ขอเกริ่นก่อนว่า นางเพิ่งเข้ามาที่รร.นี้ เมื่อปีที่แล้ว ณ วันก่อนหน้านี้ แล้วนางเป็นคนน่ารัก
แต่ ปากร้ายนิดๆ แรกๆเราสองคนก็ไม่ได้สนิทกันสักเท่าไร นางก็เริ่มเข้ามาทักเราเลยเริ่มเป็นเพื่อนกัน จนเป็นเพื่อนสนิท
พอไปๆมาๆนางเริ่มมีคนชอบ แตาเรื่องมันอยู่ที่ว่า นางชอบคนเดียวกับเรา เราจึงปล่อยถือว่าเป็นเพื่อนกัน ณ จุดนั้นเราเริ่มไม่โอเค เพราะมันเกิดขึ้นเรื่อยๆ เราชอบคนไหนนางจะรู้ แล้วนางจะช่วยจีบให้ แต่กลับทำให้คนที่เรารำคาญ เราจึงไม่ค่อยอยากบอกนางสักเท่าไร
ปีนี้นางอยู่ห้องเดียวกันกับเรา แปลว่า เราสองคนจะมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น นางเลยเป็นที่ปรึกษาให้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องของกิน
พวกเราต่างคนก็เครียดกับเรื่องครูมาแล้ว ที่หนักกว่าเราต้องมานั่งเรื่องนาง นางชอบบ่นว่านางอ้วนทั้งๆที่นางผอมกว่าเราหลายกิโล
ชอบบ่นว่าขาใหญ่ เราอยากให้นางหยุดพูดเรื่องนี้ เพราะมันทำร้ายจิตใจเรามาก จึงตอกกลีบไปว่า "ถ้าเธอติดว่สตัวเองอ้วนถือว่าเราอ้วนมากกว่า แล้วเธอพูดแบบนี้อีกฉันถือหนักกว่าหรือแย่กว่าเธอ เข้าใจมั้ย?"เราพูดในน้ำเสียงที่ดูน้อยใจ แต่นางก็คงไม่รู้หรอก
ตัดมาที่ตัวเราเอง เราเป็นคนค่อนข้างจะโลกส่วนตัวสูง เท่าๆกับพวกผู้ชาย เป็นคนร่าเริงนิดหน่อย ขำง่ายเพราะความเครียดที่สะสม ยิ่งหัวเราะมากเท่าไร ก็ยิ่งเหมือนเรามีคสามเครียดเท่านั้น ขึงได้ขำออกมา แต่ไม่ค่อยในแง่ดีสักเท่าไร เป็นคนที่ค่อนข้างจะ sensitive ไม่มากก็น้อย เป็นคนคิดมาก ไม่ชอบมองแง่ดีของตัวเอง
เป็นคนรู้ตัวเองดีว่าตัวเองควรจะทำอย่างไร
และเป็นชอบระเบิดอารมณ์คนอื่นเห็น
ส่วนนาง นางเป็นคนร่าเริง ยิ้มเก่ง ผู้ชายชอบ ชอบติตัวเองทั้งๆตัวเองไม่ได้เป็นแบบนั้น นางเป็นพูดจาดูเป็นคนใกล้ไม่ไกล ดูเข้าทุกคนได้
นางเกลียดใครนางก็เกลียด นางรักใครนางก็รัก
เอาง่ายๆเราสองแตกต่างกันมาก จนมาเมื่อวาน นางนั่งเรียนกับเราอยู่ นางเห็นเราร้องไห้เพราเราเสียใจไม่อยากเรียนกับใครบางคน นางจึงปลอบ แลเวก็หันไปเล่นกับคน แต่เรารู้ว่านางก็เป็นห่วงเราอยู่ดี กะอีแค่ เราโดนกรรไกรบาด นางยังโวยวายใหญ่เลย ยังไงคาบนั้น ก็ต้องครั้ง รอบเช้า กับรอบบ่าย ถึงรอบบาย เพื่อนให้เราไผวาดลายการ์ตูนกระเป๋าของเพื่อน นางจึงมานั่งด้วย ปล้วคุยกับเพื่อนของเพื่อนที่เราวาดให้อยู่ ซึ่งเป็นคนที่เราพยายามตัดใจจากเค้า แต่นางไปเล่นด้วย และท่าทางสนิทกันมาก แต่มันเริ่มไม่ปรกติแล้ว ที่ นางสองคนแซว หรือโม้ในสิ่งที่ไม่ควรจนลามมาถึงเรา ซึ่งเราไม่ชอบคุยเรื่องแบบนี้มาตั้งแต่ในแต่ไรแล้ว แล้วนางก็รู้ดีด้วย ว่าเราไม่ชอบ เราพยายาม ไปวาดที่ไกลๆจากตรงนั้น แต่พวกนั้นรวมถึงนางพยายามลากเราไปคุยด้วย
จากตรงที่เรานั่งอยู่ เราเริ่มไม่โอเค เลยไปดึงเก้าอี้ที่คนนางคุยด้วยให้ร่วง นางรู้ว่าเราไม่โอเค นางเลยหยุด แล้วปลอบเรา เรารู้นางหวังดีแต่นางปลอบไปด้วยขำไปด้วย เรารู้สึกไม่ไว้วางใจนาง คาบสุดท้ายก็มาถึง ครูสั่งเราให้ไปบอกอะไรบางอย่าง พอถึงเราเลยตะโกน ทุกคนจึงหันบอก เป็นอะไรทำไมต้องตะโกน? เราก็เงียบไป เราเลยรู้ว่าเรา ไม่ใช่คนที่ดูมีมารยท ดูมีความรู้ เป็นคนที่มีจิตสำนึก คนที่เป็นปรกติที่ดูใความรู้สึกเศร้า ในสายตาพวกเขาเลย พอนางละ? ดูรู้ใจนางไปทุกอย่าง ทั้งอยู่กับเรานานกว่านาง
อีกอย่างทุกครั้งนางทำงานผิด หรือไม่ส่งงาน
ลืมเอาอะไรมา นางโดนดุ เหมือนไม่ได้ดุเลย แล้วพอเราละ?พอเป็นอย่างงงั้น โดนดุเหมือนกำลังจะถูกไล่ออกยังไงก็ไม่รู้ (สองมาตรฐาน ชั่ดๆ)มันเลยทำให้เรารู้สึกน้อยใจมากขึ้นทุกวันๆ
จนไม่รู้ว่าความสุขที่ได้อยู่กับนางมันไปไหนหมด แต่เราก็ยังรักนาง เห็นนางเป็นเพื่อนรักเหมือนเดิม ถึงแม้จะรู้สึกน้อยใจนางก็ตาม
ควรทำไงดี เมื่อเพื่อนไปเล่น ไปคุย หรือ ถ่ายรูป ก็มีแต่คนชม ทำเราเริ่มน้อยใจ?
แต่ ปากร้ายนิดๆ แรกๆเราสองคนก็ไม่ได้สนิทกันสักเท่าไร นางก็เริ่มเข้ามาทักเราเลยเริ่มเป็นเพื่อนกัน จนเป็นเพื่อนสนิท
พอไปๆมาๆนางเริ่มมีคนชอบ แตาเรื่องมันอยู่ที่ว่า นางชอบคนเดียวกับเรา เราจึงปล่อยถือว่าเป็นเพื่อนกัน ณ จุดนั้นเราเริ่มไม่โอเค เพราะมันเกิดขึ้นเรื่อยๆ เราชอบคนไหนนางจะรู้ แล้วนางจะช่วยจีบให้ แต่กลับทำให้คนที่เรารำคาญ เราจึงไม่ค่อยอยากบอกนางสักเท่าไร
ปีนี้นางอยู่ห้องเดียวกันกับเรา แปลว่า เราสองคนจะมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น นางเลยเป็นที่ปรึกษาให้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องของกิน
พวกเราต่างคนก็เครียดกับเรื่องครูมาแล้ว ที่หนักกว่าเราต้องมานั่งเรื่องนาง นางชอบบ่นว่านางอ้วนทั้งๆที่นางผอมกว่าเราหลายกิโล
ชอบบ่นว่าขาใหญ่ เราอยากให้นางหยุดพูดเรื่องนี้ เพราะมันทำร้ายจิตใจเรามาก จึงตอกกลีบไปว่า "ถ้าเธอติดว่สตัวเองอ้วนถือว่าเราอ้วนมากกว่า แล้วเธอพูดแบบนี้อีกฉันถือหนักกว่าหรือแย่กว่าเธอ เข้าใจมั้ย?"เราพูดในน้ำเสียงที่ดูน้อยใจ แต่นางก็คงไม่รู้หรอก
ตัดมาที่ตัวเราเอง เราเป็นคนค่อนข้างจะโลกส่วนตัวสูง เท่าๆกับพวกผู้ชาย เป็นคนร่าเริงนิดหน่อย ขำง่ายเพราะความเครียดที่สะสม ยิ่งหัวเราะมากเท่าไร ก็ยิ่งเหมือนเรามีคสามเครียดเท่านั้น ขึงได้ขำออกมา แต่ไม่ค่อยในแง่ดีสักเท่าไร เป็นคนที่ค่อนข้างจะ sensitive ไม่มากก็น้อย เป็นคนคิดมาก ไม่ชอบมองแง่ดีของตัวเอง
เป็นคนรู้ตัวเองดีว่าตัวเองควรจะทำอย่างไร
และเป็นชอบระเบิดอารมณ์คนอื่นเห็น
ส่วนนาง นางเป็นคนร่าเริง ยิ้มเก่ง ผู้ชายชอบ ชอบติตัวเองทั้งๆตัวเองไม่ได้เป็นแบบนั้น นางเป็นพูดจาดูเป็นคนใกล้ไม่ไกล ดูเข้าทุกคนได้
นางเกลียดใครนางก็เกลียด นางรักใครนางก็รัก
เอาง่ายๆเราสองแตกต่างกันมาก จนมาเมื่อวาน นางนั่งเรียนกับเราอยู่ นางเห็นเราร้องไห้เพราเราเสียใจไม่อยากเรียนกับใครบางคน นางจึงปลอบ แลเวก็หันไปเล่นกับคน แต่เรารู้ว่านางก็เป็นห่วงเราอยู่ดี กะอีแค่ เราโดนกรรไกรบาด นางยังโวยวายใหญ่เลย ยังไงคาบนั้น ก็ต้องครั้ง รอบเช้า กับรอบบ่าย ถึงรอบบาย เพื่อนให้เราไผวาดลายการ์ตูนกระเป๋าของเพื่อน นางจึงมานั่งด้วย ปล้วคุยกับเพื่อนของเพื่อนที่เราวาดให้อยู่ ซึ่งเป็นคนที่เราพยายามตัดใจจากเค้า แต่นางไปเล่นด้วย และท่าทางสนิทกันมาก แต่มันเริ่มไม่ปรกติแล้ว ที่ นางสองคนแซว หรือโม้ในสิ่งที่ไม่ควรจนลามมาถึงเรา ซึ่งเราไม่ชอบคุยเรื่องแบบนี้มาตั้งแต่ในแต่ไรแล้ว แล้วนางก็รู้ดีด้วย ว่าเราไม่ชอบ เราพยายาม ไปวาดที่ไกลๆจากตรงนั้น แต่พวกนั้นรวมถึงนางพยายามลากเราไปคุยด้วย
จากตรงที่เรานั่งอยู่ เราเริ่มไม่โอเค เลยไปดึงเก้าอี้ที่คนนางคุยด้วยให้ร่วง นางรู้ว่าเราไม่โอเค นางเลยหยุด แล้วปลอบเรา เรารู้นางหวังดีแต่นางปลอบไปด้วยขำไปด้วย เรารู้สึกไม่ไว้วางใจนาง คาบสุดท้ายก็มาถึง ครูสั่งเราให้ไปบอกอะไรบางอย่าง พอถึงเราเลยตะโกน ทุกคนจึงหันบอก เป็นอะไรทำไมต้องตะโกน? เราก็เงียบไป เราเลยรู้ว่าเรา ไม่ใช่คนที่ดูมีมารยท ดูมีความรู้ เป็นคนที่มีจิตสำนึก คนที่เป็นปรกติที่ดูใความรู้สึกเศร้า ในสายตาพวกเขาเลย พอนางละ? ดูรู้ใจนางไปทุกอย่าง ทั้งอยู่กับเรานานกว่านาง
อีกอย่างทุกครั้งนางทำงานผิด หรือไม่ส่งงาน
ลืมเอาอะไรมา นางโดนดุ เหมือนไม่ได้ดุเลย แล้วพอเราละ?พอเป็นอย่างงงั้น โดนดุเหมือนกำลังจะถูกไล่ออกยังไงก็ไม่รู้ (สองมาตรฐาน ชั่ดๆ)มันเลยทำให้เรารู้สึกน้อยใจมากขึ้นทุกวันๆ
จนไม่รู้ว่าความสุขที่ได้อยู่กับนางมันไปไหนหมด แต่เราก็ยังรักนาง เห็นนางเป็นเพื่อนรักเหมือนเดิม ถึงแม้จะรู้สึกน้อยใจนางก็ตาม