อคติกับครอบครัวตัวเองผิดไหม

เกริ่นก่อนนะคะ แต่ก่อนบ้านเราอยู่ด้วยกัน 6 คนค่ะ ตา ยาย พี่สาว น้องชาย2คน และเรา ฐานะบ้านเราถือว่าดีเลยค่ะ เพราะยายทำอาชีพค้าขาย เงินดีมากค่ะตอนนั้น ไม่มีหนี้สินเลย พอตอนเราอยู่ป.4 ตาเราเสียชีวิตค่ะ ป้าเราเลยมาอยู่ด้วย แต่ยายเราก็ทำอาชีพค้าขายคนเดียวไม่ไหวแล้ว ป้าเราก็เป็นคนใช้เงินเก่งมาก ทำให้เป็นหนี้สินค่ะ ตอนนั้นครอบครัวต้องแยกกันเลยค่ะ พี่ต้องไปหางานทำ น้องอีกคนไปอยู่กับพ่อ เหลือน้องคนสุดท้องกับเรา ที่จะต้องย้าย หรือหนีหนี้นั่นแหละค่ะ ไปอยู่กับยายที่ต่างจังหวัด เราไปอยู่ตอนม.2นะคะ พอตอนม.4 เราก็ได้ย้ายมาอยู่กับแม่ ป้ากับพี่ ก็ทำงานกันคนละที่เลยค่ะ นานๆทีจะได้มาหากัน พอย้ายมาอยู่กับแม่ แม่ก็ไปรับน้องที่อยู่กับพ่อมาค่ะ ตอนนี้บ้านเรามียาย แม่ พ่อเลี้ยง น้อง2คน และเราค่ะ มาเช่าอพาท์เม้นกันอยู่ค่ะ อยู่กัน2ห้อง ตอนนี้ชีวิตครอบครัวเหนื่อยมากค่ะ แม่หาเงินคนเดียว ยายก็ไม่ได้ทำงาน(ตอนแรกยายทำแล้วที่ทำงานก็ไม่ให้ทำแล้วค่ะ) มีเงินแต่ก็มีแค่พอกิน พอใช้ เราอยากทำงานมากค่ะแต่แม่ก็ไม่ให้ทำ พอขออะไรแม่ก็บอกไม่มีจะให้ ไม่มีเงินประมานนี้ค่ะ ที่ขอนี่คือไม่ได้ขออะไรฟุ่มเฟือยเลยนะคะ ขอไปซื้อกระดาษทำงาน ซื้อสีค่ะ จะขอยาย ยายเราก็ขี้หวงมากค่ะ ให้แต่น้อง เหมือนตอนนี้เราไม่มีใครให้ปรึกษา ให้ระบายเลย ยายก็ดูแลแต่น้อง อันนี่เราเข้าใจค่ะ แต่บางทีเราก็แอบน้อยใจค่ะ น้องได้กินข้าวแต่เราได้กินเศษข้าวค่ะ ถ้าจะบอกให้แม่ซื้อมาให้มันก็ไม่ได้ค่ะ เพราะแม่ก็ให้เงินยายไว้ซื้อกับข้าวแล้ว เราทะเลาะกับยาย กับน้องทุกวันค่ะ ช่วงนี้คือเราร้องไห้ทุกวัน อยู่ดีๆ มันก็จุกขึ้นมา อยากจะร้องไห้ เราทำอะไรไม่ได้เลย อยากจะช่วยแม่ก็ไม่ให้ทำ แม่ไม่ได้กลัวเราเหนื่อยนะ แม่กลัวเราเถลไถล เราไม่อยากอยู่บ้านเลย เวลาไปโรงเรียนเราคึกคักมาก ดีใจมาก แต่พอตกเย็น เราก็รู้สึกเศร้า เหนื่อย เฟล ต้องไปรับน้อง ต้องทำอะไรหลายๆอย่าง รำคาญเสียงน้อง รำคาญยาย รำคาญทุกสิ่งที่เป็นครอบครัวเลยค่ะ 😥