ผมทรมารมากอยู่คนเดียวเพื่อนก็ไม่มี ข้าว ก็ไม่ได้กินเป็นบางวัน พระก็ไม่สมใจเณร เงินก็ไม่มี
ผมทุขใจมากเเม่กับพ่อก็ไปทำงาน จังหวัดอื่น
ผมไม่รู้จะทำไงดีบางครั้งผมท้อมาก ผมพูกกับตัวเองว่าทำไมผมต้องเกิดมาเป็นเเบบ ผมไปทำอะไรใครหรอ ตั้งเเต่ผมอายุ12 ผมก็ไม่ได้ขอเงินพ่อเเม่
ผมอดทน เพื่อที่จะให้พ่อเเม่เห็นว่าผมอยู่คนเดียวได้ เเต่ตอนนี้ผมทรมารมาก เเม้เเต่พ่อเเม่ตัวเองก็กอดไม่ได้
ทำไงดีคับ ผมพึงอายุ15. เเต่ผมต้องมาอยู่คนเดียวบวชอยู่ที่วัด
ผมทุขใจมากเเม่กับพ่อก็ไปทำงาน จังหวัดอื่น
ผมไม่รู้จะทำไงดีบางครั้งผมท้อมาก ผมพูกกับตัวเองว่าทำไมผมต้องเกิดมาเป็นเเบบ ผมไปทำอะไรใครหรอ ตั้งเเต่ผมอายุ12 ผมก็ไม่ได้ขอเงินพ่อเเม่
ผมอดทน เพื่อที่จะให้พ่อเเม่เห็นว่าผมอยู่คนเดียวได้ เเต่ตอนนี้ผมทรมารมาก เเม้เเต่พ่อเเม่ตัวเองก็กอดไม่ได้