านไหมเวลาเงินออก
(มันเงียบไปสักแล้วเปลี่ยนเรื่อง)
น้อง: ที่อ่ะ วันๆไม่ทำอะไร เอาแต่แบมือขอเงินพ่อแม่ ไม่ยอมออกไปหางาน ทำตัวติดหรู
ผม: ก็จริงที่กูแบเงินขอพ่อแม่แต่กูเรียนอยู่ ไม่เหมือน โรงเรียนที่มีเวลาให้ทำงาน แล้วที่ว่าสันๆก็ไม่ทำอะไร คิดดูดีๆ งานบ้านกูก็ทำหมดทุกอย่าง ข้าวปลาก็ต้องหุงหาให้คิด วันนี้ก็แค่ กินขี้ปี้นอน ตื่นก็มาเล่น พอเล่นก็ออกมากิน พอกินก็กลับไปเล่น จะบอกว่ากูไม่ทำอะไรเลยหรอ แล้วชิสิตติดหรูนี่คือ มีใครกูก็กินไข่ มีมาม่ากูก็กิน มีแต่อะ-อาหารเซเว่นจนเป็นนิสัย
(แล้วมันก็ด่าๆๆ ปิดประตูห้อง)
ผมกับแม่ก็พูดจน ขก พูดแหละ จนแม่พูดว่า
แม่: ช่างมันไอ้พวกวัวลืมตีน ตอนมันไม่มีก็ทำมาเป็นขอ พอมีก็ทำมาเป็นผยองพองขน
ผม: ต่อไปนี่ก็ให้มันทำทุกอย่างเงแม่ก็ไม่ต้องไปทำอะไรให้มัน
ผมไม่รู้จะทำไง ตอนเด็กๆ มันก็ดี แต่พอขึ้น ม.1มันก็เริ่มเปลี่ยนไป ติดเพื่อน บุหรี่ เหล้า เคยทำร้ายแม่ก็มี จนพ่อก็เบื่อไม่สนใจมันแหละแต่ก็ห่วงมันอยู่ ทุกวันนี้พ่อก็ 60+ ยังทำงานอยู่เลย ผมก็ไม่รู้จะทำไงแหละได้แต่ระบายให้ฟัง เผื่อมีคนที่มีเหตุการณ์เดียวกัน จะได้เล่าสู้กันฟัง ทุกคนอาจจะคิดว่าผมพูดให้ตัวเองดูดี จริงๆผมก็ไม่ได้ดีหรอก แต่ก็ไม่เคยทำให้ครอบครัวปวดหัว แหนะดูดีอีกแหละ 5555 ตอบกันด้วยนะ