เรื่องของเราอาจเหมือนเด็กมีปัญหาหน่อยๆ นะ
คือเราเคยเรียนมหาลัยมาแล้ว แต่เรียนได้ไม่ถึง สองเดือนก็ลาออก เนื่องจาก ไม่มีคนช่วยพ่อกับแม่ทำงาน เห็นเขาทำงานหนักแล้วสงสารบวกกับคณะที่เรียนมันค่อนข้างเรียนยากหน่ยเลยกะว่าจะตั้งหลักใหม่แล้วไปเรียนอีก แต่พอมีคนมาช่วยพ่อกะแม่ทำงานแล้วเราก็กะว่าจะไปเรียนอีก เราก็บอกแม่นะว่าจะกลับไปเรียน แม่พูดคำแรกเลยว่าไม่มีเงิน แต่เราเชื่อไงว่ายังไงแม่ต้องหามาให้ได้อยู่แล้ว แต่พอใกล้วันจะลงเรียนเราก็บอกพ่อกับแม่อีกที ท่านก็ตอบแค่อื้ม พอถึงวันลงเรียนจริงๆ ท่านก็บอกว่าไม่มีเงิน เราก็สตั้นหน่อยๆ นะ แต่ด้วยที่ว่าที่บ้านมีหนี้สินเยอะ เราเลยบอกว่าหนูมีอยู่แต่มันไม่พอ แม่ช่วยออกให้ได้ไหม ท่านก็ตอบมาแบบตัดพ้อเลยว่า ไม่มี คือเราได้ยินคำนี้แล้วเราเศร้ามาก เราคิดมากจนนอนไม่หลับอ่ะ แล้วก็มีพี่สาวห่างๆคนนึงมายื่นข้อเสนอให้ยืมตัง แต่เราคิดว่าเรียนนี้มันไม่ได้จ่ายแค่ครั้งเดียวนะเขาจะมีให้เรายืมบ่อยๆหรอ แล้วอีกอย่างทำงานกับพ่อแม่ก็ไม่ได้มีค่าแรงอะไร อล้วเราจะเอาที่ไหนมาจ่าย อีกประเด็นก็คือคนในครอบครัวเราก็มีแต่ทำไมต้องให้เราไม่พึ่งคนอื่น แล้วเลยตอบไปแบบปลงๆว่า ไม่เรียนละ ทำงานกะพ่อแม่นี้แหละต่อไป
คือปลงจริงๆ ทำงานกะที่บ้านคือเหนื่อยมาก กลับบ้านตี2ตี3 ทุกวัน ไม่มีวันที่พ่อกะแม่จะหยุดขายของเพราะหนี้เยอะ
จนมาถึงวันที่แม่บอกว่าจะออกรถให้พี่ คือด้วยความที่ว่าเราก็อยากได้ กลับมายอกว่าเราอิจฉา ถ้าอยากได้ทำไมไม่เก็บเงินซื้อเอง เอาเงินที่ไหนมาซื้อละก็ไม่มีค่าจ้างให้หนิ เวลาจะไปเที่ยวกะเพื่อนก็ไม่ได้ไป เพราะไม่มีเวลา จะทำอะไรคือคนเดียวตลอด กินข้าว ดูหนัง ซื้อของ คนเดียวตลอด พอเห็นเพื่อนเรียนเราก็กลับมาคิดมากเรื่องเรียนอีกแล้ว คือเราอยากเรียนจริงๆนะ อยากไปทำงานที่มันได้เงินเดือน แต่ดู้ฝเหมือนที่บ้านจะไม่เข้าใจ
เราเลยตัดสินใจรวมความกล้าไปขอแม่อีกที เอาเป็นว่าทะเลาะกัน คือเขาบอกว่าเราอยากเรียนก็หาตังเรียนเอง ไปหาทำงานหาเงินเรียนเอง คือแบบน้อยใจจริง ถ้าเราไปทำงานใครจะทำงานช่วยท่านละ
ใคนเคยเป็นบ้างแล้วจะแก้ยังไง
คือเราเคยเรียนมหาลัยมาแล้ว แต่เรียนได้ไม่ถึง สองเดือนก็ลาออก เนื่องจาก ไม่มีคนช่วยพ่อกับแม่ทำงาน เห็นเขาทำงานหนักแล้วสงสารบวกกับคณะที่เรียนมันค่อนข้างเรียนยากหน่ยเลยกะว่าจะตั้งหลักใหม่แล้วไปเรียนอีก แต่พอมีคนมาช่วยพ่อกะแม่ทำงานแล้วเราก็กะว่าจะไปเรียนอีก เราก็บอกแม่นะว่าจะกลับไปเรียน แม่พูดคำแรกเลยว่าไม่มีเงิน แต่เราเชื่อไงว่ายังไงแม่ต้องหามาให้ได้อยู่แล้ว แต่พอใกล้วันจะลงเรียนเราก็บอกพ่อกับแม่อีกที ท่านก็ตอบแค่อื้ม พอถึงวันลงเรียนจริงๆ ท่านก็บอกว่าไม่มีเงิน เราก็สตั้นหน่อยๆ นะ แต่ด้วยที่ว่าที่บ้านมีหนี้สินเยอะ เราเลยบอกว่าหนูมีอยู่แต่มันไม่พอ แม่ช่วยออกให้ได้ไหม ท่านก็ตอบมาแบบตัดพ้อเลยว่า ไม่มี คือเราได้ยินคำนี้แล้วเราเศร้ามาก เราคิดมากจนนอนไม่หลับอ่ะ แล้วก็มีพี่สาวห่างๆคนนึงมายื่นข้อเสนอให้ยืมตัง แต่เราคิดว่าเรียนนี้มันไม่ได้จ่ายแค่ครั้งเดียวนะเขาจะมีให้เรายืมบ่อยๆหรอ แล้วอีกอย่างทำงานกับพ่อแม่ก็ไม่ได้มีค่าแรงอะไร อล้วเราจะเอาที่ไหนมาจ่าย อีกประเด็นก็คือคนในครอบครัวเราก็มีแต่ทำไมต้องให้เราไม่พึ่งคนอื่น แล้วเลยตอบไปแบบปลงๆว่า ไม่เรียนละ ทำงานกะพ่อแม่นี้แหละต่อไป
คือปลงจริงๆ ทำงานกะที่บ้านคือเหนื่อยมาก กลับบ้านตี2ตี3 ทุกวัน ไม่มีวันที่พ่อกะแม่จะหยุดขายของเพราะหนี้เยอะ
จนมาถึงวันที่แม่บอกว่าจะออกรถให้พี่ คือด้วยความที่ว่าเราก็อยากได้ กลับมายอกว่าเราอิจฉา ถ้าอยากได้ทำไมไม่เก็บเงินซื้อเอง เอาเงินที่ไหนมาซื้อละก็ไม่มีค่าจ้างให้หนิ เวลาจะไปเที่ยวกะเพื่อนก็ไม่ได้ไป เพราะไม่มีเวลา จะทำอะไรคือคนเดียวตลอด กินข้าว ดูหนัง ซื้อของ คนเดียวตลอด พอเห็นเพื่อนเรียนเราก็กลับมาคิดมากเรื่องเรียนอีกแล้ว คือเราอยากเรียนจริงๆนะ อยากไปทำงานที่มันได้เงินเดือน แต่ดู้ฝเหมือนที่บ้านจะไม่เข้าใจ
เราเลยตัดสินใจรวมความกล้าไปขอแม่อีกที เอาเป็นว่าทะเลาะกัน คือเขาบอกว่าเราอยากเรียนก็หาตังเรียนเอง ไปหาทำงานหาเงินเรียนเอง คือแบบน้อยใจจริง ถ้าเราไปทำงานใครจะทำงานช่วยท่านละ