ควรจะหนีออกจากบ้านไหม

สัวสดีค่ะทุกคน ขอเล่าคร่าวๆก่อนเข้าเรื่องนะคะ เราเป็นคนต่างชาติ ย้ายเข้าเมืองไทยตั้งแต่เด็กตอน6ขวบพร้อมกับครอบครัว เรามีพ่อแม่นะแต่พ่อแม่ไม่มีเงินพอจะส่งเรียน ทุกวันนี้ผ่านไปแล้ว13ปี พ่อแม่ไม่ได้เลี้ยงดูเลย เราอยู่กับป้าซึ่งเป็นพี่สาวของพ่อและแฟนป้ากับน้องที่อายุ9ขวบ เรากับแม่เข้ากันไม่ได้เลยถึงเราจะพยายามแค่ไหนที่จะยอมรับกับสิ่งที่แม่ทำ แม่ทิ้งเรากับน้องตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยสนใจเลี้ยงดู ยกเว้นถ้าอยากพาเราออกไปโชว์ให้เพื่อนๆดู พ่อแม่เราบอกไม่มีปัญญาเลี้ยงเราตั้งแต่เกิดมา แต่คลอดน้องมาอีกคนให้ป้าและลุงดูแล เราอายุ19ปี ออกไปทำมาหากิน พอที่จะเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ขอค่าขนมใครทั้งพ่อแม่ป้ากับลุงมาพักนึง
ป้าเราเป็นคนที่ดุมากๆไม่ำด้อะไรดั่งใจจะอารมณ์เสียหนักมาก เป็นครูที่ร.ร.ดังนั้นค่อนข้างมีวินัยมากๆ บ้านต้องเป๊ะ ศักผ้าที่บ้านคือใช้มือซักมาตั้งแต่เด็กๆเพราะป้าบอกเครื่องซักผ้าทำความสะอาดไม่ทั่วถึง
เราทำหมดเลยเก็บกวาดบ้าน ซักผ้ารีดผ้า ควบคู่ไปกับการเรียน และหาพารท์ไทม์นิดหน่อยๆ แต่เราก็ยังคงโดนดุไม่ว่าจะพยายามทำดีแค่ไหน 
ตั้งแต่ปีที่แล้วเราเริ่มมีปัญหาหนักขึ้นกับที่บ้าน ป้าไม่ชอบใจที่เรามีแฟน บอกว่าแฟนเราเหมือนคนติดยา(ทั้งๆที่ยังไม่เจอแฟนเราเลย) เราไม่อยากทิ้งแฟนเราเพราะแฟนเราจริงใจกับเรามากๆ มีครั้งหนึ่งที่เรามีปัญหาการจ่ายค่าเทอม แฟนเรายอมจ่ายให้แต่เราก็เกรงใจ คอยเทกแคร์เรา เอาใจใส่ จนถึงทุกวันนี้ เพราะสถานการ์ณที่บ้าน แฟนเราคิดว่าเราน่าจะเป็นโรคซึมเศร้า เรากินไม่ค่อยลง ลดลงไป7-8โล ปวดหัวเวียนหัว ผมร่วง
ปัญหาที่บ้านเราหนักขึ้นถึงขั้นที่ว่าป้าเราทิ้งเรา3เดือนแบบไม่ให้ค่าขนม ปล่อยให้อยู่กับลุงสองคน ซึ่งค่อนข้างทำร้ายจิตใจเรามากเพราะเรารักและเคารพป้า
เมื่อไม่นานมานี้พ่อแม่แท้ๆของเราก็วนกลับมาในวงโคจรชิวิตเรากับน้อง ซึ่งเราก็โอเคเพราะมันเป็นช่วงที่เราค่อนข้างอ่อนแอ จนวันหนึ่งพ่อโกรธน้อง(เป็นเด็กอารมณ์แรง) เพราะน้องถามทำไมไม่เลี้ยงดู เรานั่งฟังเงียบๆ พ่อบอกน้องว่า "ที่ส่งพี่สาวลูกเรียนไม่ไก้เพราะพ่อให้ลูกไปเดือนละ4,000 ตอนลูดจัดงานวันเกิดคิดว่าครจ่าย? ปู่ย่าหรอ? ไม่ พ่อต้องเป็นจ่าย" เราได้ยินแบบนั้นมันก็แย่นะตรงที่ว่าเรื่องที่ควรเป็นหน้าที่กลับกลายเป็นความผิดของเรากับน้อง พ่อโกรธถึงขั้นขู่จะทำร้ายร่างกายน้อง เราเลยช่วยต้องพูด
เราถึงขั้นที่ทนไม่ไหวตอนน้องเราต้องเข้าโรงบาลด่วนแล้วป้าโทรมาบอก ส่วนพ่อโทรมาหาเราให้ไปโรงบาลพร้อมกับแม่เพราะน้องไม่สบาย  แม่ถามเลย "น้องเป็นไรอีก" เราเงียบเพราะเราคาดไม่ถึงว่าจะพูดแบบนั้น หลังจากนั้นเรารีบเตรียมตัวไปโรงบาลเลย ส่วนแม่ "ใส่ชุดไหนไผทำงานพรุ่งนี้ดี ชุดเดรสหนือว่ากางเกง" เราขึ้นจ้าแต่มันมีปัญหาที่หนักกว่า เราเลยบอกใส่อะไรก็ได้ที่เดินทางสะดวก
เพราะหลายๆเรื่องเราถึงเข้ากับแม่ไม่ได้เลยบอกพ่อไปตรงๆซึ่งพ่อรับไม่ได้ที่เราไม่ให้ความเคารพแม่ จึงบอกเราว่าจะต่อไปนี้(เดือนที่แล้ว)เราจะไม่เป็นลูกพ่ออีกต่อไป
ล่าสุด(2อาทิตย์ที่แล้ว) พ่อแม่มาเยี่ยมที่บ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สักพักแม่ก็เข้ามาตะโกนใส่ว่าทำไมเราไม่รับสายนาง(ช่วงนั้นติดงานแต่ส่งข้อความไปว่ามีอะไรไหม) เราเลยบอกว่าทำงานอยุ่เพราะไม่มีใครให้ค่าขนมเรา แม่เลยเข้ามาพร้อมเงินในบัญชีว่าเหลืออยู่แค่70บาท เราเลยบอกไปว่าเราไม่เคยขอเงิน แม่ตอบกลับว่าที่เราพูดแบบนั้นมันคือการขอเงิน ก่อนจะพูดว่าเราเสียมารยาท ตอนแม่มีแม่ไม่เคยทำแบบนี้เลย เราเลยพูดไปว่าทุกวันนี้ที่พ่อแม่ทำอยู่ เรากับน้องก็เหมือนไม่มีแม่เหมือนกัน แม่เลยตบหน้าเลย 
หลังจากนั้นพ่อแม่เราก็ไม่คุยไม่โทรแล้วก็มีการบอกว่าจะไม่ช่วยจ่ายค่าเทอมทั้งๆที่13ปีผ่านมาช่วยแค่เทอมเดียวเอง
เราจิตใจย่ำแย่มาก ป้ากลับเข้ามาที่บ้านแล้ว ยังโกรธไม่หายและยังคอยหาเรื่องให้เราโดนดุ ป้ายังบอกวน้องไม่ได้เรียนเพราะเรา เราเหนื่อยมากจริงๆ จนบางครั้งเราก็อดคิดสั้นไม่ได้ เราอยากออกจากบ้านมากๆ เราควรออกดีไหมคะ