สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา หากมีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะคะ
ตอนนี้ตัวเราดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไรเลยค่ะ ไม่อินกับอะไรสักอย่าง ตอนเกรดออกแล้วไม่ได้ตามที่หวังเราก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ได้ผิดหวังอะไร ตอนเพื่อนมาปรึกษาเรื่องปัญหา เราก็พยายามที่จะเข้าใจเขานะคะ พยายามที่จะอินกับเรื่องของเขา แต่สุดท้ายเราก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ได้แต่ปลอบเพื่อนไปด้วยประโยคที่เมื่อก่อนเคยพูด แต่ตอนนี้มันกลับไม่รู้สึกอะไรเวลาพูดออกไปเลย(ซึ่งมันไม่ดีมากๆ) เราลืมไปแล้วด้วยซ้ำค่ะว่าความรักนี่มันต้องรู้สึกยังไง ถึงขนาดที่ถามตัวเองว่ารักครอบครัวไหม แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรเลยค่ะ ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เหมือนว่าถ้าตายไปตอนนี้ก็ไม่เสียดายอะไร ไม่มีเยื่อใยอะไรให้ใคร
เราสร้างโลกไว้สองใบค่ะ เวลาเราเจอผู้คนเราจะใส่หน้ากากทำตัวร่าเริงอยู่เสมอ ขี้เล่น ตลก เข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่จริงๆแล้วข้างในเราคือไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ เวลาเราอยู่คนเดียวเราเหมือนคนที่ว่างเปล่ามาก ไม่มีอะไรเลย เหมือนข้างในมันกลวงโบ๋ไปหมด ที่เราใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่น เพราะหน้ากากนั่นมันเป็นเกราะป้องกันเราได้ดีค่ะ ป้องกันเราจากคนในสังคมค่ะ ไม่ต้องมีใครมามองเราแตกต่างไป เราแคร์สายตาที่คนอื่นมองมาที่เรานะคะ เราอยากทำตัวให้เป็นเหมือนคนปกติทั่วไป เหมือนต้องเสแสร้งทำเป็นคนที่มีอารมณ์ร่วมด้วยทั้งๆที่ไม่มีเพื่อรักษาฐานะความเป็นอยู่ในสังคมไว้ ไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ด้วยค่ะว่าเราเปลี่ยนไป
จนบางครั้งเราก็คิดนะคะว่าแบบไหนคือตัวตนจริงๆของเรากันแน่ ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันอาจจะแค่ชั่วคราวเดี๋ยวก็หายไป หรือมันจะคงอยู่กับเราแบบนี้ตลอดไป ฮ่าๆๆ ดูงงๆนะคะ ทั้งๆที่ตอนที่พิมพ์อยู่ ในหัวมันก็ว่างเปล่าไปหมดเลยค่ะ มันเลยดูเหมือนการพิมพ์เลื่อนลอยไป
อ่านแล้วอาจจะงงๆนะคะ(เราก็ยังงงกับตัวเองเลยค่ะ ฮ่าๆๆ)
ก็แค่คิดว่าคงจะมีใครสักคนที่อาจเป็นเหมือนเราก็ได้ เลยมาแชร์ๆไว้ค่ะ
งงกับชีวิตตัวเอง ฮ่าๆๆ
ตอนนี้ตัวเราดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไรเลยค่ะ ไม่อินกับอะไรสักอย่าง ตอนเกรดออกแล้วไม่ได้ตามที่หวังเราก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ได้ผิดหวังอะไร ตอนเพื่อนมาปรึกษาเรื่องปัญหา เราก็พยายามที่จะเข้าใจเขานะคะ พยายามที่จะอินกับเรื่องของเขา แต่สุดท้ายเราก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ได้แต่ปลอบเพื่อนไปด้วยประโยคที่เมื่อก่อนเคยพูด แต่ตอนนี้มันกลับไม่รู้สึกอะไรเวลาพูดออกไปเลย(ซึ่งมันไม่ดีมากๆ) เราลืมไปแล้วด้วยซ้ำค่ะว่าความรักนี่มันต้องรู้สึกยังไง ถึงขนาดที่ถามตัวเองว่ารักครอบครัวไหม แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรเลยค่ะ ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เหมือนว่าถ้าตายไปตอนนี้ก็ไม่เสียดายอะไร ไม่มีเยื่อใยอะไรให้ใคร
เราสร้างโลกไว้สองใบค่ะ เวลาเราเจอผู้คนเราจะใส่หน้ากากทำตัวร่าเริงอยู่เสมอ ขี้เล่น ตลก เข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่จริงๆแล้วข้างในเราคือไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ เวลาเราอยู่คนเดียวเราเหมือนคนที่ว่างเปล่ามาก ไม่มีอะไรเลย เหมือนข้างในมันกลวงโบ๋ไปหมด ที่เราใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่น เพราะหน้ากากนั่นมันเป็นเกราะป้องกันเราได้ดีค่ะ ป้องกันเราจากคนในสังคมค่ะ ไม่ต้องมีใครมามองเราแตกต่างไป เราแคร์สายตาที่คนอื่นมองมาที่เรานะคะ เราอยากทำตัวให้เป็นเหมือนคนปกติทั่วไป เหมือนต้องเสแสร้งทำเป็นคนที่มีอารมณ์ร่วมด้วยทั้งๆที่ไม่มีเพื่อรักษาฐานะความเป็นอยู่ในสังคมไว้ ไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ด้วยค่ะว่าเราเปลี่ยนไป
จนบางครั้งเราก็คิดนะคะว่าแบบไหนคือตัวตนจริงๆของเรากันแน่ ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันอาจจะแค่ชั่วคราวเดี๋ยวก็หายไป หรือมันจะคงอยู่กับเราแบบนี้ตลอดไป ฮ่าๆๆ ดูงงๆนะคะ ทั้งๆที่ตอนที่พิมพ์อยู่ ในหัวมันก็ว่างเปล่าไปหมดเลยค่ะ มันเลยดูเหมือนการพิมพ์เลื่อนลอยไป
อ่านแล้วอาจจะงงๆนะคะ(เราก็ยังงงกับตัวเองเลยค่ะ ฮ่าๆๆ)
ก็แค่คิดว่าคงจะมีใครสักคนที่อาจเป็นเหมือนเราก็ได้ เลยมาแชร์ๆไว้ค่ะ