มี2อย่างให้เลือก เป็นที่อัดอั้นตันใจ
งานที่มากล้นจน ไม่มีเวลาให้ครอบครัว สามีบอกให้ลาออกจากงาน แต่ไม่อยากลาออก ด้วยคิดว่าอนาคตไม่แน่ไม่นอน จะอยู่รอดกันสักกี่ปี เราทำงานประจำตำแหน่งพนักงานราชการ เราอยากเลี้ยงตัวเองได้โดยที่ไม่อยากให้ใครมอง เราเป็นตัวภาระ ทุกครั้งที่จะสอบงานในตำแหน่งราชการต่างๆต้องแอบสามีสมัคร เพราะกลัวเค้าว่า ว่าสอบได้แล้วจะย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่เราว่าไม่ใช่เราอยากให้อนาคตภายภาคหน้าถ้ามีลูก ลูกจะสบาย พ่อแม่ได้พลอยมีสวัสดิการค่ารักษาพยาบาล แต่เค้าไม่เข้า ณ ตรงนี้ เราทำงานไกลบ้านค่ะ. แต่งงานแล้วมาอยู่บ้านสามี ประการหนึ่งเราอยากออกมาจากที่บ้านนั้น เพราะว่าเราอยู่ที่นั้น แล้วรู้สึกไม่มีตัวตน ไม่สมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว เนื่องจากเราเป็นคนต่างถิ่น เราไม่ได้รวยอะไร เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวมาตลอด แต่พอหลังๆสิ่งที่เราเจอ สิ่งที่เราได้ยิน ไม่ใช่แบบที่เราคิดว่าคนในครอบครัวเค้าจะรู้ดีกับเรา เค้าพูดกันว่าตอนเราจะแต่งงาน เค้าก็ว่าแต่งไปเถอะ จะได้เสร็จไป จะไปอะไรมาก ซึ่งเราเองปกติไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรนะ เราอะไรก็ได้ ขอแค่ใจๆกับเราหน่อย แรกๆ เราทำอาหารให้พ่อแม่เค้านะ แต่เค้าไม่เคยแม้แต่จะกินของเราทำให้เท่าไหร่ บ้างครั้งเททิ้ง ด้วยซ้ำเราก็ พยายามไม่คิดอะไร แต่พอนานเข้า เริ่มรู้สึกมากขึ้น ได้ยินเรื่องราวต่างๆนานา เราเริ่มท้อ. อยากถอยห่างและพยายามสอบหางาน ที่จะได้ไปอยู่ที่อื่น เรารักสามีนะ แต่เราท้อกับบริบทรอบข้างเค้า เราอยากออกมา สามีก็ไม่เข้าใจเรา หาว่าเราไม่พยายามเข้ากับครอบครัวเค้า เราพยายามสุดแล้ว แต่ครอบครัวเค้าไม่ได้รักเรา เพราะไม่รวย !!! พอเราสอบได้เราก็ย้ายมาอยู่อื่น เรางานเยอะ จนไม่ได้กลับบ้าน เราไม่ค่อยมีเวลา เลยมีปัญหากัน ตลอด เราไม่อยากออกจากงานมาให้สามีเลี้ยง แล้วมานั่งพูดที่หลังว่าเราเป็นภาระเค้า เราไม่เคยได้รับการส่งเสียเลี้ยงดู จากเวินของสามีเป็นรายเดือน เหมือนคนอื่น สามีเราไม่เคยถามถึงแม่ของเราที่อยู่ที่บ้าน เราไม่เคยบอกที่บ้านเรา ว่าต้องเจออะไรบ้าง ตอนอยู่บ้านสามี เราพยายามทำให้ทุกคนสบายใจ และรับรู้ว่าอยู่สบายดี เราควรทำอย่างไร เราไม่อยากเป็นแบบนี้ เราไม่อยากเก็บเรื่องแบบนี้มาคิดจนเราต้องฆ่าตัวตาย
ลาออกจากงาน หรือเลิกกับผัว
งานที่มากล้นจน ไม่มีเวลาให้ครอบครัว สามีบอกให้ลาออกจากงาน แต่ไม่อยากลาออก ด้วยคิดว่าอนาคตไม่แน่ไม่นอน จะอยู่รอดกันสักกี่ปี เราทำงานประจำตำแหน่งพนักงานราชการ เราอยากเลี้ยงตัวเองได้โดยที่ไม่อยากให้ใครมอง เราเป็นตัวภาระ ทุกครั้งที่จะสอบงานในตำแหน่งราชการต่างๆต้องแอบสามีสมัคร เพราะกลัวเค้าว่า ว่าสอบได้แล้วจะย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่เราว่าไม่ใช่เราอยากให้อนาคตภายภาคหน้าถ้ามีลูก ลูกจะสบาย พ่อแม่ได้พลอยมีสวัสดิการค่ารักษาพยาบาล แต่เค้าไม่เข้า ณ ตรงนี้ เราทำงานไกลบ้านค่ะ. แต่งงานแล้วมาอยู่บ้านสามี ประการหนึ่งเราอยากออกมาจากที่บ้านนั้น เพราะว่าเราอยู่ที่นั้น แล้วรู้สึกไม่มีตัวตน ไม่สมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว เนื่องจากเราเป็นคนต่างถิ่น เราไม่ได้รวยอะไร เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวมาตลอด แต่พอหลังๆสิ่งที่เราเจอ สิ่งที่เราได้ยิน ไม่ใช่แบบที่เราคิดว่าคนในครอบครัวเค้าจะรู้ดีกับเรา เค้าพูดกันว่าตอนเราจะแต่งงาน เค้าก็ว่าแต่งไปเถอะ จะได้เสร็จไป จะไปอะไรมาก ซึ่งเราเองปกติไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรนะ เราอะไรก็ได้ ขอแค่ใจๆกับเราหน่อย แรกๆ เราทำอาหารให้พ่อแม่เค้านะ แต่เค้าไม่เคยแม้แต่จะกินของเราทำให้เท่าไหร่ บ้างครั้งเททิ้ง ด้วยซ้ำเราก็ พยายามไม่คิดอะไร แต่พอนานเข้า เริ่มรู้สึกมากขึ้น ได้ยินเรื่องราวต่างๆนานา เราเริ่มท้อ. อยากถอยห่างและพยายามสอบหางาน ที่จะได้ไปอยู่ที่อื่น เรารักสามีนะ แต่เราท้อกับบริบทรอบข้างเค้า เราอยากออกมา สามีก็ไม่เข้าใจเรา หาว่าเราไม่พยายามเข้ากับครอบครัวเค้า เราพยายามสุดแล้ว แต่ครอบครัวเค้าไม่ได้รักเรา เพราะไม่รวย !!! พอเราสอบได้เราก็ย้ายมาอยู่อื่น เรางานเยอะ จนไม่ได้กลับบ้าน เราไม่ค่อยมีเวลา เลยมีปัญหากัน ตลอด เราไม่อยากออกจากงานมาให้สามีเลี้ยง แล้วมานั่งพูดที่หลังว่าเราเป็นภาระเค้า เราไม่เคยได้รับการส่งเสียเลี้ยงดู จากเวินของสามีเป็นรายเดือน เหมือนคนอื่น สามีเราไม่เคยถามถึงแม่ของเราที่อยู่ที่บ้าน เราไม่เคยบอกที่บ้านเรา ว่าต้องเจออะไรบ้าง ตอนอยู่บ้านสามี เราพยายามทำให้ทุกคนสบายใจ และรับรู้ว่าอยู่สบายดี เราควรทำอย่างไร เราไม่อยากเป็นแบบนี้ เราไม่อยากเก็บเรื่องแบบนี้มาคิดจนเราต้องฆ่าตัวตาย