เราอายุแค่ 21 ปี จบมัธยมจากต่างจังหวัด ทางบ้านฐานะไม่ดี และเข้ามาเรียนป.ตรีที่ม.เปิดแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เช่าห้องพักอยู่ เราทำงานประจำไปด้วยและเรียนไปด้วย รายได้ต่อเดือน 14k-17k ไม่แน่นอนเพราะเป็นงาน pc เชียร์ขาย แต่อยู่ราวๆระหว่างนี้
ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนของเรา มีค่าห้อง ค่าเดินทางไปทำงานรวมถึงค่ากินอยู่ในแต่ละวัน ส่งเงินกลับบ้านที่ต่างจังหวัด และในบางเดือนที่เป็นช่วงลงทะเบียนเรียน ก็จะมีค่าหนังสือและค่าลงทะเบียนเรียนเพิ่มเข้ามา ครอบครัวที่ต่างจังหวัดยังต้องการเงินจากเราเรื่อยๆ และมากขึ้นเรื่อยๆ เราไม่มีเงินเก็บเลยแม้แต่บาทเดียว เพราะพอจะเก็บ ก็โทรมาขออีก ซึ่งบางที เราไม่มีให้จริงๆก็จะมีปากเสียงกันบ้าง แต่เราพยายามปล่อยผ่านทุกครั้ง แต่ล่าสุดที่ทำให้น้อยใจ และเหมือนอกหักจริงๆ คือ ครอบครัวถามเราว่า ไม่มีเงินเก็บซักบาทแบบนี้ เมื่อไหร่เราจะมีอนาคต เราสะอึกไปเลย ในใจคิดว่า พวกคุณคาดหวังอะไรหรอ? กับเด็กที่อายุ 21 ปีที่ยังเรียนไม่จบแล้วมาเผชิญชะตากรรมที่กรุงเทพคนเดียว คำถามของพวกเค้ามันทำให้เราเฮิร์ทมาก เหมือนว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้มันยังดีไม่พอ ทั้งๆที่เราไม่เคยโทรไปสร้างความรำคาญใจให้พวกเค้าเลย เอาตรงๆนะ เราโทรกลับบ้านแทบจะนับครั้งได้ สิ่งที่เราโทรกลับไปในแต่ละเดือนคือ "ส่งเงินให้แล้วนะ ไปกดเอา" แล้วอย่างที่บอก เค้าต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ เราจะเอาเงินเก็บมาจากไหนหรอ? กับเงินเดือนเท่านี้ เราได้ยินประโยคนั้น เราสะอึก เราอยากจะตอบไปว่า ก็คนนั้นจะเอาเท่านั้น คนนี้จะเอาเท่านี้ จะให้มีอนาคตได้ยังไง แต่เราพูดไม่ออก ปล่อยสายเงียบไปเกือบๆนาที แล้วกดตัดสายเลย
คำถามคือ ถ้าทางนั้นโทรมาอีกแล้วทีคำถามแบบนี้ เราควรต้องตอบยังไง ให้มันไม่รู้สึกแย่ทั้ง 2 ฝ่าย หรือ เราควรจะต้องทำยังไงที่จะไม่ให้มีคำถามแบบนี้อีก เพราะคำถามแบบนี้มันบั่นทอนพลังบวกของเรามากๆ พวกเค้าไม่เคยให้กำลังใจเราเลย ย้ำว่า เลย แม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่เข้ากรุงเทพมา 3-4 ปี ใครมีวิธีตอบดีๆ เข้ามาแชร์กันบ้างนะคะ
เมื่อครอบครัวถามว่า ทำไมยังตั้งตัว สร้างอนาคตไม่ได้ซักที?
ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนของเรา มีค่าห้อง ค่าเดินทางไปทำงานรวมถึงค่ากินอยู่ในแต่ละวัน ส่งเงินกลับบ้านที่ต่างจังหวัด และในบางเดือนที่เป็นช่วงลงทะเบียนเรียน ก็จะมีค่าหนังสือและค่าลงทะเบียนเรียนเพิ่มเข้ามา ครอบครัวที่ต่างจังหวัดยังต้องการเงินจากเราเรื่อยๆ และมากขึ้นเรื่อยๆ เราไม่มีเงินเก็บเลยแม้แต่บาทเดียว เพราะพอจะเก็บ ก็โทรมาขออีก ซึ่งบางที เราไม่มีให้จริงๆก็จะมีปากเสียงกันบ้าง แต่เราพยายามปล่อยผ่านทุกครั้ง แต่ล่าสุดที่ทำให้น้อยใจ และเหมือนอกหักจริงๆ คือ ครอบครัวถามเราว่า ไม่มีเงินเก็บซักบาทแบบนี้ เมื่อไหร่เราจะมีอนาคต เราสะอึกไปเลย ในใจคิดว่า พวกคุณคาดหวังอะไรหรอ? กับเด็กที่อายุ 21 ปีที่ยังเรียนไม่จบแล้วมาเผชิญชะตากรรมที่กรุงเทพคนเดียว คำถามของพวกเค้ามันทำให้เราเฮิร์ทมาก เหมือนว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้มันยังดีไม่พอ ทั้งๆที่เราไม่เคยโทรไปสร้างความรำคาญใจให้พวกเค้าเลย เอาตรงๆนะ เราโทรกลับบ้านแทบจะนับครั้งได้ สิ่งที่เราโทรกลับไปในแต่ละเดือนคือ "ส่งเงินให้แล้วนะ ไปกดเอา" แล้วอย่างที่บอก เค้าต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ เราจะเอาเงินเก็บมาจากไหนหรอ? กับเงินเดือนเท่านี้ เราได้ยินประโยคนั้น เราสะอึก เราอยากจะตอบไปว่า ก็คนนั้นจะเอาเท่านั้น คนนี้จะเอาเท่านี้ จะให้มีอนาคตได้ยังไง แต่เราพูดไม่ออก ปล่อยสายเงียบไปเกือบๆนาที แล้วกดตัดสายเลย
คำถามคือ ถ้าทางนั้นโทรมาอีกแล้วทีคำถามแบบนี้ เราควรต้องตอบยังไง ให้มันไม่รู้สึกแย่ทั้ง 2 ฝ่าย หรือ เราควรจะต้องทำยังไงที่จะไม่ให้มีคำถามแบบนี้อีก เพราะคำถามแบบนี้มันบั่นทอนพลังบวกของเรามากๆ พวกเค้าไม่เคยให้กำลังใจเราเลย ย้ำว่า เลย แม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่เข้ากรุงเทพมา 3-4 ปี ใครมีวิธีตอบดีๆ เข้ามาแชร์กันบ้างนะคะ