โทรไปปรึกษาแม่ทีไร ได้แต่คำดูถูกและหัวเราะเยาะกลับมา ไม่มีที่พึ่งทางใจเลย

เราเป็นคนที่เครียดจะไม่บอกอะไรใครเลย เพราะไม่มีใครสนใจและเข้าใจเรา พ่อแม่ เราคิดว่าเป็นคนที่จะเข้าใจเราที่สุด แต่เปล่าเลย ถ้าโทรไปพูดอะไรที่เป็นเรื่องไม่ดีสำหรับเค้า เค้าจะดูถูกเรา บอกว่าหน้าตาขี้เหร่ๆแบบเราหรอจะทำได้/ ชั้นว่าแล้วแกทำอะไรก็ไม่เคยรอด/ ชอบทำตัวเป็นลิงเป็นค่างไปแสดงละครอะไรไร้สาระ ทั้งที่เราเป็นคนเรียนดีมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้อะไรจะยากเท่าไหร่ เราก็แค่บ่นให้ฟังแตเราก็สู้ตลอด แต่ครั้งนี้เราไม่ไหว เค้าไม่เคยสังเกตเราเลยว่า เราไม่เคยจะขออะไรจากเค้า แต่ครั้งนี้เราขอจริงๆ แค่กำลังใจยังไม่ได้ เราเหนื่อย กับคำว่าต้องกตัญญูต่อพ่อแม่ แต่เราไม่ได้มีโอกาสที่จะเลือกเกิดมา เค้าอยากมีลูกเองแล้วก็มาใส่ความคาดหวังว่าเราต้องเพอร์เฟ็ค จะท้อไม่ได้ จะล้มเหลวไม่ได้ ต้องเจอแต่เรื่องดีๆ เล่าแต่สิ่งดีๆให้ฟัง ถ้าเล่าเรื่องแย่ๆ เค้าจะไม่ย ไม่ให้กำลังใจ แถมยังด่าซ้ำ ทำดีไม่เคยชม แต่ทำแย่ก็สาดเสียเทเสียใส่