เชื่อว่าใครได้อ่านคำถามนี้ ก็น่าจะมีความคิดอยู่ในหัวขึ้นมาว่า... เป็นไปไม่ได้หรอก!!
ครับ ผมก็เชื่อว่ามันเป็นไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าไม่มีคนที่เป็น
อันนี้ผมขอเปรียบเทียบจากคนที่เคยมองเห็นปกติ และต้องกลับกลายเป็นผู้ที่บกพร่องทางการมองเห็นครับ
วันหนึ่ง...
จากที่คุณตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นเพดานและผนังห้อง...
จากที่คุณตื่นมาแล้วเห็นหน้าของตัวเองในกระจกทุกเช้า ระหว่างแปรงฟันและหลังอาบน้ำ...
จากที่คุณตื่นเช้ามา กดดูหน้าจอมือถือว่ามีอะไรเกิดขึ้นในเวลาคุณหลับบ้าง?
จากที่คุณตื่นเช้ามาแล้วจะต้องส่งข้อความหาคนที่คุณรัก...
จากที่คุณตื่นเช้ามา อาบน้ำเสร็จ เปิดดูตู้เสื้อผ้า ยืนคิดว่าวันนี้จะใส่ชุดสีอะไร?
จากที่คุณทำอะไรเสร็จ เดินทางออกจากบ้าน ยืนมองและรอคอยรถประจำทาง...
จากที่คุณเคยมองช่องใส่บัตรในกระเป๋า หยิบบัตรเพื่อแตะเข้าระบบรถไฟฟ้า...
จากที่คุณเคยมองในจานข้าว ว่าอาหารมันน่ากินสักแค่ไหน...
จากที่คุณเคยอยากดูหนังเรื่องอะไร ก็สามารถซื้อตั๋วเดินเข้าโรงหนังได้...
จากที่คุณอยากไปไหนก็ไปได้ ดั่งใจต้องการ...
ทุกสิ่งทุกอย่างที่กล่าวและยกตัวอย่างมาข้างต้น ถ้าสมมติว่าวันหนึ่ง คุณไม่สามารถมองเห็น คุณจะยังทำมันได้ไหมครับ?
แล้วถ้าคุณมองไม่เห็น วันแรกของชีวิตคุณ สิ่งแรกที่คุณคิดและอยากจะทำคืออะไร?
มาร่วมแชร์กันได้นะครับ
.............................
ที่ผมได้ยกเรื่องนี้มาตั้งคำถามของกระทู้ ผมอยากบอกทุกท่านว่า อะไรที่ไม่คาดคิดสามารถเกิดขึ้นกับชีวิตเราได้เสมอครับ
เมื่อก่อนสมัยผมเรียน ผมเคยเห็นคนตาบอดท่านหนึ่งยืนรอรถประจำทางด้วยสีหน้ายิ้มอย่างมีความสุข
ตอนนั้นผมก็คิดนะครับ ว่าโลกของพี่เขาจะต้องสดใสและมีความสุขแน่ๆ และสิ่งที่ผมคิดอีกอย่างคือ.. เราคงไม่มีวันเป็นเหมือนเขาหรอก
นี่...เดี๋ยวเราก็เรียนจบ มีงานทำและ อยากไปไหนก็ไปได้ อยากทำอะไรก็ทำได้
แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ชีวิตมันเล่นตลกกับเราได้เสมอครับ และวันนี้ผมก็เป็นอย่างหัวข้อของกระทู้นั้นแหละครับ
ที่ผมเขียนเรื่องนี้ แค่อยากให้ความเป็นห่วงกับคนที่ได้ผ่านเข้ามาในกระทู้ของผม อยากให้มีสติทุกครั้งกับการใช้ชีวิต
คิดเยอะๆก่อนที่จะลงมือทำอะไรลงไปนะครับ
ที่สำคัญ... ใช้ดวงตาของคุณให้มีค่าและสร้างประโยชน์ให้กับส่วนรวมด้วยนะครับ
เรียนรู้ที่จะยอมปิดตาและเปิดใจที่จะให้โอกาสกับผู้ที่ด้อยกว่าและต้องการความช่วยเหลือ
ผมเชื่อนะครับ ว่าบ้านของเราก็จะมีความสุขยิ่งขึ้นครับ
ขอบคุณครับ...
ถ้าเช้าวันรุ่งขึ้น คุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมืดและมองไม่เห็น สิ่งแรกที่คุณคิดและอยากจะทำคืออะไรครับ?
ครับ ผมก็เชื่อว่ามันเป็นไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าไม่มีคนที่เป็น
อันนี้ผมขอเปรียบเทียบจากคนที่เคยมองเห็นปกติ และต้องกลับกลายเป็นผู้ที่บกพร่องทางการมองเห็นครับ
วันหนึ่ง...
จากที่คุณตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นเพดานและผนังห้อง...
จากที่คุณตื่นมาแล้วเห็นหน้าของตัวเองในกระจกทุกเช้า ระหว่างแปรงฟันและหลังอาบน้ำ...
จากที่คุณตื่นเช้ามา กดดูหน้าจอมือถือว่ามีอะไรเกิดขึ้นในเวลาคุณหลับบ้าง?
จากที่คุณตื่นเช้ามาแล้วจะต้องส่งข้อความหาคนที่คุณรัก...
จากที่คุณตื่นเช้ามา อาบน้ำเสร็จ เปิดดูตู้เสื้อผ้า ยืนคิดว่าวันนี้จะใส่ชุดสีอะไร?
จากที่คุณทำอะไรเสร็จ เดินทางออกจากบ้าน ยืนมองและรอคอยรถประจำทาง...
จากที่คุณเคยมองช่องใส่บัตรในกระเป๋า หยิบบัตรเพื่อแตะเข้าระบบรถไฟฟ้า...
จากที่คุณเคยมองในจานข้าว ว่าอาหารมันน่ากินสักแค่ไหน...
จากที่คุณเคยอยากดูหนังเรื่องอะไร ก็สามารถซื้อตั๋วเดินเข้าโรงหนังได้...
จากที่คุณอยากไปไหนก็ไปได้ ดั่งใจต้องการ...
ทุกสิ่งทุกอย่างที่กล่าวและยกตัวอย่างมาข้างต้น ถ้าสมมติว่าวันหนึ่ง คุณไม่สามารถมองเห็น คุณจะยังทำมันได้ไหมครับ?
แล้วถ้าคุณมองไม่เห็น วันแรกของชีวิตคุณ สิ่งแรกที่คุณคิดและอยากจะทำคืออะไร?
มาร่วมแชร์กันได้นะครับ
.............................
ที่ผมได้ยกเรื่องนี้มาตั้งคำถามของกระทู้ ผมอยากบอกทุกท่านว่า อะไรที่ไม่คาดคิดสามารถเกิดขึ้นกับชีวิตเราได้เสมอครับ
เมื่อก่อนสมัยผมเรียน ผมเคยเห็นคนตาบอดท่านหนึ่งยืนรอรถประจำทางด้วยสีหน้ายิ้มอย่างมีความสุข
ตอนนั้นผมก็คิดนะครับ ว่าโลกของพี่เขาจะต้องสดใสและมีความสุขแน่ๆ และสิ่งที่ผมคิดอีกอย่างคือ.. เราคงไม่มีวันเป็นเหมือนเขาหรอก
นี่...เดี๋ยวเราก็เรียนจบ มีงานทำและ อยากไปไหนก็ไปได้ อยากทำอะไรก็ทำได้
แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ชีวิตมันเล่นตลกกับเราได้เสมอครับ และวันนี้ผมก็เป็นอย่างหัวข้อของกระทู้นั้นแหละครับ
ที่ผมเขียนเรื่องนี้ แค่อยากให้ความเป็นห่วงกับคนที่ได้ผ่านเข้ามาในกระทู้ของผม อยากให้มีสติทุกครั้งกับการใช้ชีวิต
คิดเยอะๆก่อนที่จะลงมือทำอะไรลงไปนะครับ
ที่สำคัญ... ใช้ดวงตาของคุณให้มีค่าและสร้างประโยชน์ให้กับส่วนรวมด้วยนะครับ
เรียนรู้ที่จะยอมปิดตาและเปิดใจที่จะให้โอกาสกับผู้ที่ด้อยกว่าและต้องการความช่วยเหลือ
ผมเชื่อนะครับ ว่าบ้านของเราก็จะมีความสุขยิ่งขึ้นครับ
ขอบคุณครับ...