ขอเกริ่นก่อนนะคะ ว่าตอนนี้ว่าที่น้องสะใภ้คนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน แต่ก็มาอยู่ที่บ้านได้ 2-3 ปีแล้วค่ะ ก่อนหน้าที่เค้าจะขอมาอยู่ที่บ้าน เค้าก็เล่าทั้งน้ำตาว่าที่บ้านเค้าครอบครัวมีปัญหา พ่อมีภรรยาใหม่ และตัวเค้าก็ไม่ได้เป็นที่รักแบบเดิมแล้ว และตัวเค้าก็ไม่อยากกลับไปอยู่ที่ต่างจังหวัด เพราะมีแผนว่าจะเรียนต่อ หรือหางานทำ ซึ่งปัจจุบันเค้าก็ขายของออนไลน์ค่ะ เราด้วยความโง่และสงสารก็บอกว่าก็มาอยู่ที่นี่ก็ได้นะ ในตอนแรกเค้าก็ดูเป็นคนที่โอเค ดูแลแม่เรา ทำงานบ้านตามที่ควรจะทำ เช่น ซักผ้าให้แม่เรา ถูห้องนอนแม่เรา เป็นต้น
เราก็ทำดีกับเค้ามาตลอด และตัวเราก็คิดไว้ว่า เราโชคดีนะแม่เราโชคดีที่จะได้คนนี้มาเป็นสะใภ้ แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้าๆ เราก็เริ่มสังเกตหลายๆ อย่าง แม่เราเริ่มเป็นคนซักผ้าให้เค้า ล้างจาน ทำกับข้าว เค้าไม่เคยตื่นมาช่วยแม่เราทำอะไรเลย เวลาที่แม่เราอยู่บ้านคนเดียว (เรามาทำงานบางทีก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านตลอด) แทนที่เค้าจะอยู่เป็นเพื่อนแม่เราบ้าง เค้าก็ไม่อยู่ ออกไปเที่ยวจนรอเวลาใกล้ๆ น้องชายเราจะกลับบ้านค่อยกลับเข้ามาอยู่ที่บ้าน ทำเหมือนอยู่กับแม่ แล้วก็บางทีในส่วนที่แม่กำลังทำให้เค้า เราทนเห็นไม่ได้ เราก็ต้องเป็นคนไปทำ เรื่องนี้น้องชายก็ว่าเค้าหลายรอบแล้ว เราก็ไม่อยากยุ่งทะเลาะกันทีก็โยนเสื้อผ้าออกนอกบ้าน คนที่ต้องมารับมาเจอสิ่งนี้ก็คือแม่เรา
ที่เรามาตั้งกระทู้ เราไม่ได้มีอคติอะไรกับว่าที่น้องสะใภ้นะคะ แล้วเราก็ไม่ได้คิดว่าเค้าจะต้องมาเป็นคนทำงานบ้านทั้งหมด แต่ว่าการที่เค้ามาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านคนอื่น มันควรจะเกรงใจรึเปล่าคะ เราไม่ได้ต้องการให้เค้ามาซักผ้าหรือทำอะไรของเรานะเราทำของๆ เราเองได้ แต่เราหวังว่าเค้าจะดีกับแม่เรามากกว่านี้ ตอนนี้เราก็เริ่มรู้สึกไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับเค้าแล้ว แต่พอเราไม่กลับบ้าน (อยู่ที่ตึกที่ทำงานค่ะ) แม่เราก็จะถามว่าเราเป็นอะไร พอเราอธิบายให้แม่ฟัง แม่เราก็จะบอกว่าเราคิดมากไป ทุกคนคงเข้าใจความรู้สึกใช่มั้ยคะ ถ้าเห็นแม่ตัวเองต้องมาทำงานบ้านเหมือนเป็นคนใช้ของบ้านมันน่าเสียใจนะคะ
ตอนนี้ที่เราคิดได้ คือ
1. ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงเราทำให้แม่เราสบายใจดีกว่า แต่เราก็รู้สึกว่าถ้าเราไม่อยู่แล้วใครจะช่วยแม่เราล่ะ และ แม่เราก็ไม่ต้องการให้จ้างแม่บ้านด้วยค่ะ แม่เราบอกว่ายังทำไหวอยู่
2. เราต้องมีบ้านหรือคอนโด แล้วเราจะพาแม่เรามาอยู่ด้วย
แต่อยากได้ความคิดเห็นจากคนอื่นที่ผ่านพ้นประสบการณ์เรื่องเหล่านี้มาแล้วด้วยค่ะ ว่าจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง แล้วควรช่วยเหลือคุณแม่ยังไงไม่ให้เราต้องทะเลาะกับน้องเราด้วย เพราะ สุดท้ายเวลาที่พี่น้องทะเลาะกันคนที่เจ็บปวดที่สุด คือ คุณแม่
เริ่มไม่ชอบว่าที่น้องสะใภ้ค่ะ
เราก็ทำดีกับเค้ามาตลอด และตัวเราก็คิดไว้ว่า เราโชคดีนะแม่เราโชคดีที่จะได้คนนี้มาเป็นสะใภ้ แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้าๆ เราก็เริ่มสังเกตหลายๆ อย่าง แม่เราเริ่มเป็นคนซักผ้าให้เค้า ล้างจาน ทำกับข้าว เค้าไม่เคยตื่นมาช่วยแม่เราทำอะไรเลย เวลาที่แม่เราอยู่บ้านคนเดียว (เรามาทำงานบางทีก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านตลอด) แทนที่เค้าจะอยู่เป็นเพื่อนแม่เราบ้าง เค้าก็ไม่อยู่ ออกไปเที่ยวจนรอเวลาใกล้ๆ น้องชายเราจะกลับบ้านค่อยกลับเข้ามาอยู่ที่บ้าน ทำเหมือนอยู่กับแม่ แล้วก็บางทีในส่วนที่แม่กำลังทำให้เค้า เราทนเห็นไม่ได้ เราก็ต้องเป็นคนไปทำ เรื่องนี้น้องชายก็ว่าเค้าหลายรอบแล้ว เราก็ไม่อยากยุ่งทะเลาะกันทีก็โยนเสื้อผ้าออกนอกบ้าน คนที่ต้องมารับมาเจอสิ่งนี้ก็คือแม่เรา
ที่เรามาตั้งกระทู้ เราไม่ได้มีอคติอะไรกับว่าที่น้องสะใภ้นะคะ แล้วเราก็ไม่ได้คิดว่าเค้าจะต้องมาเป็นคนทำงานบ้านทั้งหมด แต่ว่าการที่เค้ามาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านคนอื่น มันควรจะเกรงใจรึเปล่าคะ เราไม่ได้ต้องการให้เค้ามาซักผ้าหรือทำอะไรของเรานะเราทำของๆ เราเองได้ แต่เราหวังว่าเค้าจะดีกับแม่เรามากกว่านี้ ตอนนี้เราก็เริ่มรู้สึกไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับเค้าแล้ว แต่พอเราไม่กลับบ้าน (อยู่ที่ตึกที่ทำงานค่ะ) แม่เราก็จะถามว่าเราเป็นอะไร พอเราอธิบายให้แม่ฟัง แม่เราก็จะบอกว่าเราคิดมากไป ทุกคนคงเข้าใจความรู้สึกใช่มั้ยคะ ถ้าเห็นแม่ตัวเองต้องมาทำงานบ้านเหมือนเป็นคนใช้ของบ้านมันน่าเสียใจนะคะ
ตอนนี้ที่เราคิดได้ คือ
1. ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงเราทำให้แม่เราสบายใจดีกว่า แต่เราก็รู้สึกว่าถ้าเราไม่อยู่แล้วใครจะช่วยแม่เราล่ะ และ แม่เราก็ไม่ต้องการให้จ้างแม่บ้านด้วยค่ะ แม่เราบอกว่ายังทำไหวอยู่
2. เราต้องมีบ้านหรือคอนโด แล้วเราจะพาแม่เรามาอยู่ด้วย
แต่อยากได้ความคิดเห็นจากคนอื่นที่ผ่านพ้นประสบการณ์เรื่องเหล่านี้มาแล้วด้วยค่ะ ว่าจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง แล้วควรช่วยเหลือคุณแม่ยังไงไม่ให้เราต้องทะเลาะกับน้องเราด้วย เพราะ สุดท้ายเวลาที่พี่น้องทะเลาะกันคนที่เจ็บปวดที่สุด คือ คุณแม่