ร้องไห้คนเดียว

     ข้างนอกเราเป็นคนเฮฮาตลกไปเรื่อยเหมือนไม่เคยโกรธใครเลย จะมีบางทีที่เพื่อนพูดแล้วเราไม่ชอบ เราก็เข้าใจว่าเค้าไม่รู้ว่าเราไม่ชอบ เหมือนเราไม่คิดอะไรแต่จริงๆในใจโครตเจ็บ 'ทำไมอ้วนวะ' 'ทำไมผิวตัวสวยแต่หน้าปลวกวะ' บางทีเรียนแล้วเราไปถามก็จะเจอแบบ 'ทำเองดิมีสมองบ้างมั้ยอะ' หรือเราไปอ่านหนังสือสอบด้วย แล้วเราอ่านหนังสือเพื่อนก็จะเจอแบบ 'หนังสือก็มี' พูดหน้านิ่งๆใส่เราอะ หน้าชาแบบ ชา ความรู้สึกเหมือนเราเป็นตัวเกะกะ พอกลับมาบ้านก็อยากขึ้นห้องไปเลย ไม่อยากเจอหน้าใคร คนอะไรเรียนได้แค่นี้ทั้งๆที่แม่บอกตลอดว่าตั้งใจเรียนให้ได้ที่1นะ ให้เราเรียนๆเก่งผลงานดีๆ จบมาให้เด่นกว่าคนอื่นจะได้งานดีๆ แต่เราทำไม่ได้ ขนาดน้องตัวเองยังดีกว่าเลย ทำไมเรามันแย่จังวะ พอเวลาอยู่คนเดียวทุกเรื่องที่เจอมาก็จะกลับมาวนเวียนอยู่ในหัว เรื่องที่ตอนนั้อยากจะร้องไห้ใส่ก็จะอยู่ในหัวเราตลอด เรื่องตั้งหลายปีแล้วก็ยังเอากลับมาร้องไห้ได้ แค่เรื่องที่โดนอาจารย์พูดใส่ว่า'เพิ่งเคยเห็นทำประโยชน์ครั้งแรก' เราก็ยังเอามาร้องได้
*แค่มาระบาย ถ้าจะมาด่าเชิญไปเป็นขยะสังคมที่อื่น*