ผมอยากทราบวิธีจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกแย่ๆ ของตัวเองครับ

กระทู้คำถาม

ปัญหาครอบครัว ปัญหาชีวิต ปัญหาวัยรุ่น ปัญหาสังคม

เรื่องอาจจะยาวสักนิดนะครับ ผมเป็นคนสื่อสารไม่ค่อยเก่งอาจจะพิมพ์งงๆ ไปบ้างต้องขออภัยนะครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ปัจจุบันผมอายุ 23 ปี คือเรื่องมันมีประมาณว่า ครอบครัวผมมีกัน 4 คน มีพ่อแม่ผมแล้วก็น้องสาว ทางบ้านฐานะปานกลางมีพ่อเป็นหัวหน้าครอบครัว พ่อผมปกติจะเป็นคนที่ใจดีมากๆ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ทำงานหรือเครียดเล็กน้อย เขาจะใส่อารมณ์กับคนในบ้าน เขาไม่เคยลงมือทำร้ายคนในบ้านนะครับ มีเพียงแต่พวกคำพูดที่ใส่อารมณ์รุนแรง ไม่ว่าจะงานเล็กใหญ่แค่ไหนก็ตาม หลายครั้งที่ผมเห็นแม่แกแอบไปร้องไห้ ทุกคนในบ้านเข้าใจหมดทุกคน เข้าใจว่าพ่อเป็นยังไง ถึงแกจะเป็นแบบนั้นแต่พ่อก็เป็นคนที่รักครอบครัวจริงๆ แต่เวลาที่แกฉุนเฉียว สมัยผมกับน้องเด็กๆ จะต้องไปนั่งแอบกอดกันใต้โต๊ะเก่าๆ ในบ้านเก่าสมัยก่อนตลอด พวกเราสองคนจะคอยบอกกันตลอดว่า "แค่วันเดียวเนอะ เดี๋ยวก็ผ่านไปเนอะ" อะไรแบบนี้ พอช่วงหลังๆ ตอนผมเริ่มเข้ามัธยม แม่ผมเขาก็เริ่มเข้ามาคุยกับผมมากขึ้นเพราะแกบอกว่าผมกลายเป็นคนเงียบสนิท ไม่พูดไม่คุยกับใครเลย นอกจากน้องสาวกับเพื่อนบางคน แม่บอกสมัยเด็กกว่านั้นผมเป็นคนช่างพูดมาก แต่ผมคิดว่าผมคงโตขึ้นเลยรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นต้องพูดต้องคุยกับทุกคนมั้ง ผมจะใช้ความคิดซะส่วนใหญ่ ผมกลัวการเป็นแบบพ่อ ผมคิดเสมอว่าถ้าโตขึ้น ผมจะไม่ฉุนเฉียวแบบแก และผมก็กลายเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในบ้าน พ่อสั่งอะไรก็ทำให้เขาทุกอย่าง เรื่องเรียนเรื่องงาน แต่น้องสาวของผม พอยิ่งโตขึ้นน้องผมก็เริ่มฉุนเฉียวรุนแรง เริ่มเถียงกับพ่อ และกลายเป็นว่าน้องผมรู้สึกว่าพ่อรักผมมากกว่าอะไรแบบนั้น จริงๆ ผมเองก็คิดแบบนั้นอยู่หน่อยๆ เพราะผมไม่เคยเถียงไม่เคยพูดอะไรเลย ให้ทำอะไรก็ทำไรแบบนั้นมั้งครับ แล้วทุกวันไม่เว้นวันหยุด พ่อผมจะทำงานตลอด ไม่ทำงานประจำก็หาอะไรที่บ้านทำ และแกก็จะฉุนเฉียวตลอด ผมคิดว่าตัวเองชิน ชินจนสามารถทำหน้านิ่งได้ โดยไม่ต้องร้องไห้ ผมรู้สึกอยู่ตลอดว่า แค่วันเดียวๆ จนพอมาถึงปัจจุบัน ผมกลายเป็นคนที่แบบว่า แค่ได้ยินเสียงของพ่อพูดดังๆ แม้แกจะไม่ได้บ่น ใจผมก็เต้นแรงมากๆ มันรู้สึกอยากร้องไห้ตลอด แต่ผมก็ยังทำหน้านิ่งแบบเดิมอยู่ จนมามีเรื่องที่ผมปวดหัวหนักๆ ต้องเข้า รพ. วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกได้ว่า ผมแปลกๆ ผมร้องไห้ออกมาเยอะมาก ตอนอยู่ รพ. ไม่ได้เพราะเจ็บแต่มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ในใจ ผมร้องโฮแบบเด็กๆ ตัวเล็กๆ เลยครับ ในวันนั้นหมอบอกว่าผมเป็นไมเกรน ผมก็รับทราบตรงนั้น และพยายามปรับเปลี่ยนตัวเอง จริงๆ ไมเกรนมันก็เกิดจากหลายๆ สาเหตุ ตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าจริงๆ มันจะเกี่ยวกับความเครียรึเปล่า ผมพยายามบอกตัวเองตลอดว่าไม่เครียดๆ แต่มันก็ทำไม่ได้ เรื่องเดียวเลยที่ทำให้ผมรู้สึกใจไม่ดีคือเสียงเวลาพ่อฉุนเฉียว ใจมันเต้นไม่สุขจากทำอะไรเพลินๆ ก็กลายเปนว่าต้องมาคอยเบรกตัวเองตลอด เพราะอยู่ๆ หัวผมก็เริ่มคิดแต่เรื่องไม่ดี เรื่องร้ายๆ ปัจจุบันผมเป็นและรู้สึกแบบนี้ครับ แต่หน้าก็นิ่งแหละ เวลาที่ผมรู้สึกใจเต้นแบบนั้นหลังๆ ผมเริ่มจัดกระบวนการทางความคิดตัวเองไม่ได้ ผมเริ่มรู้สึกตัวชา อยากจะทำร้ายตัวเอง ผมเข้าใจสิ่งที่พ่อเป็น เข้าใจตลอดแต่ผมไม่สามารถจะห้ามความรู้สึกตัวเองให้มันไม่คิดอะไรเลยได้ เมื่อก่อนผมก็ทำได้เวลาแกมาลงกับผม แต่หลังๆ แค่เขาพูดเสียงดังๆ ไม่ได้บ่นผม ไม่ได้ว่าใคร ใจผมก็ตะเริดแล้วจริงๆ ผมจะแยกออกไปอยู่ข้างนอกก็ไม่ได้ เพราะพ่อไม่อยากให้ผมไปไกลบ้าน ครอบครัวต้องอยู่ด้วยกัน ถ้าจะไปให้รอพ่อตายก่อน พ่อผมเขาขอไว้แบบนั้น ผมก็สงสารแม่ด้วยแหละเลยคิดว่าถ้าไปอยู่ข้างนอกมันคงจะไม่ดีสำหรับคนในบ้านจริงๆ แหละ ที่เป็นปัญหาตอนนี้คือ ผมเริ่มเบรกตัวเองไม่ได้แล้ว ผมเริ่มมีอาการฉุนเฉียวรุนแรงบางครั้งแต่ก็ไม่เคยไปลงกับใครนะครับ ส่วนมากก็จะพูดกับตัวเองอยู่ในห้องส่วนตัว จนเริ่มคิดว่าผมเริ่มบ้าแล้วรึเปล่านะ? ผมเลยคิดว่าคนในนี้ อาจจะมีใครเคยเป็นแบบผมบ้าง อยากจะขอวิธีจัดระเบียบความคิดหรืออะไรก็ได้ให้ความรู้สึกมันเบาลงสักนิดน่ะครับ ผมลองดูหลายวิธีมากเลยนะครับ ทั้งหาอะไรสนุกๆ ทำ ดูหนัง ฟังเพลง โน่นนี่นั่น แต่ก็ไม่รู้สึกเบาลงเลย จะทำเป็นไม่ฟังที่พ่อพูดก็ไม่ได้เพราะแกจะฉุนเฉียวหนักขึ้นไปอีก ผมเลยต้องคอยฟังว่าพ่อจะพูดจะสั่งให้ทำอะไรรึเปล่าด้วยน่ะครับ เรื่องช่วยงานแกคนในบ้านก็ทำเต็มที่เสมอนะครับ เพราะคิดแค่แกจะได้ไม่หงุดหงิดหรืออาจจะฉุนเฉียวน้อยลง แต่พอพ่อทำงานของแกแล้วก็จะเริ่มวีนแตกตลอดแล้วก็บ่นตลอดเวลาทำงานคนในบ้านก็จะเงียบสนิทตลอด รวมถึงตัวผมด้วยเพราะทุกคนรู้กันหมดว่าถ้าพูดถ้าเถียงจะทำให้แกฉุนเฉียวหนักขึ้น เรื่องก็ประมาณนี้ครับผม ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ