ความชอบ..จนกลายมาเป็นความรัก..แต่...
มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นมาในชีวิตเราซึ่งเป็นเกย์คนหนึ่ง ใช้ชีวิตปกติกับคู่พาร์ทเนอร์มา 12 ปี สุข ทุกข์ ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านเรื่องราวต่างๆ ประคับประคองชีวิต สร้างธุรกิจ ล้มลุกคลุกคลาน
ตามสภาพเศรษฐกิจ สังคมที่ขึ้นๆ ลงๆ ผ่านประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดีมาด้วยกัน จนตกผลึกความคิด มุมมองของความหลากหลายความสัมพันธ์ในโลกนี้ ความรักอาจจะไม่ใช่มีแค่แบบเดียวอีกต่อไป มันสามารถมีได้อีกหลาหลายแบบบนโลกในยุคนี้ อยู่ที่ว่าเราจะเข้าใจและยอมรับมันได้ไหม อยู่ๆ เรื่องแบบนี้ดันมาเกิดกับตัวเองซะงั้น
วันหนึ่งโลกในแบบของเราก็ได้เกิดขึ้น การได้มาเจอน้องคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต เหมือนเป็นพรมลิขิตที่กำหนดไว้ เจอกันในแอปปิเคชั่นเฉพาะ ซึ่งโดยปรกติเราก็แค่เล่นคุยสนุกสนาน แล้วก็หายกันไป ตามธรรมดาของการใช้แอปปิเคชั่น ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นจนได้ การได้เจอน้องเค้าในนั้นและการพูดคุยก็แหย่กันไปมา เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวตลอดระยะเวลา 9 เดือนที่ผ่าน เราได้ศึกษาดูใจ นิสัยใจคอ จนทำให้ใจที่เคยปิดตาย ได้กลับมาเปิดใจให้น้องเค้าอีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นต่างๆ จนทำให้เรารักน้องเค้า อยากดูแล อยากให้กำลังใจ อยากให้เป็นแฟนกัน
และแล้วเราก็ได้เป็นแฟนกันจริงๆ ตลอดระยะเวลาที่คบกันอาจจะทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ผ่านพ้นกันไปด้วยดี เราทั้งสองคนมีไลฟ์สไตล์ ความชอบต่างๆ และอะไรอีกหลายๆ อย่างคล้ายกัน คล้ายจนน้องเค้าเหมือนพาร์ทเนอร์ แต่อาจจะต่างกันเล็กน้อย เราก็ใช้ชีวิตปกติ ไปๆมาๆ หากันตลอดเพราะเราสองคนพักอยู่ใกล้ๆ กัน เราทั้งสองรักกัน และมีความสุข เข้าใจกัน และยอมรับตัวตนซึ่งกันและกัน.....แต่มีสิ่งหนึ่งที่น้องเค้าไม่ชอบ และสิ่งนั้นนำมาซึ่งจุดจบความรักในครั้ง.....
...การโกหก...ว่าโสด...
เราผิดที่ไม่กล้าบอกว่าเรามีใคร ในความสัมพันธ์แบบไหนตั้งแต่เเรก คิดแค่มาคุยแล้วก็จากไปเหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมา ไม่คิดว่าความสัมพันธ์กับน้องเค้าจะเกินเลยมาถึงจุดนี้ น้องเค้าโกรธและเกลียดเรามาก ในวันที่ตัดสินใจบอกเรื่องนี้ ผลที่ได้รับคือการบล็อคทุกทางในการติดต่อกับน้องเค้า
ใจเราเสียใจมากกับการกระทำของตัวเองครั้งนี้ เกลียดตัวเองที่คิดน้อย วันสุดท้ายที่เราคุยกันมันเหมือนวันที่ใจสลาย ใจที่มันไม่ได้เคลียและอธิบายเรื่องต่างๆ ทำให้ทั้งอาทิตย์นั้นอึดอัด ทรมาน ร้องไห้ เศร้า เสียใจต่อสิ่งที่ทำลงไป จนตัดสินใจไปดักรอ นั่งรอ 3 ชั่วโมง เพื่อเจอน้องเค้า หวังว่าจะปลดล็อคความรู้สึกผิดที่มีต่อน้องเค้า...สุดท้ายก็ได้เจอ..
ข่มใจไม่ให้น้ำตาจะไหล พูดอะไรไปก็ไม่รู้เรื่อง อยากจะอธิบาย ก็อธิบายไม่รู้เรื่อง ส่วนเค้าก็โกรธ เกลียด ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย จิตใจแย่กว่าเดิม เดินกลับห้อง ด้วยสภาพใจที่ทรมาน.
วันต่อมา..ก็ได้รับข้อความจากน้องเค้า....แค่ได้เห็นข้อความเราก็ดีใจมากแล้ว...และน้องเค้าก็ยอมปลดบล็อคทุกอย่าง ทำให้เราได้บอกความจริงกับน้องเค้าไปทุกอย่าง น้องเค้าก็บอกความรู้สึกต่างๆ ให้เรารับทราบ
เราก็เหมือนไม่ยอมรับในสิ่งที่เค้าต้องการ อยากให้เค้ายอมรับและเข้าใจและให้อภัยกัน มองในความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ปลดล็อคความคิดของน้องเค้าที่ติดอยู่ แล้วเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม....รอจากใจ....
ปล. การรอครั้งนี้ไม่รู้จะมีหวังไหม ถ้ายังไงจะอัพเดตเรื่องราวต่อจากนี้
ความหลากหลายของความรัก หรือ การเห็นแก่ตัว
มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นมาในชีวิตเราซึ่งเป็นเกย์คนหนึ่ง ใช้ชีวิตปกติกับคู่พาร์ทเนอร์มา 12 ปี สุข ทุกข์ ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านเรื่องราวต่างๆ ประคับประคองชีวิต สร้างธุรกิจ ล้มลุกคลุกคลาน
ตามสภาพเศรษฐกิจ สังคมที่ขึ้นๆ ลงๆ ผ่านประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดีมาด้วยกัน จนตกผลึกความคิด มุมมองของความหลากหลายความสัมพันธ์ในโลกนี้ ความรักอาจจะไม่ใช่มีแค่แบบเดียวอีกต่อไป มันสามารถมีได้อีกหลาหลายแบบบนโลกในยุคนี้ อยู่ที่ว่าเราจะเข้าใจและยอมรับมันได้ไหม อยู่ๆ เรื่องแบบนี้ดันมาเกิดกับตัวเองซะงั้น
วันหนึ่งโลกในแบบของเราก็ได้เกิดขึ้น การได้มาเจอน้องคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต เหมือนเป็นพรมลิขิตที่กำหนดไว้ เจอกันในแอปปิเคชั่นเฉพาะ ซึ่งโดยปรกติเราก็แค่เล่นคุยสนุกสนาน แล้วก็หายกันไป ตามธรรมดาของการใช้แอปปิเคชั่น ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นจนได้ การได้เจอน้องเค้าในนั้นและการพูดคุยก็แหย่กันไปมา เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวตลอดระยะเวลา 9 เดือนที่ผ่าน เราได้ศึกษาดูใจ นิสัยใจคอ จนทำให้ใจที่เคยปิดตาย ได้กลับมาเปิดใจให้น้องเค้าอีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นต่างๆ จนทำให้เรารักน้องเค้า อยากดูแล อยากให้กำลังใจ อยากให้เป็นแฟนกัน
และแล้วเราก็ได้เป็นแฟนกันจริงๆ ตลอดระยะเวลาที่คบกันอาจจะทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ผ่านพ้นกันไปด้วยดี เราทั้งสองคนมีไลฟ์สไตล์ ความชอบต่างๆ และอะไรอีกหลายๆ อย่างคล้ายกัน คล้ายจนน้องเค้าเหมือนพาร์ทเนอร์ แต่อาจจะต่างกันเล็กน้อย เราก็ใช้ชีวิตปกติ ไปๆมาๆ หากันตลอดเพราะเราสองคนพักอยู่ใกล้ๆ กัน เราทั้งสองรักกัน และมีความสุข เข้าใจกัน และยอมรับตัวตนซึ่งกันและกัน.....แต่มีสิ่งหนึ่งที่น้องเค้าไม่ชอบ และสิ่งนั้นนำมาซึ่งจุดจบความรักในครั้ง.....
...การโกหก...ว่าโสด...
เราผิดที่ไม่กล้าบอกว่าเรามีใคร ในความสัมพันธ์แบบไหนตั้งแต่เเรก คิดแค่มาคุยแล้วก็จากไปเหมือนคนอื่นๆ ที่ผ่านมา ไม่คิดว่าความสัมพันธ์กับน้องเค้าจะเกินเลยมาถึงจุดนี้ น้องเค้าโกรธและเกลียดเรามาก ในวันที่ตัดสินใจบอกเรื่องนี้ ผลที่ได้รับคือการบล็อคทุกทางในการติดต่อกับน้องเค้า
ใจเราเสียใจมากกับการกระทำของตัวเองครั้งนี้ เกลียดตัวเองที่คิดน้อย วันสุดท้ายที่เราคุยกันมันเหมือนวันที่ใจสลาย ใจที่มันไม่ได้เคลียและอธิบายเรื่องต่างๆ ทำให้ทั้งอาทิตย์นั้นอึดอัด ทรมาน ร้องไห้ เศร้า เสียใจต่อสิ่งที่ทำลงไป จนตัดสินใจไปดักรอ นั่งรอ 3 ชั่วโมง เพื่อเจอน้องเค้า หวังว่าจะปลดล็อคความรู้สึกผิดที่มีต่อน้องเค้า...สุดท้ายก็ได้เจอ..
ข่มใจไม่ให้น้ำตาจะไหล พูดอะไรไปก็ไม่รู้เรื่อง อยากจะอธิบาย ก็อธิบายไม่รู้เรื่อง ส่วนเค้าก็โกรธ เกลียด ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย จิตใจแย่กว่าเดิม เดินกลับห้อง ด้วยสภาพใจที่ทรมาน.
วันต่อมา..ก็ได้รับข้อความจากน้องเค้า....แค่ได้เห็นข้อความเราก็ดีใจมากแล้ว...และน้องเค้าก็ยอมปลดบล็อคทุกอย่าง ทำให้เราได้บอกความจริงกับน้องเค้าไปทุกอย่าง น้องเค้าก็บอกความรู้สึกต่างๆ ให้เรารับทราบ
เราก็เหมือนไม่ยอมรับในสิ่งที่เค้าต้องการ อยากให้เค้ายอมรับและเข้าใจและให้อภัยกัน มองในความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ปลดล็อคความคิดของน้องเค้าที่ติดอยู่ แล้วเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม....รอจากใจ....
ปล. การรอครั้งนี้ไม่รู้จะมีหวังไหม ถ้ายังไงจะอัพเดตเรื่องราวต่อจากนี้