อยากออกจากงานมาใช้ชีวิตแบบพอเพียง ในชนนบท บนเขา รอด/ไม่รอด แชร์ประสบการณ์กันหน่อยครับ !!

1.อยู่ที่ life style ด้วย  อยู่ชนบท/เขา ที่ไหน ไกลตลาด ไกลเซเว่นมากมาย  ความเป็นอยู่อาหารการกิน บางที่มันไกลจากตลาด จากเมือง ขึ้นเขาลงเขา ไปตลาดทีขับรถมา 40นาที รพ.ก็เช่นกัน ของไม่ครบหรอก ครบจริงๆต้องเข้าตัวจังหวัด ขับรถ 3ชั่วโมง พิจารณาสถานที่ที่จะใช้ชีวิตให้ดี

2.การทำเกษตร ยังไงก็ต้องใช้แรงกาย และแรงใจ สุขภาพแข็งแรง (ถึงแม้จะมีเครื่องทุ่นแรงแล้วก็ตาม) การทำงานติดโต๊ะทำให้ร่างกายเสียสมดุลย์

3.ไปเดินดูไร่นาสวนพืชผักของจริงๆ  สัมผัสบรรยากาศการเก็บผัก การปลูก  เอาแบบชีวิตจริงนะ ไม่ใช่ไปเดินดูตอนแดดร่มลมตก แล้วคิดว่าจะทำเองได้ไหม หรือต้องจ้าง

4.หาอบรมเกี่ยวกับการทำเกษตร การทำระบบน้ำ การทำปุ๋ย แล้วดูสิ เราไหวเกษตรแบบไหน มีหลายกลุ่มนะ

5.กำหนดทิศทางให้ชัดเจน ปลูกเพื่อขายในตลาดในหมู่บ้าน หรือส่งไปขายในห้าง ฯลฯ เราเห็นคนที่ทำส่งห้าง ใช้เวลาหลายปีนะ เบื้องต้นตอนเริ่มอดทน+ใจรัก+ร่างกายแข็งแรง  ตอนนี้ก็สบายไปแล้ว

6.การทำเกษตรอินทรีย์ ศึกษาให้เข้าใจชัดเจน  ให้ได้ใบรับรองจาก เกษตรจังหวัดอำเภอ ไม่ใช่เอะอะก็บอกว่าสวนชั้นเป็นเกษตรอินทรีย์ไม่ใช้สารเคมี แต่ระบบการจัดการ ระบบการทำความสะอาด การจัดเก็บผัก สกปรก ไม่ได้มาตรฐาน  (เคยไปที่ปลูกสมุนไพร ที่เขียนไว้ข้างหน้าว่า เกษตรอินทรีย์  แปลงปลูกก็ใช้ไม่ได้แล้ว ที่ล้าง ที่ตากสมุนไพรเปิดโล่ง หมาวิ่งกันให้ควัก)  มีอบรมเกี่ยวกับเรื่องนี้ ส่วนใหญ่จะฟรีด้วย  

7.เคยเจอเพื่อนทำเอง กะคนในครอบครัว ค่อยๆทำไป ไม่ได้จ้างลูกจ้างเป็นกิจลักษณะ  มีแหล่งที่จะไปขายของได้ 2-3ที่ใกล้ๆที่ดินเขา กะอีกคนเป็นที่บนภูเขาทำคนเดียวไม่มีครอบครัวช่วย ทุกอย่างจ้างแรงงานท้องถิ่นทำ ค่าแรง 300นี่ไม่มีใครมาทำนะ 400 450 โน่น  เงินก็หมดไปกับการจ้างงาน สุดท้ายเลิก

8.เช็คข้อมูลด้วยว่า บริเวณมีพ่อค้าคนกลางเข้ามารับซื้อไหม  อย่ามองว่าพ่อค้าคนกลางกดราคา  เคยเห็นบางพื้นที่ชาวบ้านเขาไม่ได้สนใจอะไรนะ เขาปลูกๆๆๆ ส่งพ่อค้าคนกลางอย่างเดียวเลย ก็จริงอยู่เขากดราคา แต่เขาก็มีค่าน้ำมันค่าเดินทางค่าจ้างคนมารับซื้อ แล้วเอาไปขายต่อ  เราคุมต้นทุนเราให้ดีดีบริหารดีดี บางทีเกษตรกรเอาไปขายเองในตลาดด้วยระยะทางค่าน้ำมันหักลบก็พอๆกะที่ขายพ่อค้าคนกลางที่มารับซื้อ