แคร์กันมากไปจนรู้สึกมากกว่าเพื่อน!!!!

ผ่านมันไปยังไงดีเรื่องมีอยู่ว่าเรามีเพื่อนคนหนึ่ง ตอนแรกเค้าก็ทักมาเล่นมาคุยแบบด่ากูปกติเวลาคุยกัน แซวนู่นนี่บ้าง พรุ่งนี้ใส่ชุดอะไร เรียนอะไรบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทักมาบ่อยมากขนาดทุกวัน จนวันหนึ่งโรงเรียนจะจัดกีฬาสี พวกเราในห้องก็จะจับฉลากแบ่งสีกันไปเป็นพี่สต้าฟ ตอนนั้นสีเราก็ทะเลาะกับเพื่อนสีอื่น ก็คือทะเลาะกันหนักมากถึงขั้นด่ากันมีน้ำตา แล้วววันนั้นเค้าก็ทักมาถาม เออเป็นไงบ้างไหวไหม ใจเย็นๆนะค่อยๆคุยกัน เราก็คิดว่าเออมันก็คงเป็นปกติที่เพื่อนจะทักมาถามเพราะมันอยู่สีเดียวกับเรา แต่วันนั้นเค้าบอกว่า ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน กูเนี่ยอยู่ข้างๆ เราก็เอะใจละว่ามันเป็นอะไรรรึป่าว มันพูดแปลกๆ แต่หลังจากวันนั้นมันก็คุยกับเรามาตลอดจนเราเริ่มดีขึ้นตอนทะเลาะกับเพื่อนคือหนักจริงๆตอนนั้น จนจบกีฬาสีมันก็ยังทักมาคุยทุกวัน ตอบเร็วถามนู่นนี่อยู่ไหนกะใครทำอะไรเข้าบ้านยัง ไปส่งกลับบ้านมั้ย ขับรถไปหรอเดี๋ยวไปขับเป็นเพื่อนก็ได้นะ เราก็ยอมรับนะว่าแอบหวั่นไหวกับมันบ้าง บางทีก็น้อยใจเวลามันไม่สนใจ ถ้ามันเห็นเราเงียบๆก็จะทักมาถามว่าเป็นอะไร โกรธไรป่าว คุยกันแบบนี้มาเรื่อยๆ บางทีมันก็บอกคิดถึง เวลาเราหายหรือตอบแชทช้ามันก็จะถามว่าทำอะไรไม่ว่างหรอเดี๋ยวรอคุยนะ มีช่วงหนึ่งที่เรารำคาญมันเพราะตอนนั้นยุ่งมาก  ตอนนั้นมันดูงอแงอยากให้เราตอบแชทมันมากบางครั้งก็โทรมาเลย ทำให้เรารู้สึกว่าเออเราก็สำคัญกับมันมากนะ ก็เลยกลับมาคุยกันเหมือนเดิม แต่ก็นั่นแหละกลับมาคุยกันคุยแล้วสบายใจ แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันเหมือนช่วงก่อนๆ จนเวลาเลยมา2ปีแล้ว ปีนี้มันเริ่มเงียบไปถ้าเราไม่ทักมันก็ไม่ทักซึ่งแต่ก่อนมันจะเป็นฝ่ายทักมาก่อนตลอดแต่ก็คุยกันอยู่ บางทีก็อยากด่ามันว่าทำไมไม่เหมือนวันแรกๆ แต่พอนึกถึงสถานะ ก็คือเราต่างคนต่างเป็นเพื่อนกัน แต่ก็คุยกันมากกว่าเพื่อนไง งอลก็ง้อ โกรธเมื่อไหร่ก็อธิบาย ไปไหนก็รายงานกัน บอกฝันดีกันทุกคืน เนี่ยกำลังจะเข้าปีที่3ที่คุยกัน แต่ว่าเค้าก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ค่อยตอบ จนวันนี้เราทนไม่ไหว พูดความรู้สึกออกไปหมดเลย เคยบอกมันไปแล้ววว่าเป็นแค่เพื่อนไม่ต้องแคร์กันมากก็ได้มันเจ็บ เราเสียดายความเป็นเพื่อน พอคุยกันแบบนี้เวลาเลิกคุยก็มองหน้ากันไม่ติด แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ไม่มีเหลือให้กัน ยังต้องการกันมีมั้ยถ้าไม่จะได้ไป คิดว่าเค้าจะยื้อเค้าบอกว่าขอโทษที่ทำให้เสียใจ หลังจากนั้นเค้าก็ไม่อ่านแชทอีกเลย ทิ้งให้เราเฮิทอยู่ฝ่ายเดียว แต่บางทีพอนึกถึงตอนช่วงที่เราหายไปแล้วมันรอคุย พอตัวเองมารอคุยกับมันบ้างก็เข้าใจความรู้สึกมันตอนนั้นเลย แต่ก็อยากลืมอีกใจก็อยากให้กลับมาคุยเพราะมันคือความสบายใจที่สุดของเราเลย อยากพูดคำนี้กับมันอะกว่าจะรู้ว่ามันสำคัญขนาดไหน แต่ทำไงดีแชทยังไม่อ่านเลย ไม่เคยชัดเจนกับมันเลย อยากบอกว่าเป็นห่วงแล้วก็คิดถึงอยากให้กลับมาคุยกัน ลืมมันไม่ได้หวะ คุยตั้งนาน. ,ใครเคยเจอแบบเราไหมผ่านมันไปยังไงดีคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว