คือตอนนี้หนูคบกับแฟนคนนึงเค้าก็เป็นผู้ใหญ่ที่น่ารักอัธยาศัยดีเค้าอายุ 30 ต้นต้นค่ะหนูกับเค้าอยู่กันคนละจังหวัดเราก็จะเจอกันครับเดือนละครั้งหรือบางครั้งก็อาจจะเดือนละสองครั้งเราก็เข้ากันดีนะคะด้วยลักษณะนิสัยหรือว่าทัศนคติแล้วก็เข้ากันดีถึงแม้ว่าหนูจะเด็กกว่าหลายปีแต่ว่าด้วยความที่หนูลำบากมาตั้งแต่เด็กทำงานมีประสบการณ์อยู่บ้างก็เลยทำให้หนูพอเข้าใจเขาในหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทำงานหรือว่าเรื่องส่วนตัวเขาก็ตามแต่วันนี้มันความรู้สึกของหนูมันไม่เหมือนวันนั้นที่เรารู้จักกันมาหนูเปลี่ยนไปหนูก็ยังรักเขาอยู่นะคะแต่ว่าหนูอยากอยู่คนเดียวมากกว่าหนูก็ไม่รู้ว่าทำไมหนูถึงเป็นแบบนี้ด้วยความที่ว่าหนูยังเด็กหรืออะไรก็ไม่รู้หนูรู้สึกว่าไม่มีเขาหนูก็อยู่ได้หนูไม่อยากคุยกับเขาแล้วมันอาจจะเป็นเพราะปัญหาที่หนูเจอไม่ว่าจะเป็นปัญหาครอบครัวปัญหาการเรียนและปัญหาต่างๆก็ตามแต่หนูจะทำยังไงที่จะบอกกับเค้าไม่ให้เค้าเสียความรู้สึกและไม่มีใครคนใดคนหนึ่งต้องเจ็บแต่ถ้าหนูฝืนคุยคุยกับเขาต่อไปมันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่หนูทำร้ายเขาทางอ้อมเพราะหนูก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบจะปีหนูก็ไม่ได้รับใครคนอื่นเข้ามาในชีวิตหนูนะคะถึงแม้ว่างานที่หนูทำมันอาจจะทำให้มีผู้ชายหรือว่าคนเข้ามาในชีวิตหนูเยอะแต่หนูก็ไม่ได้เปิดใจรับใครซักคนแล้วหนูก็ปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาแต่คนที่เข้ามาในชีวิตหนูส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้ใหญ่วัยทำงานประมาณนี้วัยรุ่นส่วนมากไม่ค่อยเข้ามาในชีวิตหนูแล้วค่ะแต่หนูก็ไม่รู้ว่าสาเหตุเพราะอะไรแต่วันนี้หนูไม่อยากคุยกับเขาแล้วหนูควรจะบอกกับเขาว่ายังไงดีอาจจะบอกว่าหนูเห็นแก่ตัวหนูก็ยอมรับนะคะหนูไม่ได้รักเขาแล้วหนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้วจริงๆหนูจะทำยังไงดีหนูไม่อยากคุยกับเขาแล้ว ความรู้สึกหนูเปลี่ยนไปมันไม่เหมือนวันแรกที่เรารู้จักกันเค้าก็ไม่ค่อยทำให้หนูเสียใจหรอกนะคะเพราะที่ผ่านมาตลอดเวลาที่ผ่านมาก็เป็นหนูที่ทำให้เค้าเสียใจตลอดไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการแอบคุยคนอื่นรู้ว่าการเจ้าชู้หรือว่านิสัยกลับตอนที่หนูทำตัวไม่น่ารักถึงแม้ว่าพักหลังหลังมานี้หนูอาจจะทำตัวดีหนูไม่คุยกับคนอื่นแต่มนุษย์ก็ค้นพบตัวเองแล้วว่าหนูไม่อยากคุยกับใครหนูอยากอยู่คนเดียวหนูควรจะทำยังไงดีหนูไม่อยากคุยกับเค้าแล้วรบกวนบอกยังไงดีเพื่อให้มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดและไม่มีคนใดคนหนึ่งที่ต้องเสียใจ หนูควรจะพูดยังไงดีคะตอนนี้หนูอึดอัดมาก
ตั้งกระทู้ขึ้นเพราะอยากระบายเรื่องราวต่างๆส่วนหนึ่งของชีวิต อย่างน้อยๆเราก็สบายใจขึ้นบ้าง