สวัสดีค่ะ
ตอนนี้ประสบปัญหาคือเรีรยนจบมาแล้ว ยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรอยากทำอะไร ทำงานได้ไม่นานก็รู้สึกเบื่อเปลี่ยนงานมาหลายสายงาน ท้าวความไปตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมเป็นคนที่ได้เกรดน้อยมักขี้เกียจทำการบ้านติดเล่นๆไปวันๆไม่ได้คิดอะไร พอขึ้น ม.6 ด้วยความที่ชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็กเลยเลือกที่จะเรียนวาดรูปและออกแบบเพิ่มเติม และได้สอบตรงเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะชื่อดังแห่งนึงติด แต่ด้วยความที่ขี้เกียจรับน้องรับระบบประกอบกับช่วงนั้นมีปัญหาที่บ้านอย่างหนักเลยทำให้ออกจากมหาวิทยาลัยมาทั้งๆที่เรียนไปแค่เทอมเดียว มาหางานทำ อายุ19 มีแค่วุฒิ ม.6 เกรดก็ไม่ได้ดี เลยไปสมัครทำงานร้านไอศกรีมทำได้ 1 ปี มีความรู้สึกอยากกลับไปเรียนให้จบ เลยหาข้อมูลเห็นเพื่อนสมัยประถมคนนึงเรียน สาขาคหกรรม เอออันนี้น่าจะดีเนอะเรียนจบน่าจะง่ายๆเรียนๆไปเถอะเอาวุฒิมาก็พอแล้ว ก็ได้ทักเฟซบุคไปปรึกษากับเพื่อนว่าเข้ายังไง ดีไหมเรียนเกี่ยวกับอะไรบ้าง คือตอนนั้นลังเลระหว่างสาขาออกแบบแฟชั่นกับสาขาอาหารแต่ก็ตัดสินใจเลือกสาขาอาหาร เพราะเคยเรียนออกแบบภายในมาแล้วไม่จบ ก็เลยหาข้อมูลว่าเออเรามีสิทธิแค่สอบตรงนะ จากนั้นก็เรียนวิชาพื้นฐานที่จะใช้สอบทางอินเทอร์เน็ตวิชาหลักนิดหน่อย แล้วไปสอบปรากฎว่าสอบติดและก็เข้าเรียนทำกิจกรรมบ้าง ทำงานระหว่างเรียนบ้างผลการเรียนอยู่ในระดับดี พยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนมีความรับผิดชอบมากขึ้น อ่านหนังสือทบทวนมากขึ้น จากนั้นก็เรียนจบ 4 ปีรับปริญญาด้วยเกียรตินิยม
เข้าสู่ช่วงหางาน งานแรกที่ได้ทำคือ ธุรการ
ไปสัมภาษณ์ที่ไหนก็จะเจอแต่คำถามว่า ทำไมไม่ไปสมัครสายงานที่เรียนมา บางทีเราก็รู้สึกอึดอัดเพราะเราไม่ได้ชอบไม่ได้อยากทำงานสายที่เรียนมาแต่ถ้าเราตอบแบบนั้นก็คงต้องเจอคำถามต่อไปอีกว่า แล้วเรียนไปทำไม? เราแค่อยากลองสายงานอื่นๆดูว่าจะทำได้ไหมจะชอบไหม ตำแหน่งธุรการที่ได้รับงานสบายมากค่ะ บริษัทเป็น หจก เล็กๆนำเข้าสินค้าจากจีน วันหยุดเยอะตามราชการเลยค่ะ แต่เงินเดือน12,000 บาทเท่านั้น แต่เราว่าเหมาะแล้วค่ะเพราะว่าวันๆงานไม่ค่อยมีเลย ปริ๊นท์แค่ใบเสร็จใบกำกับภาษีใบเสนอราคาอะไรพวกนี้ เจ้านายดีค่ะใจดีแต่เพื่อนร่วมงานนี่กุมขมับเลยนิสัยแบบเกิดมาไม่เคยเจอมาก่อนเสี้ยมเก่ง โกหกเก่ง ลับหลังเก่ง สองหน้าเก่งคือทุกอย่างที่ไม่ดีรวามอยู่ในตัวนาง ทำได้เกือบปีรู้สึกอยากออกไปหางานใหม่เบื่อเพื่อนร่วมงานและอยากได้เงินมากกว่านี้แต่ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร หรือว่าชอบทำอะไร เลยคิดว่าจจะลองใช้วิชาที่เรียนมาทำมาหากินแล้วกัน จึงเริ่มคิดแล้วว่าจะขายของงั้นขายหมูปิ้งแล้วกันเพราะเห็นคนรู้จักเค้าขายไม่กี่ชั่วโมงก็หมดแล้ว จึงศึกษาสูตรอุปกรณ์มีเงินอยู่ก้อนนึงเอาไปลงทุน แล้วก็แจ้งว่าจะลาออกสิ้นเดือนก็ออกมาเราซื้ออุปกรณ์วัตถุดิบมาลองสูตรดูเออมันผ่านนะรสชาติดี จากนั้นจึงติดต่อเช่าที่ที่คิดว่าน่าจะขายได้ก็คือหน้าปากซอยบ้าน วันแรกที่ลองขายดูนี่ขายได้ไม่กี่เจ้าจำได้ว่า40-50 ไม้ ลดแลกแจกแถม หมดก็เข้าบ้าน วันที่ 2 วันที่ 3 ก็ขายดีขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มปิ้งไม่ทัน จำนวนที่ทำก็เพิ่มมากขึ้นแล้วเสียบหมูปิ้งเป็นอะไรที่นานมากกกกกกกยากกกปวดหลังสุดๆ คือทุกกระบวนการทำเราใส่ใจมากเราชั่งตวงวัดเท่ากันทุกวันเพราะฉนั้นรสชาติจะเหมือนเดิม ข้าวเหนียวเราทำอย่างดีนุ่มและหอมมาก ต้องบอกก่อนว่าเราทำเองทั้งหมดคนเดียวมีแฟนที่ทำงานประจำมาช่วยเสียบหมูบ้างแล้วช่วยกันออกไปขายในตอนเช้าเราต้องตื่นตี3ทุกวันเพื่อมาหุงและแพคข้าวเหนียวเพราะเราต้องตั้งร้านให้เสร็จก่อน 6 โมง พอขายดีขึ้นเราก็เสียบมากขึ้นนอนดึกขึ้นนานขึ้นเริ่มล้าเริ่มปวดหลังมือเราเปื่อยไปหมดแย่มากตอนนั้นกำไรก็ไม่ได้มากหลังๆเริ่มตื่นสายออกไปไม่ทันลูกค้ารอบเช้าๆ ลูกค้าที่เคยติดเริ่มหาย ของเริ่มเหลือบ้าง เริ่มเหนื่อยเริ่มหยุดบ่อย ลูกค้าก็หายหลังๆเหลือทิ้งไปเลยก็มี พอขาดทุนเราก็เลิกเอาเงินเก็บอันน้อยนิดมาลงทุนทำสลัดฝากร้านแม่ขายไม่เหนื่อยเท่าแต่ทุนสูงพอสมควรขั้นตอนเยอะผักเสียง่าย แรกๆขายดีมากหลังๆก็เริ่มเหลือเหมือนกันเพราะคนก็จะเห่อของใหม่เป็นธรรมดา เรามาคิดเลิกละทำงานประจำดีกว่าอยู่แบบนี้ไม่รอดแน่ๆเพราะจะหวังให้แฟนซัพพอร์ทอย่างเดียวก็คงไม่ไหว เริ่มจากฝากประวัติไว้ในเว็บจ็อบต่างๆมีโทรนัดให้ไปสัมภาษณ์เรไปทุกที่ ไปทดลองทำทั้งเป็นคอลเซ็นเตอร์ ร้านกาแฟแห่งนึง ทำได้ไม่นานก็รู้สึกว่ายังไม่ใช่ จนมาทำนิติบุคคลเงินเดือนพอได้ ไปทำแรกๆก็รู้สึกว่ามันไม่ยากพอปัญหาเริ่มมีเริ่มเข้ามาทุกวันเริ่มเครียด เริ่มทนไม่ไหวกับการที่จะต้องปะทะคารมกับลูกบ้านเพราะกฎต่างๆที่กรรมการคอนดดนี้สร้างขึ้น ประกอบกับเพื่อนร่วมงานที่แบบแปลกๆเห็นแก่ตัวแล้วก็พูดจาไม่รู้จักคิด หัวหน้างานที่วันๆบ่นแต่ว่าเหนื่อยๆ ทั้งๆที่กว่าจะมาทำงานนี่บ่ายกลับสามสี่โมง เวลางานจริงๆคือ 9 โมงเลิก 6 โมงแต่คุณผจก ขอเข้า10 โมงเลิกทุ่มเพราะอ้างว่ามาเร็วก็กลับช้า แต่หลังๆที่เห็นนี่คือมาโคตรสายยังกลับก่อนตรูอีก เงินเดือนก็เยอะ3-4 เท่าของเราแต่ทำงานโยนมาก จุดที่รู้สึกแย่คือวันนั้นเราต้องเข้ากับผจก ในวันอาทิตย์ 2 คนเพราะที่เหลือคือวันหยุด นางเอาแต่บ่นขอกลับก่อนได้ไหมๆๆๆ อยู่งี้ทั้งวันแต่ก็คงกลัวกรรมการมาเห็นว่าเราอยู่คนเดียว เราเลยบอกงั้นพี่อยากกลับกลับเลย นางเงียบมาก็สายนะมาเที่ยง แต่ยังดียังกลับ 6 โมงพร้อมเรา จนเราเริ่มปรึกษากับพี่อีกคนที่ไว้ใจได้เค้าก็รู้สึกแบบเราแต่เค้ามีภาระเลยไม่อยากออกตอนนี้ เราบอกเค้าว่างั้นเราขอออกนะเราไม่ไหวแล้วเราก็ออกมา ช่วงว่างงานนี่จมเลยอยู่กับตัวเองพยายามคิดสิ่งที่อยากทำอยากค้นหาตัวเองให้เจอเครียดหนักมากร้องไห้ทุกวัน ระบายกับแฟนทุกวันว่าทำไมตัวเองต้องเป็นคนแบบนี้เป็นคนไม่อดทนอะไรเลย เลือกทางเดือนผิดถ้าเรียนที่แรกให้จบชีวิตคงจะดีกว่านี้ โชคดีมากที่แฟนเราคอยรับฟังปัญหาตลอดคอยปลอบตลอดให้คำปรึกษาและเป็นกำลังใจเสมอ ทำให้เราคิดว่าอย่างน้อยชีวิตเราก็ยังดีกว่าคนที่เค้าไม่มีโอกาสก็เริ่มทำเรซูเม่สมัครงานไปใหม่ แต่ด้วยประสบการณ์การทำงานเรามีไม่มากเลยไม่ค่อยมีงานที่รู้สึกว่าโอเคติดต่อมา แต่ก็พอมีบ้างจนใกล้สิ้นเดือนแล้วก็มีที่ติดต่อมาเป็น ประชาสัมพันธ์ห้างงานไม่มีรายละเอียดอะไรมากเรียนจบอะไรมาก็ทำได้ แต่เวลาทำงานคือเวลาห้างเข้า11โมง เลิกสองทุ่ม กับบ่ายโมงเลิกสี่ทุ่ม ไม่ได้หยุดวันเสาอาทิตย์ ไม่ได้หยุดนักขัตฤกษ์มีวันหยุดวันเดียว ใจเราอยากทำงานที่หยุดเสาอาทิตได้บ้างแต่ก็ไม่ได้สักที่ เลยลองๆทำไปก่อน พี่หัวหน้าที่รับเข้าทำงานเป็นคนใจดีไม่เรื่องมากเราก็คิดว่าน่าจะอยู่ได้ พอเริ่มงานไปสักพักเราก็พบว่ามันน่าเบื่อมากวันๆแทบไม่ค่อยได้ขยับตัวห้ามทิ้งจุดไปที่อื่น ต้องรอคนบนออฟฟิซลงมาเปลี่ยน ข้าวก็ไม่ค่อยได้กินเพราะไม่ค่อยได้พัก เพราะไม่มีคนมานั่งแทน คู่เวรอีกคนที่คู่กันก็โดนดึงตัวขึ้นไปช่วยงานบนออฟฟิตทำให้เราเบื่อสุดๆปวดฉี่ปวดอึต้องฝากรปภ ให้ดูแทน ทำงานได้1เดือนวันเงินออกหัวหน้าเราที่รับเราเข้ามาลาออก เพราะสภาพแวดล้อมออฟฟิตด้านบนนี่สุดๆ ไม่ค่อยมีคนทนทำได้ ทุกๆวันก็จะมีคนมาด่าหัวหน้าใหญ่ที่สุดให้ฟังอยู่ทุกวัน เราว่าสวัสดิการของบริษัทนี้ดีมากนะคนที่สำนักงานใหญ่เค้าดูมีความสุขกันมากที่ได้ทำงานที่นี่ แต่สำหรับห้างที่เราทำซึ่งอยู่ในเครือบริษัทแห่งนี้เราค้นพบว่ามันไม่น่าอยู่สุดๆ แต่เราก็ไม่อยากออกเพราะไม่อยากเปลี่ยนงานบ่อย แต่เรารู้สึกเบื่ออะไรหลายๆอย่าง ทำไมเราถึงความอดทนต่ำแบบนี้นะ ทุกวันนี้ยังค้นหาตัวเองไม่เจอเลยค่ะว่าทำไรแล้วจะมีความสุขจะทำอย่างไรดีคะอยากรู้ทางออกของปัญหา ทุกวันนี้อดทนทำๆไปให้มีกินมีใช้ไปวันๆ
เราชอบวาดรูป เราชอบเล่นเกมส์ เราชอบเต้น เราชอบร้องเพลง เราชอบแต่งหน้า เรารู้แค่นี้แต่เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราชอบเราจะทำอะไรได้บ้างเพราะเราไม่ได้มีต้นทุนไม่ได้มีเงินมากมายนัก หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการทำงานนะคะ ขอบคุณที่รับฟัง
อายุ27 แล้วยังไม่รู้ว่าอยากทำอะไร