โดนแม่ตัวเองดูถูก เห้อเหนื่อยใจและน้อยใจจัง

เราอายุ20+แล้ว จบกศน อยากจะเรียนต่อปวส.มาก ในสาขาที่เราอยากเรียน เรารู้ตัวแล้วค่ะ ว่าชอบเรียนด้านไหน เพราะเมื่อก่อนไม่มีโอกาสได้เรียน ก็เลยทำแต่งาน ก็เคยท้อบ้างแต่พยายามให้กำลังใจตัวเอง เราบอกญาติห่า

เหนื่อยจังเบื่อมากไม่อยากอยู่แล้วอะไม่มีเพื่อนไม่มีอะไรเลยโง่ก็โง่โดนดูถูกตลอดแฟนก็เห้อโทษแต่เราเบื่อแล้วอยากหายไปเลยอยากอยู่เงียบๆใช้ชีวิตมันเหนื่อยจังวะพ่อแม่ก็แย่เอากูออกมาก็ไม่เลี้ยงชีวิตโคตร :)ยย

เราเข้ามาทำโรงงานนี้มาสองอาทิตย์แล้ว แต่ก็ยังมีทำงานช้าบ้าง ผิดบ้าง ล่าสุดวันนี้ เครื่องค้าง ทำให้งานเสียไปหลายชิ้น พี่พนักงานคนไทยเข้ามาช่วยดูเขาก็บอกไม่เป็นไรเรายังเป็นเด็กใหม่อยู่ แล้วก็ช่วยกันลื้อ

รู้สึกน้อยใจต่อโชคชะตาจังเลย ทำไหมมันยากจังค่ะ หนูอายุ22 วุฒิ ม6 ทำนมแล้ว ยังหายากเลย เหนื่อย ท้อใจ

คือว่าหนูเรียนมหาลัยนะเวลากลางคืนมันก็ไม่ดึกมากนะหิวข้าวจะออกไปหาไรกินก็ไม่ได้ห้ามนู้นห้ามนี่ บางทีก็อึดอัดนะค่ะจะต้องทำไงเขาถึงจะเข้าใจเราคือเขาอยู่บ้านละเราอยู่หอทำไมไม่ทำใจกันเลยเหนื่อยใจจังเลยค่ะ

ใครเคยมีปํญาหาที่จะทำอะไรจริงๆจังๆสักอย่างเเล้วมีครอบครัวค่อยขัดขวางบ้างคะ ตัวอย่างเช่น ตอนนี้เราก็อายุ25 ปี เป็นวัยที่อยากจะสร้างเนื้อสร้างตัว อย่างมีนู่นมีนี่เป็นของตัวเอง ตอนเเรกเราทำงานอยู่ที่บริษ

สวัสดีค่ะ คือเรากับแฟนก็พึ่งคบกันไม่นานแต่เราก็อินกับเขามากๆ ถึงขั้นอยากสร้างครอบครัวเลยค่ะ แต่เราเองมีฐานะที่ต่ำต้อยกว่าเขามากค่ะ  พ่อเขาเป็นตำรวจ แม่ก็ฐานะทางบ้านดี มีสวนมีไร่มีรถเป็นของตัวเอง

เริ่มรู้สึกไม่โอเคแล้วอ้ะ 😭😭 ไม่รู้ว่าทำไม่ถึงรู้สึกแบบนี้ ก็รู้ว่าเรียนมันเหนื่อยอยู่แล้วยังมางี่เง้าใส่อีก เห้อ