คือเราโดนพ่อว่า ว่าเอาแต่ขลุกอยู่กับคอมตลอด 24 ชม. ไม่ยอมทำอะไร ไม่ยอมออกไปพบปะผู้คน เอาแต่เล่นคอมไร้สาระ ไม่เห็นจะใช้คอมสร้างผลงานอะไร ขลุกอยู่กับมันมาเป็นสิบปี กลับมาเที่ยวบ้านก็ยังต้องเล่นคอม ไปเที่ยวไหนก็ต้องพกคอมไปด้วย ถ้าไม่ได้เล่นแล้วจะหงุดหงิด บอกว่าตอนนี้เราไม่ปกติ ชีวิต อนาคตจะไปไม่รอด ฯลฯ
เราโดนว่าแบบนี้ก็หงุดหงิดสิ โดนว่าแบบนี้มาหลายครั้ง เรารู้สึกว่าพ่อพูดเกินไป เรายังมีงานประจำทำ มีเงินเดือน ไม่รบกวนเงินพ่อแม่ แต่เราไม่ใช่คนที่ชอบออกไปไหน ไม่ชอบเข้าสังคมอยู่แล้ว ดังนั้นเวลาที่เราไม่รู้จะทำอะไร เราจึงเล่นคอม เหมือนว่ามันเป็นเพื่อนเรา เราก็บอกพ่อไปว่าไม่ได้เล่น 24 ชม.สักหน่อย ถ้ามีอย่างอื่นให้ทำ เราก็ไม่เล่น ที่เล่นก็เพราะไม่มีอย่างอื่นจะทำ (พ่อก็สวนมาอีกว่า ก็เพราะเอาแต่เล่นคอม ถึงไม่มีเวลาทำอย่างอื่น)
เราไม่เข้าใจเลยว่าการที่เราเล่นคอมมาก มันไปเดือดร้อนใคร ถ้าอนาคตเราจะดับเพราะเล่นคอม ก็ไม่ได้เกี่ยวกับใคร ในคอมก็มีโซเชียล บางครั้งเราก็คุยกับคนในคอม เราก็บอกพ่อว่า เลิกว่าเลิกบ่นแบบนี้สักที เราไม่เข้าใจหรอก พ่อก็บอกว่าทีหลังจะเลิกพูดแล้ว ในเมื่ออุตส่าห์เตือนทุกอย่างแล้วไม่ฟังเอง ทำเหมือนเราแย่มาก ทั้งๆที่น้องเราเรียนจบมา 2-3 ปีแล้วยังหางานทำไม่ได้ ส่งไปเรียนอะไรๆก็ไม่สำเร็จ เที่ยวเก่ง แต่งตัวเก่ง ใช้เงินเก่ง เสียบหูฟังโทรคุยกับแฟนแทบทั้งวัน ตอนนี้ต้องไปช่วยพ่อทำงานแทน (เพราะหางานทำเองไม่ได้) พ่อไม่เห็นจะว่าอะไร แถมยังกลัวอีก ว่าถ้าไปด่าน้องมากๆ เดี๋ยวน้องจะไปทำเรื่องไม่ดีเข้า
มันไม่แฟร์สำหรับเราเลย พ่อแทบจะไม่สนับสนุนอะไรเรา ไม่เคยหางานดีๆให้เราทำทั้งๆที่มีเส้นสาย เราอยากไปต่างประเทศก็ไม่ให้ไป อยากเรียน ป.โทก็ไม่เห็นด้วย (ทั้งหมดนี่คือเราจะใช้เงินตัวเอง ยังไม่สนับสนุนเลย) และทุกวันนี้พ่อก็ไม่รู้หรอกว่าเราต้องไปพบจิตแพทย์และกินยาเพราะเครียดเรื่องคน คำบ่นด่าของพ่อทำให้เราอยากประพฤติตัวเลวลง ไม่ใช่ทำให้อยากประพฤติตัวดีขึ้น เราคิดว่าเราไม่น่ากลับมาบ้านเลย เราอยู่หอคนเดียว จะเล่นคอมนานแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า ชีวิตเราก็ยังไม่แหลกเหลว ยังมีงานทำ แฟนก็ไม่มี เรื่องเหล้า ยา การพนัน ก็ไม่มีให้พ่อแม่กังวลใจ แล้วพ่อจะเอาอะไรกับเราอีก
เราอยากรู้ว่า ในสมัยนี้ที่เทคโนโลยีเฟื่องฟู มีใครติดคอมเหมือนเราบ้าง(หรือติดโทรศัพท์ก็ได้) คือใช้เวลาอยู่กับมันนานเกิน 10 ชม. พวกผู้ใหญ่ที่เกิดในยุคที่ไม่ทันเทคโนโลยีอาจไม่ติด แต่คนที่เกิดในยุคเทคโนโลยี ปี 1990 เป็นต้นไป มีใครติดบ้าง คือถ้าเราไม่ได้ติดอยู่คนเดียว เราจะได้รู้ว่าเราไม่ได้ผิดปกติ
(ทะเลาะกับพ่อ) มีใครใช้เวลาอยู่กับคอมเกือบตลอดเวลาเหมือนเราไหม
เราโดนว่าแบบนี้ก็หงุดหงิดสิ โดนว่าแบบนี้มาหลายครั้ง เรารู้สึกว่าพ่อพูดเกินไป เรายังมีงานประจำทำ มีเงินเดือน ไม่รบกวนเงินพ่อแม่ แต่เราไม่ใช่คนที่ชอบออกไปไหน ไม่ชอบเข้าสังคมอยู่แล้ว ดังนั้นเวลาที่เราไม่รู้จะทำอะไร เราจึงเล่นคอม เหมือนว่ามันเป็นเพื่อนเรา เราก็บอกพ่อไปว่าไม่ได้เล่น 24 ชม.สักหน่อย ถ้ามีอย่างอื่นให้ทำ เราก็ไม่เล่น ที่เล่นก็เพราะไม่มีอย่างอื่นจะทำ (พ่อก็สวนมาอีกว่า ก็เพราะเอาแต่เล่นคอม ถึงไม่มีเวลาทำอย่างอื่น)
เราไม่เข้าใจเลยว่าการที่เราเล่นคอมมาก มันไปเดือดร้อนใคร ถ้าอนาคตเราจะดับเพราะเล่นคอม ก็ไม่ได้เกี่ยวกับใคร ในคอมก็มีโซเชียล บางครั้งเราก็คุยกับคนในคอม เราก็บอกพ่อว่า เลิกว่าเลิกบ่นแบบนี้สักที เราไม่เข้าใจหรอก พ่อก็บอกว่าทีหลังจะเลิกพูดแล้ว ในเมื่ออุตส่าห์เตือนทุกอย่างแล้วไม่ฟังเอง ทำเหมือนเราแย่มาก ทั้งๆที่น้องเราเรียนจบมา 2-3 ปีแล้วยังหางานทำไม่ได้ ส่งไปเรียนอะไรๆก็ไม่สำเร็จ เที่ยวเก่ง แต่งตัวเก่ง ใช้เงินเก่ง เสียบหูฟังโทรคุยกับแฟนแทบทั้งวัน ตอนนี้ต้องไปช่วยพ่อทำงานแทน (เพราะหางานทำเองไม่ได้) พ่อไม่เห็นจะว่าอะไร แถมยังกลัวอีก ว่าถ้าไปด่าน้องมากๆ เดี๋ยวน้องจะไปทำเรื่องไม่ดีเข้า
มันไม่แฟร์สำหรับเราเลย พ่อแทบจะไม่สนับสนุนอะไรเรา ไม่เคยหางานดีๆให้เราทำทั้งๆที่มีเส้นสาย เราอยากไปต่างประเทศก็ไม่ให้ไป อยากเรียน ป.โทก็ไม่เห็นด้วย (ทั้งหมดนี่คือเราจะใช้เงินตัวเอง ยังไม่สนับสนุนเลย) และทุกวันนี้พ่อก็ไม่รู้หรอกว่าเราต้องไปพบจิตแพทย์และกินยาเพราะเครียดเรื่องคน คำบ่นด่าของพ่อทำให้เราอยากประพฤติตัวเลวลง ไม่ใช่ทำให้อยากประพฤติตัวดีขึ้น เราคิดว่าเราไม่น่ากลับมาบ้านเลย เราอยู่หอคนเดียว จะเล่นคอมนานแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า ชีวิตเราก็ยังไม่แหลกเหลว ยังมีงานทำ แฟนก็ไม่มี เรื่องเหล้า ยา การพนัน ก็ไม่มีให้พ่อแม่กังวลใจ แล้วพ่อจะเอาอะไรกับเราอีก
เราอยากรู้ว่า ในสมัยนี้ที่เทคโนโลยีเฟื่องฟู มีใครติดคอมเหมือนเราบ้าง(หรือติดโทรศัพท์ก็ได้) คือใช้เวลาอยู่กับมันนานเกิน 10 ชม. พวกผู้ใหญ่ที่เกิดในยุคที่ไม่ทันเทคโนโลยีอาจไม่ติด แต่คนที่เกิดในยุคเทคโนโลยี ปี 1990 เป็นต้นไป มีใครติดบ้าง คือถ้าเราไม่ได้ติดอยู่คนเดียว เราจะได้รู้ว่าเราไม่ได้ผิดปกติ