คบกับแฟนมา 4 ปี เป็น 4 ปีที่ราบรื่น ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตที่ทำให้รู้สึกว่ามันจะอยู่กันต่อไม่ได้ ก่อนหน้านี้ก็ไปๆ มาๆ ระหว่างคอนโดกับบ้าน แต่ตอนหลังเขาย้ายมาอยู่ที่บ้านเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย แต่กลับกลายเป็นเราที่รู้สึกอึดอัด ... พื้นที่ส่วนตัว เหมือนหายไป
ช่วงหลังมีคนเข้ามา แต่ก็ผ่านไป ไม่มีอะไรให้สานต่อ เรายังมั่นคงกับแฟน แต่เรากลับรู้สึกว่า กับแฟนมันตัน!!!
เราไม่ได้รู้สึกว่า มองหน้าเขาแล้ว "ยิ้ม" ได้
ไม่ได้รู้สึกว่า "อยาก" อยู่กับคนนี้ไปอีก 20-30 ปี
ไม่ได้มีความ "ว้าว" อีกแล้ว
แต่ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ก่อนไปทำงานเขาจะมาจุ๊บแก้ม หน้าผาก หรือปาก เพื่อให้รู้ว่าจะไปแล้วนะ เพราะช่วงกลางวันเรานอน (ทำงานตอนกลางคืนเลิกงานเช้า ส่วนแฟนทำงานบ่ายเลิกดึก) ทำให้รับรู้ว่า เขายังมีความรู้สึกให้เราเต็มเปี่ยม แต่เราเสียอีกทีค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ
ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ความรู้สึกมันลดลง อาจจะด้วยเรื่องเงิน ที่กลายเป็นเราต้องซับพอร์ตเขาทุกเดือนเป็นหมื่น จนเหนื่อย ภาระที่ไม่ค่อยมี มันกลายเป็นพอกพูน เพิ่มขึ้นจนรัดแน่น และเหนื่อยจนพูดไม่ออก พอคุยกันเรื่องนี้ก็บอกแต่ว่าจะขายที่ดินใช้หนี้ แต่มันก็เป็นเพียง "อากาศ" เพราะลำพังหนี้เขาก็มากเหลือเกิน หากถามเร่ืองแต่งงานคงไม่ต้องคิดแล้ว เพราะลำพังใช้ได้เดือนชนเดือนก็เก่งแล้ว (ไม่ 2-3 ปี เราก็ 40 แล้ว)
ตอนนี้มีความรู้สึกว่า ถ้าเป็นแบบนี้เราอยู่คนเดียวก็ได้ ไม่ได้เดือดร้อนเลย ทั้งเรื่องเงิน และครอบครัว แต่ด้วยความผูกพันทำให้เรายังไม่กล้าที่จะบอกเขา เพราะเขาย้ำเสมอว่าหากเลิกกันคงไม่อยู่ กทม.แล้ว กลัวที่จะทำร้ายเขา แต่เราก็ทำร้ายตัวเองไปเรื่อยๆ ...
เหนื่อย แต่บอกใครไม่ได้
ตอนนี้สับสน ไม่รู้ว่ายังรักเขาไหม หรือแค่เบื่อเป็นพักๆ จากปัญหาที่มารุมเร้า
อยากรู้ว่า ทำยังไงให้ความรู้สึกเราดีขึ้น สามารถกลับไปรู้สึกกับเขาได้อีกครั้ง หรือมีปัจจัยอะไรบ้างที่ทำให้เรารู้ตัวเองได้แน่ชัด ว่า "เราไม่ได้รักเขา" แล้ว
เมื่อไหร่ถึงจะรู้ว่า "เราไม่รักเขา" แล้ว
ช่วงหลังมีคนเข้ามา แต่ก็ผ่านไป ไม่มีอะไรให้สานต่อ เรายังมั่นคงกับแฟน แต่เรากลับรู้สึกว่า กับแฟนมันตัน!!!
เราไม่ได้รู้สึกว่า มองหน้าเขาแล้ว "ยิ้ม" ได้
ไม่ได้รู้สึกว่า "อยาก" อยู่กับคนนี้ไปอีก 20-30 ปี
ไม่ได้มีความ "ว้าว" อีกแล้ว
แต่ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ก่อนไปทำงานเขาจะมาจุ๊บแก้ม หน้าผาก หรือปาก เพื่อให้รู้ว่าจะไปแล้วนะ เพราะช่วงกลางวันเรานอน (ทำงานตอนกลางคืนเลิกงานเช้า ส่วนแฟนทำงานบ่ายเลิกดึก) ทำให้รับรู้ว่า เขายังมีความรู้สึกให้เราเต็มเปี่ยม แต่เราเสียอีกทีค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ
ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ความรู้สึกมันลดลง อาจจะด้วยเรื่องเงิน ที่กลายเป็นเราต้องซับพอร์ตเขาทุกเดือนเป็นหมื่น จนเหนื่อย ภาระที่ไม่ค่อยมี มันกลายเป็นพอกพูน เพิ่มขึ้นจนรัดแน่น และเหนื่อยจนพูดไม่ออก พอคุยกันเรื่องนี้ก็บอกแต่ว่าจะขายที่ดินใช้หนี้ แต่มันก็เป็นเพียง "อากาศ" เพราะลำพังหนี้เขาก็มากเหลือเกิน หากถามเร่ืองแต่งงานคงไม่ต้องคิดแล้ว เพราะลำพังใช้ได้เดือนชนเดือนก็เก่งแล้ว (ไม่ 2-3 ปี เราก็ 40 แล้ว)
ตอนนี้มีความรู้สึกว่า ถ้าเป็นแบบนี้เราอยู่คนเดียวก็ได้ ไม่ได้เดือดร้อนเลย ทั้งเรื่องเงิน และครอบครัว แต่ด้วยความผูกพันทำให้เรายังไม่กล้าที่จะบอกเขา เพราะเขาย้ำเสมอว่าหากเลิกกันคงไม่อยู่ กทม.แล้ว กลัวที่จะทำร้ายเขา แต่เราก็ทำร้ายตัวเองไปเรื่อยๆ ...
เหนื่อย แต่บอกใครไม่ได้
ตอนนี้สับสน ไม่รู้ว่ายังรักเขาไหม หรือแค่เบื่อเป็นพักๆ จากปัญหาที่มารุมเร้า
อยากรู้ว่า ทำยังไงให้ความรู้สึกเราดีขึ้น สามารถกลับไปรู้สึกกับเขาได้อีกครั้ง หรือมีปัจจัยอะไรบ้างที่ทำให้เรารู้ตัวเองได้แน่ชัด ว่า "เราไม่ได้รักเขา" แล้ว