ใครเป็นคนพูด
“ใครเป็นคนพูดว่าครอบครัวคือคนที่คอยให้คำปรึกษาที่ดีที่สุด”
มันแค่เส้นบางๆกั้นไว้ระหว่างให้คำปรึกษากับซ้ำเติม พวกคุณเคยสำรวจตัวเองมั้ยว่า เวลามีปัญหาคิดถึงใครอันดับแรก คิดถึงพ่อแม่ เพื่อนสนิท เพื่อนร่วมงาน แน่นอนบางคนเลือกเพื่อนสนิท แต่จะมีสักกี่คนที่เลือกครอบครัว จะมีสักกี่คนที่เลือกจะญาติพี่น้อง
ผู้เขียนเชื่อว่าทุกคนต่างอยากสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองเข้มแข็งในสายตาคนในครอบครัว อาจจะมีบางครั้งที่ท้อแท้ ทนไม่ไหว ต้องการกำลังใจ จึงเอาปัญหามาสมสู่คนในครองครัวได้รับรู้และช่วยแก้ปัญหา นั่นรู้มั้ยว่าครั้งใดที่เราเอาปัญหามาให้ครอบครัวช่วยแก้ไข แปลว่าเรายังไม่โตพอ ครั้งแรกครั้งที่สองยังถือว่าไม่เป็นไร แต่มีครั้งที่สามเป็นต้นไปเราจะถูกมองว่าอ่อนแอ ผู้เขียนเชื่อว่าหลังจากครั้งที่สามเราจะไม่กล้าเอาปัญหามาให้ครอบครัวรับรู้แน่นอน
คนเราเกิดมามันไม่ได้เหมือนกันทุกคน พี่น้องท้องเดียวกันเกิดมาก็ไม่ได้เหมือนกันไปหมดสะทุกอย่าง บางคนเข้มแข็ง บางคนอ่อนแอ คนที่เข้มแข็งสามารถก้าวผ่านไปทุกเหตุการณ์ได้อย่างเด็ดเดี่ยว และมีความสุข แต่คนอ่อนแอล่ะ พวกเขาจะทำอย่างไร
ครอบครัวคือสิ่งแรกที่นึกถึงหรือที่สุดท้าย? นี่คือคำถาม
บางคนอาจจะตอบว่าที่แรก ผู้เขียนเชื่อว่าน้อยคนมากที่คิดคิดแบบนี้ ส่วนมากจะนึกคนอื่นก่อน เมื่อจนมุมถึงจะนึกถึงครอบครัวเป็นที่สุดท้าย เพราะอะไร เพราะไอ้คำที่ว่าเราต้องเข้มแข็งให้พ่อแม่สบายใจ ทั้งที่เราไม่ไหวอยู่แล้ว เราจะไม่เอาความทุกข์ไปสมสู่ให้ครอบครัวทุกข์ตามแน่นอน
“และจากจะเป็นการปลอบโยนกลับกลายเป็นโดนซ้ำเติมเข้าไปอีกยังไงล่ะ”
ด้วยความที่คุณเป็นคนเกิดมาอ่อนแอ โดนซ้ำเติมครั้งแล้วครั้งเล่าจากคนในครอบครัว เพราะคุณโตแล้วยังแก้ปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้ คุณยังอยากจะหอบปัญหาไปให้ครอบครัวรับรู้อีกมั้ย แม้คุณใกล้จะตาย หาทางออกไม่เจอ ทำไมผู้เขียนไม่นึกถึงครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย กลับเป็นการบั่นทอนจิตใจให้ช้ำมากกว่าเดิม..
ใครเป็นคนพูด
“ใครเป็นคนพูดว่าครอบครัวคือคนที่คอยให้คำปรึกษาที่ดีที่สุด”
มันแค่เส้นบางๆกั้นไว้ระหว่างให้คำปรึกษากับซ้ำเติม พวกคุณเคยสำรวจตัวเองมั้ยว่า เวลามีปัญหาคิดถึงใครอันดับแรก คิดถึงพ่อแม่ เพื่อนสนิท เพื่อนร่วมงาน แน่นอนบางคนเลือกเพื่อนสนิท แต่จะมีสักกี่คนที่เลือกครอบครัว จะมีสักกี่คนที่เลือกจะญาติพี่น้อง
ผู้เขียนเชื่อว่าทุกคนต่างอยากสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองเข้มแข็งในสายตาคนในครอบครัว อาจจะมีบางครั้งที่ท้อแท้ ทนไม่ไหว ต้องการกำลังใจ จึงเอาปัญหามาสมสู่คนในครองครัวได้รับรู้และช่วยแก้ปัญหา นั่นรู้มั้ยว่าครั้งใดที่เราเอาปัญหามาให้ครอบครัวช่วยแก้ไข แปลว่าเรายังไม่โตพอ ครั้งแรกครั้งที่สองยังถือว่าไม่เป็นไร แต่มีครั้งที่สามเป็นต้นไปเราจะถูกมองว่าอ่อนแอ ผู้เขียนเชื่อว่าหลังจากครั้งที่สามเราจะไม่กล้าเอาปัญหามาให้ครอบครัวรับรู้แน่นอน
คนเราเกิดมามันไม่ได้เหมือนกันทุกคน พี่น้องท้องเดียวกันเกิดมาก็ไม่ได้เหมือนกันไปหมดสะทุกอย่าง บางคนเข้มแข็ง บางคนอ่อนแอ คนที่เข้มแข็งสามารถก้าวผ่านไปทุกเหตุการณ์ได้อย่างเด็ดเดี่ยว และมีความสุข แต่คนอ่อนแอล่ะ พวกเขาจะทำอย่างไร
ครอบครัวคือสิ่งแรกที่นึกถึงหรือที่สุดท้าย? นี่คือคำถาม
บางคนอาจจะตอบว่าที่แรก ผู้เขียนเชื่อว่าน้อยคนมากที่คิดคิดแบบนี้ ส่วนมากจะนึกคนอื่นก่อน เมื่อจนมุมถึงจะนึกถึงครอบครัวเป็นที่สุดท้าย เพราะอะไร เพราะไอ้คำที่ว่าเราต้องเข้มแข็งให้พ่อแม่สบายใจ ทั้งที่เราไม่ไหวอยู่แล้ว เราจะไม่เอาความทุกข์ไปสมสู่ให้ครอบครัวทุกข์ตามแน่นอน
“และจากจะเป็นการปลอบโยนกลับกลายเป็นโดนซ้ำเติมเข้าไปอีกยังไงล่ะ”
ด้วยความที่คุณเป็นคนเกิดมาอ่อนแอ โดนซ้ำเติมครั้งแล้วครั้งเล่าจากคนในครอบครัว เพราะคุณโตแล้วยังแก้ปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้ คุณยังอยากจะหอบปัญหาไปให้ครอบครัวรับรู้อีกมั้ย แม้คุณใกล้จะตาย หาทางออกไม่เจอ ทำไมผู้เขียนไม่นึกถึงครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย กลับเป็นการบั่นทอนจิตใจให้ช้ำมากกว่าเดิม..