คือผมเป็นพวกช-ช.. แบบคนแมนๆๆดูไม่ออกถ้าผมไม่บอก ผมมีเพื่อนอยู่คนนึงผมรักมันมากรักแบบคนที่เค้ารักกันแบบปกติตอนจบม.6ผมชวนมันมาทำงานที่ร้านผม(ผมเป็นเจ้าของร้านน้ำที่ดังพอสมควร)เพราะมันก็จะทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนแล้วผมก็มีความสุขที่คนที่ผมรักอยู่ข้างๆๆเพื่อนคนนี้ก็รู้ว่าผมรักมันเราก็อยู่ด้วยกันเล่นกันออกแนวแฟนกันทำให้ใจผมคิดว่าจะมีความหวังที่ได้เป็นแฟนกันได้แต่มันเคยบอกว่ามันไม่ชอบผู้ชายแต่ที่เราทำเล่นกันทึกอย่าง2ปีกว่าๆๆที่ผมรักมันไม่เคยลืมและรักทันมากกว่าเดิมขึ้นทุกวันเพราะมันอยู่กลับผมทักที่มหาลัยที่ทำงานของผม... แต่เวลาผ่านไปมันกูคุยกับผู้หญิงหลายคนแล้วก็เทเพราะไม่ตรงใจแต่ต่อนี้มีคนที่น่าจะตรงใจมันแล้วแหละถึงได้นัดเจอคุยพามาร้านไปเทียวด้วย... นั้นทำให้ผมรู้สึกทรมานตัวเองเสียใจอยากจะลืมว่ากูเคยรักมากแบบนี้แทบทุกคืนผมก็นั่งร้องไห้นะ.. คิดถึงเหมินผมกำลังจะเสียอะไรไปอยากจะลืมก็ทำไมได้เพราะผมเห็นมันทุกวันคุยกันทุกวันเหมือนผมคือเพื่อนสนิดคนนึงของมันแต่ผมโคตรทรมานต้องเก็บอาการทุกครั้งที่ผู้ถึงแฟนมันผมควรทำไงดี ถ้ามันไม่อยู่ร้านผมคงทำใจไม่ได่เลยเพราะทุกวันนี้มันเหมินเป็นส่วนนึงในชีวิตผมไปแล้ว นับวันยิ่งคิดถึงยิ่งกลัวเวลามันไม่อยู่กลัวเหงากลัวอยู่คนเดียวกับคนที่ไม่สนิทกลัวแทบทึกเรื่องนอนยังไม่คอบลับเลย
ถ้าอยากลืมความรักแบบไม่เจ็บปวดในเหตุการณ์แบบนี้ทำไงดีครับ