จัดการกับความคิดถึงยังไงดี

ปู่เสียค่ะตั้งแต่ปี59 ทุกวันนี้ก็ยังคิดถึง คิดถึงเขาแบบร้องไห้ฟูมฟายบางครั้งมันก็ทรมานจนนึกว่าจะตายสะแล้ว มันคือความสูญเสียครั้งแรกที่เจ็บปวดมาก วันที่ทำพิธีศพเราเข้าใจว่าเราไม่เศร้าเลย เราไม่ได้ร้องไห้เราเห็นพ่อร้องไห้แต่น่ำตาเราไม่ไหลเลย  แต่พอผ่านมาสักพักเรากลับเจ็บปวดทุกครั้งในช่วงเวลาที่ปู่ยังมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะตอนอยู่ รพ.ปู่ป่วยก่อนตายค่ะ เรากับย่าเป็นคนเฝ้า ช่วงเวลานั้นก็สาหัสอยู่เหมือนกันค่ะ มันเป็นภาพจำว่าช่วงเวลานั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง  พอคิดถึงปู่ภาพในหัวก็จะคิดว่าถ้าเราสูญเสียใครไปอีกเราต้องแย่แน่ๆ  



เราไปอ่านเจอบทความว่าเราต้องเผชิญกับความเศร้าแล้วเราจะหาย อยากรู้ว่าเราควรจะเอาชนะมันยังไงดีคะ.... เราเหนื่อย