อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่อยากอยู่ในกรอบของแม่ เราอกตัญญูและเห็นแก่ตัวเกินไปไหมคะ?

ชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยเลือกอะไรเองได้เลยค่ะ เราต้องอยู่ในกฏ ในระเบียบที่แม่สร้างไว้ตลอด ทั้งชีวิตของเรา มีแต่คนบอกให้เราเชื่อฟังแม่ เพราะสิ่งที่แม่เลือกให้ดีที่สุด ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ดี แต่ทำไมหัวใจของเรามันเศร้าอย่างนี้คะ

1.ตั้งแต่เด็ก ๆ แม่ไม่เคยให้เราคิดหรือทำอะไรเอง เช่น เวลาไปร้านอาหารเราอยากกินอะไรก็ต้องบอกแม่ แม่จะเป็นคนวั่งให้เรา ตอนเราอายุ 18 แม่พาเราไปหาหมอ พอหมอถามอาการแล้วเราตอบ แม่กลับบอกให้เราเงียบ แม่จะตอบเอง เราเลยเป็นคนไม่มีความมั่นใจ ไม่กล้าแสดงออกตั้งแต่เด็ก
2.บังคับเราเรียนพิเศษ เพื่อนที่เราคบ ต้องเป็นคนที่แม่เห็นว่าดี ใครที่แม่ไม่ถูกชะตาเราห้ามไปเล่นด้วย
3.แม่เป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่ฟังเหตุผลใคร ฟังแต่เหตุผลของตัวเอง ชอบพูดคำหยาบ ชอบตะคอก ชอบด่า อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ แม่จะด่าเสมอ
4.แม่มักเปรียบเทียบเรากับคนอื่น เราเสียใจมากที่เราเป็นอย่างเค้าไม่ได้ เรารู้สึกแย่แต่ก็ไม่เคยบอกใคร เราไม่รู้จะบอกใคร
5.เราสอบมหาลัยรัฐบาลติด แต่ไม่ใช่คณะที่แม่ต้องการ แม่บังคับให้เราเรียนเอกชน เราร้องไห้ ขอให้แม่เข้าใจเรา สุดท้ายเราก็ยอมแม่ เรียนในสิ่งที่เราไม่รู้ว่าชอบมันจริง ๆ หรือแค่เรียนได้
6.เกรดเฉลี่ยของเรา 3.5-3.8 ทุกเทอม ติดระดับท็อปของคณะ แม่อยากให้เราฝึกงานที่บ้าน แล้วกลับไปทำงานที่บ้าน แต่เราไม่อยากไป
7.พี่ชายเรามีนิสัยขี้ขโมย ติดยา ยืมเงินคนอื่นแล้วไม่คืน โดนประจานในเฟสบุ๊ค ใน Google แค่เสิร์ชชื่อก็เจอว่าเป็นคนโกงแล้ว เราอายเพื่อน อายคนที่เรารู้จัก อีกเหตุผลคือเราอยู่กับแม่ไม่ได้ เรารักแม่มากที่สุดในชีวิต แต่เรารู้สึกอึดอัด แม่ใช้คำหยาบคาย บั่นทอนสุขภาพจิตของเราบ่อยมาก ไม่อยากกลับไปทำงานที่บ้านอีกแล้ว อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่
8.แม่บอกจะฝากงานให้เรา ที่นั่น ที่นี่ ให้เราสอบราชการ เราบอกแม่ว่าจะทำงานเป็นลูกจ้างไปก่อน งาน Mk อะไรก็ทำ เราขอหางานเอง ไม่อยากกลับบ้านจริงๆ แล้วสอบงานราชการไปเรื่อย ๆ 
9.แม่โกรธมาก บอกว่าถ้าคนอื่นถามว่าลูกทำงานอะไร ให้แม่ตอบว่า Mk หรอ ลูกจ้างหรอ แม่อาย เราฟังแล้วก็เสียใจอีก เราคิดว่าแม่จะภูมิใจที่เราไม่เลือกงาน และตั้งใจจะสู้ด้วยตัวเองตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยทำงาน ไม่เคยใช้ชีวิตลำบาก แม่ไม่เคยใช้ให้เราทำอะไร แม้กระทั่งล้างจานเอง แม่ก็ยังไม่ให้ล้าง บอกว่าเราทำช้า ทุก ๆ วันผ่านไปด้วยความน่าเบื่อ เราพยายามหาอะไรทำ สุดท้ายเราก็ทำได้แค่เล่นเน็ต อ่านหนังสือ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าเลย
10.แม่ห้ามเราคบกับแฟนเรา เพราะแฟนเราเป็นทอม คนล่าสุดที่เราคบ ก็เป็นอิสลาม เราเลยไม่กล้าบอกแม่ เรารู้ว่าแม่เป็นห่วงอนาคตเรา แต่เรื่องของหัวใจ มันห้ามไม่ได้จริง ๆ เราอยากคบแบบเปิดเผย อยากปรึกษาแม่ได้ทุกเรื่องแบบคนอื่นบ้าง
11.ตอนอยู่ร้านอาหาร พ่อพยายามคุยกับแม่ บอกแม่ว่าอย่าบังคับเราเยอะเกิน ปล่อย ๆ เราบ้าง เราอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร อยากอยู่ที่ไหนก็ให้เราเลือก พ่อบอกว่าอยากเห็นลูกมีความสุข พ่อพูดแค่นี้แต่เราถึงกับแอบไปร้องไห้เลยค่ะ ในชีวิตเราไม่เคยได้ยินคำนี้จากครองครัวเลย เราต้องทำตามตลอด

ที่เราพิมพ์มาทั้งหมด ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้นะคะว่าแม่รัก และห่วงเรามากแค่ไหน ตอนนี้เราอายุ 22 แล้ว แต่เรากลับรู้สึกว่าเรายังใช้ชีวิตไม่คุ้ม เราไม่ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำ ญาต ๆ คนรอบข้างพูดเสมอว่าเราโชคดีที่แม่เตรียมพร้อมให้ทุกอย่าง แต่เราไม่อยากเป็นคนที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น เราอยากเป็นคนที่ดีบ้าง แย่บ้าง อยากยืดหยุ่นกับชีวิต ไม่อยากวางแผน กำหนดอะไรมาก ให้มันเป็นไปในแบบที่ควรจะเป็น ถ้าวันใดวันหนึ่งเกิดล้ม เราก็จะได้เรียนรู้วิธีลุกขึ้น ตอนนี้เราเหนื่อยจังเลยค่ะ มีใครพอจะเข้าใจความรู้สึกเราบ้างมั้ยคะ เราจะทำยังไงกับชีวิตของเราได้บ้าง ถ้าไม่มีใครอ่าน อย่างน้อยเราก็ไ้ด้ระบาย 

ขอบคุณพื้นที่แห่งนี้ค่ะ...