ปัญหานี้เริ่มตั้งแต่พ่อดิฉันเสียเมื่อปีที่แล้ว ระบบที่บ้านรวนไปพักใหญ่เนื่องจากเสาหลักของบ้านหายไป ดิฉันที่อยู่บ้านช่วงนั้นกับแม่ พี่สาวคนกลางและตา (พี่สาวคนโตทำงานต่างจังหวัดค่ะ) คิดว่า เวลาผ่านไปอะไรๆจะดีขึ้น แต่ไม่ใช่เลยค่ะ ช่วงที่ดิฉันกำลังจะเข้าหอเพราะมหาลัยกำลังจะเปิดเทอม พี่คนกลางดิฉันเริ่มหนีเที่ยว แม่บ่นพี่เรื่องนี้ทุกวัน แต่ดิฉันคิดว่า ไม่เป็นไร อย่างน้อยพี่ก็กลับมานอนบ้าน ช่วงที่ดิฉันอยู่มหาลัย สถานการณ์ในบ้านเหมือนจะดี แต่มีช่วงหนึ่งที่ดิฉันได้กลับบ้าน ดิฉันพบว่า พี่กลับบ้านดึกมากๆ ห้าทุ่มบ้าง ตีหนึ่งบ้าง บ้านอื่นอาจจะมองว่าปกติ แต่บ้านดิฉันรับเรื่องนี้ไม่ค่อยได้ ตากับแม่เริ่มบ่นเรื่องนี้ หนักเข้าจนพี่คนกลางกับแม่ทะเลาะกัน เวลาเจอหน้ากันแม่จะชอบพูดแซะพี่ตลอด และที่หนักกว่านั้นคือ ดิฉันเริ่มสังเกตว่า แม่เริ่มคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง และแอบคุยโทรศัพท์ทุกวัน ออกจากบ้านทุกวันที่ว่างทั้งๆที่ปกติเวลาว่างแม่จะอยู่บ้านไม่ไปไหน เพื่อนมาชวนไปเที่ยวก็ไม่ไป มันผิดสังเกตมากๆจนวันหนึ่งดิฉันบังเอิญไปเจอแชทที่แม่คุยค้างไว้ ตอนนั้นดิฉันรับไม่ได้เพราะเวลาพึ่งผ่านไปไม่ถึงปี ทำไมแม่คุยกับคนอื่นแล้ว ตอนนั้นดิฉันยังทำใจเรื่องพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ ดิฉันเครียดมากเลยโทรไปปรึกษากับพี่คนโต พี่ดิฉันเลยลองคุยกับแม่เรื่องนี้ปรากฏว่า แม่บ่ายเบี่ยงที่จะตอบ แถมยังเริ่มโมโหด่าพี่ว่า โตกันหมดแล้วหนิเลยพากันมาสอนแม่ พอพี่บอกว่า ไม่ได้จะสอนแค่จะคุย มีกันอยู่แค่นี้มีเรื่องอะไรก็อยากคุยกันตรงๆ แล้วแม่ก็สวนขึ้นมา ดิฉันจำไม่ได้ว่าแม่พูดว่าอะไร จำได้แค่ว่าคำพูดนั้นมันกระทบกระเทือนจิตใจพี่มากจนพี่ดิฉันร้องไห้ หลังจากนั้นมาพี่คนโตกับแม่ไม่คุยกันอยู่เป็นอาทิตย์ แม่มักจะคุยกับดิฉันเป็นส่วนใหญ่ แต่ดิฉันไม่ได้รู้สึกสบายใจเวลาคุยกันเหมือนเมื่อก่อน แม่ดูเป็นคนโมโหร้ายขึ้น เวลาคุยกับลูกก็ชอบพูดแซะทำให้ดิฉันกับพี่ไม่ค่อยอยากจะคุยด้วย
และช่วงประมาณสองเดือนก่อน พี่คนกลางได้ไปบรรจุทำงานไกลบ้าน ดิฉันกับพี่ก็เป็นห่วงว่า แม่อยู่กับตาสองคนจะเป็นอย่างไร ดิฉันที่อยู่ใกล้ที่สุดก็พยายามหาเวลากลับไปอยู่บ้าน แต่ช่วงเวลาที่อยู่บ้านนั้นมันทำให้ดิฉันทุกข์มาก เพราะพอดิฉันกลับมาแม่จะชอบออกไปเที่ยว บางวันก็ไม่กลับมานอนบ้าน ดิฉันต้องดูแลตาแทน ดิฉันร้องไห้ทุกวันที่อยู่บ้าน(ที่ร้องเพราะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในบ้านใหญ่คนเดียว ความคิดหลายอย่างก็ระเบิดออกมา ตาอยู่ที่บ้านเล็กค่ะ (ที่ตาอยู่บ้านเล็กเพราะแกอยากแยกออกไป ดิฉันคิดว่า ถ้าอยู่บ้านใหญ่จะทำให้คิดถึงยายที่เสียไปแล้วน่ะค่ะ)) พี่คนโตที่รู้เรื่องทุกอย่างที่สุดเคยลองพูดเรื่องนี้กับแม่ แต่ผลก็ออกมาเหมือนคราวที่แล้ว แม่บอกว่า ดิฉันกับพี่รักแต่ตา ไม่รักแม่
และช่วงหลังๆมานี้ ดิฉันเริ่มขึ้นฝึก ไม่มีเวลากลับบ้าน มีเวลาก็จะส่องดูแอพกล้องวงจรปิดที่บ้าน ก็จะเห็นพฤติกรรมแบบเดิมๆ คือแม่ชอบออกไปเที่ยวนอกบ้านทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืน ไม่มีคนอยู่บ้านกับตา พี่คนโตดิฉันอยากพาตาไปอยู่ด้วยแต่ตาคงไม่ยอม
ปัญหานี้ยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ดิฉันเครียดมากไม่รู้จะทำอย่างไรดี มีทางจะแก้ไขให้ทุกอย่างดีขึ้นไหมคะ หรือควรทำอย่างไรช่วยแนะนำทีค่ะ ㅠ.ㅠ
แม่ชอบเที่ยว ไม่มีคนดูแลตาที่บ้าน ทำยังไงดีคะ
และช่วงประมาณสองเดือนก่อน พี่คนกลางได้ไปบรรจุทำงานไกลบ้าน ดิฉันกับพี่ก็เป็นห่วงว่า แม่อยู่กับตาสองคนจะเป็นอย่างไร ดิฉันที่อยู่ใกล้ที่สุดก็พยายามหาเวลากลับไปอยู่บ้าน แต่ช่วงเวลาที่อยู่บ้านนั้นมันทำให้ดิฉันทุกข์มาก เพราะพอดิฉันกลับมาแม่จะชอบออกไปเที่ยว บางวันก็ไม่กลับมานอนบ้าน ดิฉันต้องดูแลตาแทน ดิฉันร้องไห้ทุกวันที่อยู่บ้าน(ที่ร้องเพราะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในบ้านใหญ่คนเดียว ความคิดหลายอย่างก็ระเบิดออกมา ตาอยู่ที่บ้านเล็กค่ะ (ที่ตาอยู่บ้านเล็กเพราะแกอยากแยกออกไป ดิฉันคิดว่า ถ้าอยู่บ้านใหญ่จะทำให้คิดถึงยายที่เสียไปแล้วน่ะค่ะ)) พี่คนโตที่รู้เรื่องทุกอย่างที่สุดเคยลองพูดเรื่องนี้กับแม่ แต่ผลก็ออกมาเหมือนคราวที่แล้ว แม่บอกว่า ดิฉันกับพี่รักแต่ตา ไม่รักแม่
และช่วงหลังๆมานี้ ดิฉันเริ่มขึ้นฝึก ไม่มีเวลากลับบ้าน มีเวลาก็จะส่องดูแอพกล้องวงจรปิดที่บ้าน ก็จะเห็นพฤติกรรมแบบเดิมๆ คือแม่ชอบออกไปเที่ยวนอกบ้านทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืน ไม่มีคนอยู่บ้านกับตา พี่คนโตดิฉันอยากพาตาไปอยู่ด้วยแต่ตาคงไม่ยอม
ปัญหานี้ยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ดิฉันเครียดมากไม่รู้จะทำอย่างไรดี มีทางจะแก้ไขให้ทุกอย่างดีขึ้นไหมคะ หรือควรทำอย่างไรช่วยแนะนำทีค่ะ ㅠ.ㅠ