ตอนนี้เราอายุ 18 ยอมรับคะ ว่าตัวเองพลาดมากๆที่ท้อง ตอนแรกทางครอบครัวแฟนเราก็โอเคร่นะคะ พูดคุยกับเราดี แต่หลังเราทองเรารู้สึกทุกอย่างเปลี่ยนไป เราเหมือนภาระ เขาชอบคนรวยคะ ซึ้งทางบ้านเราไม่ได้รวยมาก แฟนเราก็ให้กำลังใจคะ แบบอดทนหน่อยนะ ตั้งตถวได้เดียวเราไปอยู่ที่อื่นกัน นั้นเราคิดว่าคือกำลังใจของเราแต่ลึกๆแล้ว ไม่เลยคะ เราทนอยู่เพื่อลูก อยากกลับบ้าน อยากไปจากเขาจากครอบครัวเขายิ่งพี่สาวของเขาพูดกับเราแรงมาก แบบเอออยู่แต่บ้าน วันๆไม่ทำอะไร ซึ้งเราทำงานบ้านเราทำทุกอย่างแต่เหมือนไม่มีใครเห็น เวลาญาติคนมีฐานะมาที่บ้าน เราป่วยแทบเดินไม่ไหว เราต้องซื้อกับข้าว ต้องหุ้งข้าว เราต้องทำทุกอย่าง แฟละเมื่อเรามา โรงพยาบาลเพราะไม่สบาย แต่แม่เขากลับว่าเรา ทำไมไม่ยกข้าวยกจานมาให้เขา ทั้งที่เราไม่รู้เรื่องนั่งให้ยาอยู่ที่โรงพยาบาล เราเคยทนไม่ไหว เคยคิดอยากจะออกไปทุกวันแต่ทำไมได้เพราะลูก คฝพอจะทำงานก็ป่วย อีกอย่างแฟนเราขี้หึง กับหมอยังหึงเลย เคยทะเลาะกัน เขาเคยทำร้ายร่างกาย แต่ก็ไม่ถึงกับเยอะมาก ถามว่ารักมั้ย รักคะ แต่ลึกเราอยากอยู่เพราะรักแหละกำลังใจ ไม่ใช่เราอยู่เพราะเราทน ใครจะว่าหรือซ้ำเติมก็ได้คะ แต่ถ้าชีวิตของคนเราทุกคนมองเห็นอนาคตไม่มีใครอยากพลาด ไม่มีใครอยากอยู่ในจุดๆนี้หรอกคะ
ถ้าคุณมีแฟนแบบนี้ คุณจะทำยังไง?