ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ
เราอยู่ม.5 ตอนนี้จะเข้าเทอมสอง ปิดเทอมอยู่ มีอาการไม่อยากไปโรงเรียนค่ะ เบื่อกับความเหงาและการใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เวลาเหนื่อย หรือท้อใจ จะหันหน้าไประบาย หรือหาคนให้กำลังใจไม่ได้สักคน พอเราลองไประบายกับใครสักคนมักจะบอกว่า เราคิดมาก เพราะแบบนี้แหละถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ พอจะระบายกับพ่อแม่ก็เอาแต่บอกว่า ก็ช่างมันสิ ไม่มีใครเข้าใจว่าคำว่าชั่งมันนั้นชั่งทำใจอยากจังคะ เกลียดเวลามีงานกลุ่ม เรามักจะเป็นเศษเกินส่วนใหญ่ กังวัลและใจเต้นเวลาเป็นเศษเกินกังวลรู้สึกแย่
สาเหตุที่เรา ไม่มีเพื่อนเพราะ
เราเป็นคนคิดมากค่ะ 😞😞
จนเพื่อนที่สนิทมากๆ ในชีวิตตอนม.4ตอนนี้ก็ไม่เอ่ยปากพูดกับเราสักคำ เราขอโทษม มาอยู่รร.ใหม่ผช.ก็เริ่มไม่สนใจ และไม่ล้อเราอีก แต่นิสัยคิดมากยังคงติดตัวตลอด บ้างคนบอกให้ปรับ ให้คิดบวกบ้าง แต่เราทำมันยากมาก จนตอนนี้เปลี่ยนยากแล้วละคะ มีเพื่อนก็มีต่างห้อง เราเงียบมากจน ครูประจำชั้นกังวลในตัวตนของเรา หลังจากเกิดเหตุการ์ณนี้เราก็เป็นคนเงียบไม่พูดอีกเลยจนเพราะกลัวทำให้คนรอบข้างอึดอัดที่เราเป็นคนคิดมาก ยอมรับว่ามาพันทริปเพราะ
1.ไร้คนระบาย
2.ไม่มีที่ให้กำลังใจ
3.กังวลค่ะ
ตอนนี้เรามีเพื่อน ในกลุ่ม แต่ต่างห้อง เห็นเราเป็นส่วนเกินคะ เราก็ทนและยอมรับ บางครั้งก็เจ็บ แต่ต้องทนให้ตัวเองอยู่รอด ให้คนอื่นคิดว่าเราไม่คิดมากเราไม่เป็นไร
ไม่มีใครรับเราได้เลยจริงๆ 😟🤯
เป็ยกระทู้เล็กๆน้อยๆที่เราพิมเหมือนไดอารี่ของเรา นะคะ ขอบคุณที่อ่านค่ะ
อีกอย่างเรามาหาเพื่อนด้วย ถ้าใครเป็นเหมือนเรา นะคะ
เป็นส่วนเกิน ไร้ค่า ไร้ตัวตน
เราอยู่ม.5 ตอนนี้จะเข้าเทอมสอง ปิดเทอมอยู่ มีอาการไม่อยากไปโรงเรียนค่ะ เบื่อกับความเหงาและการใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เวลาเหนื่อย หรือท้อใจ จะหันหน้าไประบาย หรือหาคนให้กำลังใจไม่ได้สักคน พอเราลองไประบายกับใครสักคนมักจะบอกว่า เราคิดมาก เพราะแบบนี้แหละถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ พอจะระบายกับพ่อแม่ก็เอาแต่บอกว่า ก็ช่างมันสิ ไม่มีใครเข้าใจว่าคำว่าชั่งมันนั้นชั่งทำใจอยากจังคะ เกลียดเวลามีงานกลุ่ม เรามักจะเป็นเศษเกินส่วนใหญ่ กังวัลและใจเต้นเวลาเป็นเศษเกินกังวลรู้สึกแย่
สาเหตุที่เรา ไม่มีเพื่อนเพราะ
เราเป็นคนคิดมากค่ะ 😞😞
จนเพื่อนที่สนิทมากๆ ในชีวิตตอนม.4ตอนนี้ก็ไม่เอ่ยปากพูดกับเราสักคำ เราขอโทษม มาอยู่รร.ใหม่ผช.ก็เริ่มไม่สนใจ และไม่ล้อเราอีก แต่นิสัยคิดมากยังคงติดตัวตลอด บ้างคนบอกให้ปรับ ให้คิดบวกบ้าง แต่เราทำมันยากมาก จนตอนนี้เปลี่ยนยากแล้วละคะ มีเพื่อนก็มีต่างห้อง เราเงียบมากจน ครูประจำชั้นกังวลในตัวตนของเรา หลังจากเกิดเหตุการ์ณนี้เราก็เป็นคนเงียบไม่พูดอีกเลยจนเพราะกลัวทำให้คนรอบข้างอึดอัดที่เราเป็นคนคิดมาก ยอมรับว่ามาพันทริปเพราะ
1.ไร้คนระบาย
2.ไม่มีที่ให้กำลังใจ
3.กังวลค่ะ
ตอนนี้เรามีเพื่อน ในกลุ่ม แต่ต่างห้อง เห็นเราเป็นส่วนเกินคะ เราก็ทนและยอมรับ บางครั้งก็เจ็บ แต่ต้องทนให้ตัวเองอยู่รอด ให้คนอื่นคิดว่าเราไม่คิดมากเราไม่เป็นไร
ไม่มีใครรับเราได้เลยจริงๆ 😟🤯
เป็ยกระทู้เล็กๆน้อยๆที่เราพิมเหมือนไดอารี่ของเรา นะคะ ขอบคุณที่อ่านค่ะ
อีกอย่างเรามาหาเพื่อนด้วย ถ้าใครเป็นเหมือนเรา นะคะ