ไม่เข้าใจตัวเอง

คือเราไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่  พอเริ่มเข้าช่วงที่ต้องทำงาน มันเริ่มรู้สึกเหนื่อยไม่อยากคุยกับใคร  พอกลับมาจากที่ทำงานก็ทำนู่นทำนี่เสร็จแล้วก็อาบน้ำนอนตื่นมาทำงาน มันเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ มันรู้สึกเหนื่อยเกินที่จะพูดคุยกับใคร กับเพื่อนก็ไม่อยากคุย เวลาเพื่อนในกลุ่มนัดกันไปไหนก็ไม่อยากไป เหมือนตัวเองตีตัวออกห่างจากคนอื่นๆ แต่ตัวเราเองกลับเหงา ไม่เข้าใจว่าในเมื่อตัวเราเองไม่อยากคุยกับใครแต่ทำไมถึงรู้สึกเหงา  เราเลยกลับไปคุยกับคนที่เราเคยคุยด้วย บางคนก็ยังเหมือนเดิมคุยกันเหมือนเดิมไปไหนมาไหนกันตามปกติเหมือนว่าเราไม่เคยหายไป  แต่บางคนก็รู้สึกว่ามันต่างออกไปความสนิทใจความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิม  พอเราหายเหงาเราก็เลิกคุยกลับไปเป็นโหมดเดิมอีก ตอนนี้เริ่มรู้สึกเหงาอีกละ แต่ก็ไม่อยากกลับไปคุยกับคนที่เคยคุยหรือคุยกับคนใหม่ เพราะเรารู้สึกว่าการที่อยู่ๆเราเข้าไปในชีวิตเค้า แล้วเราก็หายไปช่วงนึง พอเหงาเราก็กลับเข้าไปในชีวิตเค้าอีก พอมาคิดว่าถ้าเป็นคนอื่นทำแบบนี้กับเรา เราเองก็คงจะไม่ชอบและก็สับสนกับชีวิตน่าดูเลย และเราก็คิดว่ามันเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว เราเลยอยากรู้ว่ามีใครเป็นเหมือนเราไหม มันเป็นเรื่องปกติรึเปล่า  หรือมันมีวิธีแก้ไหม