สับสนกับความคิดกับความคิดของตัวเอง ไม่รู้จะทำอะไรกับชีวิต (คิดมาก)
-เคยทำงานประจำ เเต่เป้นลูกจ้างโครงการมีสัญญาตามโครงการ ออกมาตั้งใจ ตอนหมดสัญญา ***
ก่อนออกมามีความตั้งใจ หลายอย่าง เช่นการไปเรียนในคอร์สต่างๆ ที่สามารถเป็นอาชีพเสริมของเราได้ หรือการไปไปเป็นอาสาสมัครเพื่อเรียนรู้ชีวิตของคนอื่น *** นี่คือความฝันเอาไว้จริงๆๆ คืออยากเรียนรู้ อยากทำตัวให้เป้นประโยชน์ กับคนอื่นบ้าง หรือไม่ก้ไปทำงานต่างจังหวัดบ้าง เพื่อใช้ชีวิตเรียนรู้ชีวิตของตนเอง
-เเต่พอออกมา ก็เรื่อยๆๆ ค่ะ เรียนบ้างเล่นบ้างหางานบ้าง เเต่คือโชคไม่ดีเลย เหมือนงานที่จะสมัครไม่มาตรงตามกำหนด มันเลื่อนออกไปด้วยเหตุที่ไม่ทราบ บางอันที่สมัครไป มันก็เลื่อนกำหนดออกไป จนชนกับกับงานที่สมัครใหม่ เลยต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ระหว่างนั้นก็มีงานคือช่วยงานที่บ้าน ทำกับข้าว ขายของเก้บผลไม้อะไร ไปเรื่อยๆๆ
- มีออกมาทำกิจการของตนเอง 1 อย่าง คือเพาะเห็ดขาย เเต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไร ลองหลายครั้งมาก ตอนออกเยอะๆๆ ก็ลองไปส่งขาย ก็ขายดีนะพอขายได้ เเต่รู้สึกว่า มีปัญหากับคนที่บ้าน เรื่องการมาส่ง เพราะไม่ได้มีรถ ของตัวเอง เเล้วพ่อกับเเม่มาด้วยตอนส่ง เขาขับรถหลงทางเเล้วก็บ่นน่าเบื่อมาก ตลอดทาง คือ บ่นมากจนน่ารำคาญ คิดว่าถ้ามาส่งเองได้คงจะดีกว่านี้ **** คือไม่ไหวจริงๆๆ ถ้าพ่อกับเเม่มาด้วย ขายของเเล้วอารมณ์มากก (เพิ่งเรียนขับรถตอนที่ออกจากงานเองค่ะ ตอนที่ทำงานพ่อกับเเม่ปส่ง)
- ขายของที่ตลาดค่ะ เเต่ทำไมไม่ความคิดจะทำขนมหรืออาหารขาย จริงๆ มีความคิดนี้นะคะว่า น่าจะทำอะไรขายเป็นเงินของของเราบ้าง เเต่ตลาดที่ขายเป็นตลาดเกษตรกรน่ะค่ะ เหมือนเค้ากฏอะไรมากมาย คนที่ขายต้องสมัครสมาชิก เเล้วจะสมัครสมาชิกนั้นได้ ต้องไปขึ้นทะเบียนเกษตรกร คืออาจต้องสมัครสมาชิกเพิ่ม จากเเม่เพราะสินค้าที่ขายเป็นคนละตัวกันเเล้ว จริงๆ ยังไม่ได้มีเเพลนกับการทำเกษตรกับครอบครัวนะค่ะ ยังไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าอยากทำอะไร เเล้วก้มีข้อกำหนดเเบบเยอะมาก เค้าจะให้สิทธิพิเศษเฉพาะผู้เริ่มก่อตั้งตลาด ซึ่งเเน่นอนค่ะ เเม่ฉันไม่รับสิทธินั้นเเน่นอน เเถมเป้นสมาชิกลำดับสุดท้ายความชั่วเหลือย่อมยากมาถึง เค้ามีกฏว่าห้ามของที่เหมือนกับคนที่ขายอยุ่เเล้ว ซึ่งฉันสามารถไปคิดผลิตที่นอกเหนือจากนั้นได้ค่ะ ของที่ขายต้องมีเพคเกจ ขอ อย มาตรฐาน บลาๆๆๆ บางทีก้คิดว่าสิ่งที่ทำมันจะขายได้หรือป่าว ไปลงทุนทำขนาดนั้น ก็คิดว่า เค้านน่ามีน้ำใจให้ลองขายเเบบค่อยไปก่อน ไม่ใช่ลงทุนหลักขนาดนั้น เหมือนกรีดกันคนอื่น ก็เเค่คิดว่าประธานตลาดไร้จริธรรมไปหน่อย เห้นเเก่หน้าตา หรืออะไรไม่รุ้มากเกินไป เลยไม่ได้ทำอะไรต่อ
- เลยตั้งใจว่า เอาว๊ะ มาหางานอย่างจริงจัง ไปสอบหลายที่ เเต่ก้ไม่ได้เลย จังหวัดใกล้เคียงเพราะไม่อยากอยุ่บ้าน ก้เหมือนสำนักงานที่สมัครเค้าจะอยากได้คนในจังหวัดเดียวกันมากกว่า ก็เลยตัดสินใจว่ามาหาเเถวๆ บ้าน พอหางานเเเถวบ้านคนสมัครเยอะมากค่ะ เยอะจริงๆ ก้สอบๆๆ หลายครั้งจนเข้าใจเเนวข้อสอบ จากไม่ติดอะไรเลย เดี่ยวนี้พอมีติดขึ้นบัญชีบ้างค่ะ *** เเต่ก้พูดตามตรง เลยว่า ต่อให้สอบได้ที่ 1 ก้ไม่ได้ทำหรอกค่ะ ถ้าไม่ฟลุ๊คจริงๆๆ เค้าก้เอาคนในหมด
-ถามว่าทำไม สมัครงานเอกชน เเถวบ้านเเทบไม่บริษัทเลย เเม่เเค่ร้านค้า เล้กใหญ่ ตามกำลัง คนส่วนใหญ่เเถวบ้านทำเกษตร กับกิจการส่วนตัว ก็มีงานราชการเเหละค่ะ ที่น่าสนใจ
-เคยไปสมัครงานต่างจังหวัด เเต่เหมือนพ่อกับเเม่เค้าอยากให้อยุ่เเถวบ้านมากกกว่า ไม่รุ้สิคะ บางเค้าก้พุดจนสับสนในตัวเอง เเต่อยุ่บ้านมันรุ้สึกอึดอัด น่ะค่ะ บางครั้ง เค้าก้ชอบว่าด้วยคำพุดเเรงๆ ด่าเลยก้ว่าได้ ไม่มี เหตุผลเท่าไร รู้สึกว่าไม่ได้ไปไหนเลย ไม่เคยเลยด้วยซ้ำ เค้าทำเเต่งาน คือไม่จ้างใครเลย ทำเองหมด ไม่เคยหยุด เลย เกิดมา 26 ปี ไม่เคยไปไหนเลย นอกจากจังหวัดข้างๆๆ ที่ซื้อของ รุ้สึกว่าถ้าให้มาช่วยทำสวนในรูปเเบบนี้ไม่เอา ไม่อยากทำ ไม่อยากทำงานที่ไม่คิดจะหยุดพักไปไหนเลย เห็นบ้านเพื่อนพ่อเเม่ทำสวนเหมือนกันเขาก้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกันบ้างไปไหนมาไหนกันบ้าง ถ้าจะให้ทำก้อยากมีรูปเเบบเองที่จัดการได้นะค่ะ ไม่ใช่เเบบนี้
-เลยมีความคิดที่จะกลับมาทำงานอย่างจริงๆจังๆๆ เเต่ก็เรียนเพิ่มไปด้วย เพราะดูจากการรับสมัครงานเเล้ว ถึงวุมิตัวเองจะรับหลายที่ก้จริง เเต่รับเเค่ที่ละคน สอบให้ตายก้สอบไม่ได้หรอก เเพ้คนข้างในหมด ตัดสินใจเรียนวุฒิที่รับเยอะ จะได้มีโอกาสมากขึ้น เเล้วเรื่องเป้นอาสา ค่อยทำตอนสอบติดเเล้วลาออกที่เดียว
-เเต่หนทางมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด งานหาไม่เล๊ย เริ่มท้อเเล้ว เหนื่อยมากค่ะ เริ่มไม่อยากเรียนเพิ่มเเล้ว รอผลสอบ กพ รอบนี้ ซึ่งก้ตั้งใจมากกว่าครั้งก่อนๆๆ คิดว่าอยากทำให้ได้ เหลือเวลา 12 วันก็จะสอบเเล้ว
-มีความคิดใหม่ๆโผล่ขึ้นมา คือการไปเรียนรู้ชีวิตคนอื่น เห็นอาสาบัณฑิต ของ มธ น่าสนใจมาก คิดว่าน่าไประหว่างที่ว่างงานอยู่ เเต่เกิดความกลัวขึ้นมาในจิตใจ จริงๆๆ คิดเยอะ มันต้องสอบ ให้ผ่านถึงจะได้ไป 555
-หรือจะไปเรียนทำขนม หรืออาหาร ขายในเฟสบุ๊ค ดีคะ
-ใจจริงอยากจะไปสอบอะไรสักอย่าง ที่เค้าเปิดสอนเเล้วทำงานได้เลย เเต่ดุเหมือนอายุจะเกินเเล้ว เจอหลายหน่วยงนมากเห้นว่าเค้าจะรับเเค่ 22 เอง
-มีอีกเรื่องนึงที่ยังทำให้ไปไหน คือรอ เงินที่พี่คนนึงยืมไป นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนเเล้ว ยังไม่ได้คืนนึง มานั่งคิดว่าเงินที่ให้เขายืมถ้าเราไม่ขให้เขายืม เเล้ว เราไม่งก เราสามารถนำไปหาความสุขเเละต่อยอดชีวิตได้หลายอย่าง
-เป็นคนคิดค่อนข้างมากๆ อาจจะตระหนี่ไปบ้างในหลายเรื่อง ไม่กล้าตัดติดสินใจ อะไรเลย กลัวโน้นกลัวนี่ไปหมด
จริงๆ จะทำอะไรต่อ
เคยสับสนกับความคิดตัวเองบ้างไหม ว่าจริงๆเเล้วชีวิตต้องการอะไร
-เคยทำงานประจำ เเต่เป้นลูกจ้างโครงการมีสัญญาตามโครงการ ออกมาตั้งใจ ตอนหมดสัญญา ***
ก่อนออกมามีความตั้งใจ หลายอย่าง เช่นการไปเรียนในคอร์สต่างๆ ที่สามารถเป็นอาชีพเสริมของเราได้ หรือการไปไปเป็นอาสาสมัครเพื่อเรียนรู้ชีวิตของคนอื่น *** นี่คือความฝันเอาไว้จริงๆๆ คืออยากเรียนรู้ อยากทำตัวให้เป้นประโยชน์ กับคนอื่นบ้าง หรือไม่ก้ไปทำงานต่างจังหวัดบ้าง เพื่อใช้ชีวิตเรียนรู้ชีวิตของตนเอง
-เเต่พอออกมา ก็เรื่อยๆๆ ค่ะ เรียนบ้างเล่นบ้างหางานบ้าง เเต่คือโชคไม่ดีเลย เหมือนงานที่จะสมัครไม่มาตรงตามกำหนด มันเลื่อนออกไปด้วยเหตุที่ไม่ทราบ บางอันที่สมัครไป มันก็เลื่อนกำหนดออกไป จนชนกับกับงานที่สมัครใหม่ เลยต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ระหว่างนั้นก็มีงานคือช่วยงานที่บ้าน ทำกับข้าว ขายของเก้บผลไม้อะไร ไปเรื่อยๆๆ
- มีออกมาทำกิจการของตนเอง 1 อย่าง คือเพาะเห็ดขาย เเต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไร ลองหลายครั้งมาก ตอนออกเยอะๆๆ ก็ลองไปส่งขาย ก็ขายดีนะพอขายได้ เเต่รู้สึกว่า มีปัญหากับคนที่บ้าน เรื่องการมาส่ง เพราะไม่ได้มีรถ ของตัวเอง เเล้วพ่อกับเเม่มาด้วยตอนส่ง เขาขับรถหลงทางเเล้วก็บ่นน่าเบื่อมาก ตลอดทาง คือ บ่นมากจนน่ารำคาญ คิดว่าถ้ามาส่งเองได้คงจะดีกว่านี้ **** คือไม่ไหวจริงๆๆ ถ้าพ่อกับเเม่มาด้วย ขายของเเล้วอารมณ์มากก (เพิ่งเรียนขับรถตอนที่ออกจากงานเองค่ะ ตอนที่ทำงานพ่อกับเเม่ปส่ง)
- ขายของที่ตลาดค่ะ เเต่ทำไมไม่ความคิดจะทำขนมหรืออาหารขาย จริงๆ มีความคิดนี้นะคะว่า น่าจะทำอะไรขายเป็นเงินของของเราบ้าง เเต่ตลาดที่ขายเป็นตลาดเกษตรกรน่ะค่ะ เหมือนเค้ากฏอะไรมากมาย คนที่ขายต้องสมัครสมาชิก เเล้วจะสมัครสมาชิกนั้นได้ ต้องไปขึ้นทะเบียนเกษตรกร คืออาจต้องสมัครสมาชิกเพิ่ม จากเเม่เพราะสินค้าที่ขายเป็นคนละตัวกันเเล้ว จริงๆ ยังไม่ได้มีเเพลนกับการทำเกษตรกับครอบครัวนะค่ะ ยังไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าอยากทำอะไร เเล้วก้มีข้อกำหนดเเบบเยอะมาก เค้าจะให้สิทธิพิเศษเฉพาะผู้เริ่มก่อตั้งตลาด ซึ่งเเน่นอนค่ะ เเม่ฉันไม่รับสิทธินั้นเเน่นอน เเถมเป้นสมาชิกลำดับสุดท้ายความชั่วเหลือย่อมยากมาถึง เค้ามีกฏว่าห้ามของที่เหมือนกับคนที่ขายอยุ่เเล้ว ซึ่งฉันสามารถไปคิดผลิตที่นอกเหนือจากนั้นได้ค่ะ ของที่ขายต้องมีเพคเกจ ขอ อย มาตรฐาน บลาๆๆๆ บางทีก้คิดว่าสิ่งที่ทำมันจะขายได้หรือป่าว ไปลงทุนทำขนาดนั้น ก็คิดว่า เค้านน่ามีน้ำใจให้ลองขายเเบบค่อยไปก่อน ไม่ใช่ลงทุนหลักขนาดนั้น เหมือนกรีดกันคนอื่น ก็เเค่คิดว่าประธานตลาดไร้จริธรรมไปหน่อย เห้นเเก่หน้าตา หรืออะไรไม่รุ้มากเกินไป เลยไม่ได้ทำอะไรต่อ
- เลยตั้งใจว่า เอาว๊ะ มาหางานอย่างจริงจัง ไปสอบหลายที่ เเต่ก้ไม่ได้เลย จังหวัดใกล้เคียงเพราะไม่อยากอยุ่บ้าน ก้เหมือนสำนักงานที่สมัครเค้าจะอยากได้คนในจังหวัดเดียวกันมากกว่า ก็เลยตัดสินใจว่ามาหาเเถวๆ บ้าน พอหางานเเเถวบ้านคนสมัครเยอะมากค่ะ เยอะจริงๆ ก้สอบๆๆ หลายครั้งจนเข้าใจเเนวข้อสอบ จากไม่ติดอะไรเลย เดี่ยวนี้พอมีติดขึ้นบัญชีบ้างค่ะ *** เเต่ก้พูดตามตรง เลยว่า ต่อให้สอบได้ที่ 1 ก้ไม่ได้ทำหรอกค่ะ ถ้าไม่ฟลุ๊คจริงๆๆ เค้าก้เอาคนในหมด
-ถามว่าทำไม สมัครงานเอกชน เเถวบ้านเเทบไม่บริษัทเลย เเม่เเค่ร้านค้า เล้กใหญ่ ตามกำลัง คนส่วนใหญ่เเถวบ้านทำเกษตร กับกิจการส่วนตัว ก็มีงานราชการเเหละค่ะ ที่น่าสนใจ
-เคยไปสมัครงานต่างจังหวัด เเต่เหมือนพ่อกับเเม่เค้าอยากให้อยุ่เเถวบ้านมากกกว่า ไม่รุ้สิคะ บางเค้าก้พุดจนสับสนในตัวเอง เเต่อยุ่บ้านมันรุ้สึกอึดอัด น่ะค่ะ บางครั้ง เค้าก้ชอบว่าด้วยคำพุดเเรงๆ ด่าเลยก้ว่าได้ ไม่มี เหตุผลเท่าไร รู้สึกว่าไม่ได้ไปไหนเลย ไม่เคยเลยด้วยซ้ำ เค้าทำเเต่งาน คือไม่จ้างใครเลย ทำเองหมด ไม่เคยหยุด เลย เกิดมา 26 ปี ไม่เคยไปไหนเลย นอกจากจังหวัดข้างๆๆ ที่ซื้อของ รุ้สึกว่าถ้าให้มาช่วยทำสวนในรูปเเบบนี้ไม่เอา ไม่อยากทำ ไม่อยากทำงานที่ไม่คิดจะหยุดพักไปไหนเลย เห็นบ้านเพื่อนพ่อเเม่ทำสวนเหมือนกันเขาก้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกันบ้างไปไหนมาไหนกันบ้าง ถ้าจะให้ทำก้อยากมีรูปเเบบเองที่จัดการได้นะค่ะ ไม่ใช่เเบบนี้
-เลยมีความคิดที่จะกลับมาทำงานอย่างจริงๆจังๆๆ เเต่ก็เรียนเพิ่มไปด้วย เพราะดูจากการรับสมัครงานเเล้ว ถึงวุมิตัวเองจะรับหลายที่ก้จริง เเต่รับเเค่ที่ละคน สอบให้ตายก้สอบไม่ได้หรอก เเพ้คนข้างในหมด ตัดสินใจเรียนวุฒิที่รับเยอะ จะได้มีโอกาสมากขึ้น เเล้วเรื่องเป้นอาสา ค่อยทำตอนสอบติดเเล้วลาออกที่เดียว
-เเต่หนทางมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด งานหาไม่เล๊ย เริ่มท้อเเล้ว เหนื่อยมากค่ะ เริ่มไม่อยากเรียนเพิ่มเเล้ว รอผลสอบ กพ รอบนี้ ซึ่งก้ตั้งใจมากกว่าครั้งก่อนๆๆ คิดว่าอยากทำให้ได้ เหลือเวลา 12 วันก็จะสอบเเล้ว
-มีความคิดใหม่ๆโผล่ขึ้นมา คือการไปเรียนรู้ชีวิตคนอื่น เห็นอาสาบัณฑิต ของ มธ น่าสนใจมาก คิดว่าน่าไประหว่างที่ว่างงานอยู่ เเต่เกิดความกลัวขึ้นมาในจิตใจ จริงๆๆ คิดเยอะ มันต้องสอบ ให้ผ่านถึงจะได้ไป 555
-หรือจะไปเรียนทำขนม หรืออาหาร ขายในเฟสบุ๊ค ดีคะ
-ใจจริงอยากจะไปสอบอะไรสักอย่าง ที่เค้าเปิดสอนเเล้วทำงานได้เลย เเต่ดุเหมือนอายุจะเกินเเล้ว เจอหลายหน่วยงนมากเห้นว่าเค้าจะรับเเค่ 22 เอง
-มีอีกเรื่องนึงที่ยังทำให้ไปไหน คือรอ เงินที่พี่คนนึงยืมไป นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนเเล้ว ยังไม่ได้คืนนึง มานั่งคิดว่าเงินที่ให้เขายืมถ้าเราไม่ขให้เขายืม เเล้ว เราไม่งก เราสามารถนำไปหาความสุขเเละต่อยอดชีวิตได้หลายอย่าง
-เป็นคนคิดค่อนข้างมากๆ อาจจะตระหนี่ไปบ้างในหลายเรื่อง ไม่กล้าตัดติดสินใจ อะไรเลย กลัวโน้นกลัวนี่ไปหมด
จริงๆ จะทำอะไรต่อ