ผมลืมเรื่องที่น่าอายไม่ได้ซักที วันก่อนผมต้องขึ้นไปพูดต่อหน้าพนักงานร้อยกว่าคน ผมเพิ่งได้โปรโมตเป็นผู้บริหารของบริษัท แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือผมทำมันไม้ได้ ผมพูดติดขัดแถม dead air กลางอากาศ ก่อนหน้าที่ผมยังเป็นผู้จัดการธรรมดา ผมไม่เคยมีปัญหากับการพูด (ถึงแม้จะพูดไม่เก่ง แต่ก็ไม่เคยล้มเหลวขนาดนี้)
ยอมรับว่าผมอายมาก ยิ่งผมมองหน้าคนฟังที่รู้สึกลุ้นไปด้วยกับผม แล้วรู้สึกว่าผมเป็นอะไรวันนั้น ทำไมผมทำไม่ได้ ผมยิ่งรู้สึกเฟลผมลืมมันไม่ได้สักที ผมรู้ทันทีว่าการยอมรับนับถือของพนักงานบริษัทในตัวผมมันคงหมดแล้ว
ผมอยากลืมเรื่องนี้แล้วลุกขึ้นมาใหม่ผมจะสู้กับมันอีกครั้งแต่ภาพเหล่านั้นมันก็หวนกลับมาให้ผมคิดผมติดตลอดผมลืมมันไม่ได้สักทีผมควรจะทำยังไงดีครับ
ผมลืมสิ่งที่น่าอาย สิ่งที่ผมทำพลาด ไม่ได้ซักที
ยอมรับว่าผมอายมาก ยิ่งผมมองหน้าคนฟังที่รู้สึกลุ้นไปด้วยกับผม แล้วรู้สึกว่าผมเป็นอะไรวันนั้น ทำไมผมทำไม่ได้ ผมยิ่งรู้สึกเฟลผมลืมมันไม่ได้สักที ผมรู้ทันทีว่าการยอมรับนับถือของพนักงานบริษัทในตัวผมมันคงหมดแล้ว
ผมอยากลืมเรื่องนี้แล้วลุกขึ้นมาใหม่ผมจะสู้กับมันอีกครั้งแต่ภาพเหล่านั้นมันก็หวนกลับมาให้ผมคิดผมติดตลอดผมลืมมันไม่ได้สักทีผมควรจะทำยังไงดีครับ