สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวพันทิป... วันนี้มีเรื่องที่ทำให้จุกจนพูดไม่ออก อยากมาขอกำลังใจหรือคำแนะนำในการวางตัวหน่อยค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนที่เคยสนิทกันคนหนึ่ง ช่วงทำงานที่เก่า เพื่อนรับภาระงานไม่ไหว งานล้นจนเขาลำบาก เราเห็นใจและไม่อยากทิ้งเพื่อน เลยเข้าไปช่วยงานเขาแทบจะทุกอย่าง ช่วยแบบมาราธอนมาตลอด 2-3 เดือนเลยค่ะ อะไรที่พอจะแบ่งเบาได้เราทำหมด แม้แต่ตอนเราเข้ากะ เราก็ยังแบ่งเวลามาช่วยเขาจนงานเบาลงไปบ้าง
ในช่วงที่ช่วยกัน เราเคยขอของเป็นสินน้ำใจ ทำไปทำมาเลยตกเป็น"ให้ค่าขนม" เป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ และจะให้เป็นของขวัญพิเศษในช่วงปีใหม่ด้วย (ซึ่งเขาเป็นคนเสนอเองนะคะ เราไม่เคยบังคับเลย) เราก็ดีใจค่ะ ไม่ได้หวังจะรวยจากตรงนี้ แต่รู้สึกว่า "เออ เพื่อนเห็นค่าในน้ำใจเรานะ"
แต่ความจริงที่เจอคือ...
พอผ่านช่วงปีใหม่ เราเห็นเพื่อนเงียบไป เลยมีการทวงถามแบบหยอกล้อไปบ้างตามประสาคนสนิท เพื่อนก็ตอบกลับมาว่า "เดี๋ยวให้" ไอ้คำว่า "เดี๋ยว" ของเขานี่แหละค่ะที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
หลังจากคำนั้น...
เพื่อนเริ่มตีตัวออกห่าง ไม่พูด ไม่คุย ไม่สบตา
จู่ๆ เขาก็ อันฟอลโซเชียลเราทุกช่องทาง * ลามไปถึงแฟนของเพื่อนที่เคยไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ (แฟนเป็นผู้หญิง wlw) ก็พร้อมใจกันเลิกติดต่อเรากับแฟนเราไปเลยแบบงงๆ
ตอนนี้เราเสียความรู้สึกมากค่ะ เงินค่าขนมก้อนนั้นเราไม่ได้อะไรหรอก แต่น้ำใจและเวลาที่เราทุ่มเทช่วยเขามาตลอดหลายเดือนล่ะ? มันไม่มีค่าพอที่จะบอกกันตรงๆ เลยเหรอว่าติดขัดอะไร ทำไมต้องใช้วิธีตัดความสัมพันธ์เหมือนเราไปทำความผิดร้ายแรงใส่เขาขนาดนั้น
ที่ลำบากใจที่สุดคือ ตอนนี้เราย้ายมาทำงานที่ใหม่ที่ใกล้กันมาก แม้ไม่ได้ทำกลุ่มเดียวกันแต่ต้องเจอหน้ากันแทบทุกวัน เราควรวางตัวยังไงดีคะ? ในใจมันทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และอึดอัดไปหมด
เพื่อนๆ คิดว่าเราทำอะไรผิดไปไหมคะ? แล้วถ้าต้องเจอหน้ากันทุกวันแบบนี้ ควรทำเฉยๆ หรือควรเคลียร์ให้จบดี?
ช่วยเราสรุปทีค่ะ เราผิดชิมิคะ
เรื่องมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนที่เคยสนิทกันคนหนึ่ง ช่วงทำงานที่เก่า เพื่อนรับภาระงานไม่ไหว งานล้นจนเขาลำบาก เราเห็นใจและไม่อยากทิ้งเพื่อน เลยเข้าไปช่วยงานเขาแทบจะทุกอย่าง ช่วยแบบมาราธอนมาตลอด 2-3 เดือนเลยค่ะ อะไรที่พอจะแบ่งเบาได้เราทำหมด แม้แต่ตอนเราเข้ากะ เราก็ยังแบ่งเวลามาช่วยเขาจนงานเบาลงไปบ้าง
ในช่วงที่ช่วยกัน เราเคยขอของเป็นสินน้ำใจ ทำไปทำมาเลยตกเป็น"ให้ค่าขนม" เป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ และจะให้เป็นของขวัญพิเศษในช่วงปีใหม่ด้วย (ซึ่งเขาเป็นคนเสนอเองนะคะ เราไม่เคยบังคับเลย) เราก็ดีใจค่ะ ไม่ได้หวังจะรวยจากตรงนี้ แต่รู้สึกว่า "เออ เพื่อนเห็นค่าในน้ำใจเรานะ"
แต่ความจริงที่เจอคือ...
พอผ่านช่วงปีใหม่ เราเห็นเพื่อนเงียบไป เลยมีการทวงถามแบบหยอกล้อไปบ้างตามประสาคนสนิท เพื่อนก็ตอบกลับมาว่า "เดี๋ยวให้" ไอ้คำว่า "เดี๋ยว" ของเขานี่แหละค่ะที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
หลังจากคำนั้น...
เพื่อนเริ่มตีตัวออกห่าง ไม่พูด ไม่คุย ไม่สบตา
จู่ๆ เขาก็ อันฟอลโซเชียลเราทุกช่องทาง * ลามไปถึงแฟนของเพื่อนที่เคยไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ (แฟนเป็นผู้หญิง wlw) ก็พร้อมใจกันเลิกติดต่อเรากับแฟนเราไปเลยแบบงงๆ
ตอนนี้เราเสียความรู้สึกมากค่ะ เงินค่าขนมก้อนนั้นเราไม่ได้อะไรหรอก แต่น้ำใจและเวลาที่เราทุ่มเทช่วยเขามาตลอดหลายเดือนล่ะ? มันไม่มีค่าพอที่จะบอกกันตรงๆ เลยเหรอว่าติดขัดอะไร ทำไมต้องใช้วิธีตัดความสัมพันธ์เหมือนเราไปทำความผิดร้ายแรงใส่เขาขนาดนั้น
ที่ลำบากใจที่สุดคือ ตอนนี้เราย้ายมาทำงานที่ใหม่ที่ใกล้กันมาก แม้ไม่ได้ทำกลุ่มเดียวกันแต่ต้องเจอหน้ากันแทบทุกวัน เราควรวางตัวยังไงดีคะ? ในใจมันทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และอึดอัดไปหมด
เพื่อนๆ คิดว่าเราทำอะไรผิดไปไหมคะ? แล้วถ้าต้องเจอหน้ากันทุกวันแบบนี้ ควรทำเฉยๆ หรือควรเคลียร์ให้จบดี?