ควรทำยังไงดี กับครอบครัวที่คิดว่าเราเป็นตัวภาระ

ตามหัวข้อเลยนะ เราน่ะเกิดมาตอนแม่ยังเด็กๆอยู่เลย เด็กแบบยังไม่ขึ้นมหาลัยด้วยซ้ำ ตอนเราเกิดมาทางญาติเกลียดเรามาก ไม่แม้แต่มาดูเราด้วย ครอบครัวเราก็จน จนขนาดว่าต้องไปอยู่ตึกร้างๆหลังวัดแม่นาค แล้วพอเราขึ้นอนุบาลก็โดนส่งไปอยู่ตจว.กับญาติ เราคิดนะว่าทำไมแม่ถึงไม่เอาเราไปอยู่ด้วย เราขาดความอบอุ่นมากเลยแหละ จนขึ้นป.3 แม่มารับไปอยู่กรุงเทพ เราดีใจมากๆเพราะแม่มีแฟนฝรั่ง แต่นั่นแหละคือจุดที่โครตแย่ในชีวิต ฝรั่งคนนั้นเค้าจ่ายค่าเทอม พาไปเที่ยว เลี้ยงเราอย่างดี แต่เค้ากับแม่น่ะทะเลาะกันแรงมากๆ แรงแบบจะฆ่ากันตายด้วยมีดแล้ว เรายังเด็กเห็นภาพแบบนั้นก็สติหลุดเลย เรากรี๊ดร้องไห้เหมือนเป็นบ้า แต่เค้าก็ไม่หยุด เลือดเต็มเลย เราห่วงแม่มากๆถึงภายนอกเราจะแสดงออกว่าโครตเกลียดแม่ แต่แม่ก็บอกว่าเราน่ะผิดทุกอย่าง เราทำนู่นนี่ให้แม่ คิดว่าแม่จะดีใจ แต่แม่กลับด่าแล้วก็ไม่เข้าใจอะไรเลย เราปรึกษาอะไรแม่ก็ด่า เราคิดว่าแม่คือคนที่เข้าใจเราที่สุดแต่ไม่เลย แม่คือคนที่กีดกันเราจากทุกสิ่ง เราชอบวงเกาหลีแม่ก็ด่าเราไร้สาระ ไม่มีสมองไปชอบตามเพื่อน เราไม่ได้ชอบตามใคร เราเห็นเค้าเป็นกำลังใจด้วยซ้ำ เราแค่อยากเห็นไอดอล เราผิดหวังมากๆที่แม่ด่าในความสุขของเรา แม่บอกเราว่าอย่าคิดว่าแม่ไม่กล้าฆ่าเรานะ แม่ไม่ได้รักเราขนาดนั้น 555555ทำไมล่ะ เราผิดขนาดนั้นเลยหรอ เราอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์บ้างนะ อยากมีพ่อบ้าง ยายที่บอกว่ารักเราก็ยังบอกว่าเราเป็นตัวภาระ เราควรทำยังไงดีล่ะ