เพราะอะไรๆก็สำคัญไปหมด....

        เคยวางแผนชีวิตไว้ตอนเข้าเรียนปี 1 ใสๆว่า บมาจะทำงานที่ตรงสาย นี่แหละชีวิตฉัน พอเวลาผ่านไปอะไรๆก็เริ่มเปลี่ยน กลับมานั่งถามตัวเองซ้ำๆว่า "มันใช่จริงๆเหรอ" พอจบมาก็ได้ทำงานตรงสายแบบงงๆ เพราะคิดว่าเป็นงานที่เก็บเงินได้เยอะๆ เงินเดือนเยอะๆ ไม่ต้องใช้จ่ายอะไรมาก และมันก็เป็นแบบนั้นทั้งหมด...แต่ทำไมเราไม่มีความสุขเลย นี่มันอะไรวะเนี่ย!!! มันไม่ใช่ตัวฉันเลยสักนิด จนเกิดคำถามในใจซ้ำๆว่า "เราต้องการเงินหรือความสุข" แน่นอน เงินก็สำคัญมากถึงมากที่สุดเพราะเงินสามารถทำให้อะไรหลายๆอย่างดำเนินไปได้ แต่!!! มันก็มีงานอื่นอีกเยอะแยะที่ทำแล้วได้เงินปะวะ อาจจะไม่มากเท่าที่เดิม       หรืออาจจะมากกว่าก็ได้ อาจจะทุกข์ใจกว่าที่เดิมหรือสบายใจกว่าก็ได้ (แต่ถ้าเราเลือกแล้วมันต้องดีกว่าที่เดิมสิ เคยมีคนบอกฉันไว้) และในที่สุดก็ลาออกจ้าาาา รู้สึกโล่งมากกก 
      ที่เล่าให้ฟังแค่อยากจะบอกว่า 1.เด็กจบใหม่ใครๆก็เป็นได้แต่จะใช้คำนั้ได้นานสักแค่ไหนกัน? 2.เราพึ่งอายุแค่ 23 หรือ ตั้ง 23 ? (ขึ้นอยู่กับคุณเริ่มต้นจากอะไร ส่วนตัวชีวิตติดลบจ้าา) 3.คุณคิดว่าตัวเองมีศักยภาพมากพอแค่ไหนในการแสวงหาโอกาสใหม่ๆและกล้าที่จะเปลี่ยน? ที่พูดมาทั้งหมดไม่ได้จะบอกว่าตัวเองเก่งหรอก เราไม่เก่งและเราก็ไม่อยากอยู่ที่เดิม เราอยากพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ เรียนรู้สิ่งใหม่ๆไปเรื่อยๆ การรู้ตัวเองเร็วๆว่าชอบ/ใช่ กับสิ่งที่เป็นนั้นมันคงจะดีกว่ากับการทนอยู่ที่คิดไปว่า"เผื่อสักวันมันจะดี"รึเปล่า) อายุเยอะคงเปลี่ยนงานลำบากแล้วมั้ยอะ ใครๆอาจจะมองเราว่าเป็นเด็กจบใหม่ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ แบบนี้จะไปทำอะไรได้ บลาๆ แต่นี่ก็ทนทำจนพ้นโปรแล้ว ไม่รู้จะทนต่อไปทำไม คำพูดของคนที่ไม่ได้ก่อประโยชน์ต่อการก้าวหน้าของเราก็ปล่อยผ่านไปเลยจ้าาา

เพราะเงินสำคัญ และความสุขในการหาเงินก็สำคัญเช่นกันน้าาาาา ลองมองหาโอกาส ตามหาตัวเองให้เจอ เดินช้าไม่ได้หมายความว่าหยุดเดิน และอย่าลืม เพื่อนร่วมงานเฮงซวยมันมีทุกที่แหละ บางทีเราก็อาจจะเป็นคนเฮงซวยในชีวิตเขาก็ได้ 555